De gravelbike hebben we niet voor niks mee en vandaag gaan we die gebruiken.
We gaan naar het "Plateau d'Emparis" vanaf Barrage de Chambon.
Dit betekent weer, net als gisteren, de eerst paar steile kilometers naar Mizoën en dat is met een gravelbike nog lastiger dan op een racefiets.
We buigen nu niet af naar de Col de Sarenne, maar fietsen door naar Besse.
Dit is best een lastige klim en als we in dorp arriveren staat er een soort van pasbord "Besse-en-Oisans" met een hoogte van 1550 meter.

Na het dorp houdt het voor het gewone verkeer op, maar wij kunnen door.
De laatste 6.5 kilometer zijn gravel en voor een racefiets mijn inziens niet te doen.
Het is draaien en keren en zoeken naar het beste pad op de steentes en losse grind.
Het blijft rond de 9% stijgen en is best regelmatig.
Rechts zie je de bochten die nog komen gaan tegen de wand liggen.

Hoe hoger je komt hoe mooier het uitzicht terug op waar je vandaan komt.
Je waant je hier helemaal alleen in het immense landschap en het doet me denken aan de Col du Parpaillon.
De marmotten fluiten, maar laten zich zelden zien.
Na 6 km gravel kom ik op 2269 meter hoogte uit en hier heeft Daniël al de perfecte uitzichtsplek gevonden.
Het is prachtig en bezorgt me even kippevel. Wat is dit mooi!

We dalen aan de andere kant af en dat ik toch een minder mooie kant.
Wel nog een mooie blik op het stuwmeer en de laatste paar bochten.
Het is gravel tot helemaal terug in Mizoën.
Terug bij Barrage de Chambon genieten we na van een bijzondere ervaring.

Vandaag 50 km en 1385 hoogtemeters.

Soort van pasbord.	Gravel gaat beginnen.	Bert en Frank op het gravel.

Blik op de bochten rechts.	Gravel haarspeldbocht.	Foto van de dag.

Boven op Plateau d'Emparis.	Blik op Barrage de Chambon.	Bochten andere kant.

Vanochtend komt Jeroen even op de koffie om bij te praten over zijn chaletverhuur in Oz.
Hierna stappen Frank, Bert en ik op voor de route over de Col de Sarenne.
Daniël heeft last van de rug en gaat niet mee.

Eerste etappe is langs de grote weg naar Barrage de Chambon.
Halverwege kom ik erachter dat ik mijn bidon ben vergeten en besluiten we een fles water te kopen bij een tankstation.
Deze past overigens prima in de bidonhouder :)
We fietsen over de stuwdam en nemen de afslag naar de Col de Sarenne.
Dit is eigenlijk de achterkant van de Alpe d'Huez en wat later zou blijken is deze ook veel mooier dan de meer bekende broer.

De klim begint meteen steil tot aan Mizoën.
Daarna fietsen we via dorpen als Clavans-Le-Bas en Clavans-Le-Haut, waarna het mooiste deel van de klim gaat beginnen.
De weg is smaller en heeft veel haarspeldbochten.
Het blijft overigens flink stijgen, maar het uitzicht maakt dat je de percentages vergeet.
Ik klauter op mijn sokken op een rots voor een paar fraaie foto's en het is echt genieten op deze klim.
Het uitzicht blijft mooi tot de top op 1999 meter.

Als we alledrie boven zijn steken we over naar de Alpe d'Huez.
Dit is overigens geen makkie blijkt al gauw. Vieze percentages komen langs.
In Alpe d'Huez drinken we koffie en dalen vervolgens af naar Huez.
Hier pakken we de weg naar Allemont via de Pas de la Confession (pasbord wat ik nooit eerder hier heb gezien).
Onderweg nog een mooi uitzicht op de onderste bochten van Alpe d'Huez en het dorp Bourg d'Oisans.
Na de afdaling fietsen we terug naar Bourg d'Oisans via het prachtige fietspad langs de rivier.
Weer een mooie dag!

Vandaag 65 km en 1630 hoogtemeters.

Fles past prima.	Het gaat beginnen.	Prachtige blik terug.

Foto van de dag.	Soort van pasbord.	Uitzicht op bochten Alpe d'Huez.

Vandaag is de dag van de Alpe d'Huez.
Voor Bert is het de eerste kennismaking, voor de anderen een herhaling.
Voor mij is het 16 jaar geleden dat ik hier voor het laatst was.
Destijds heb ik alle borden in de bochten op de foto gezet en het valt mij op dat ze allemaal zijn vernieuwd.
Ik besluit ze dan maar weer allemaal op de foto te zetten.
Soms gaat dat makkelijk, maar soms moet ik achter een net kruipen of over een baludstade klauteren.
Uiteindelijk heb ik ze allemaal.

Het is druk met werkzaamheden op de klim. De Tour komt hier deze zomer dus alles moet er perfekt bij liggen.

In de laatste 2 kilometer ontdek ik nog 2 zuilen met teksten van Mario Cippolini ("If you brake, you don't win") en Jens Voigt ("Shut up legs! Do what I tell you to do!").
Bij de klassieke finish staat een grote boog en er is een heus podium met alle winnaars hier op Alpe d'Huez.
Opvallend is dat de dames uit het verleden, zoals Leontien van Moorsel, ook een plek hebben op de wand.
Wij moeten uiteraard ook op de foto.

We fietsen nog 4 kilometer door naar Lac Besson. Dit is trouwens geen makkie met stukken van 12%.
Het begint te regenen en we duiken snel naar beneden.

Vandaag 45 km en 1445 hoogtemeters.

Nieuwe borden in de bochten.	Blik naar beneden.	Bert op het podium.

Daniël met de armen omhoog.	Lac Besson.	Pasbord bij Lac Besson.

Bert en Frank nemen een rustdag. Met name Bert zet alles op morgen als de Alpe d'Huez op het programma staat.

Ik vertrek met Daniël richting Allemond en van daaruit starten we de klim van de Col du Sabot.
Nergens een bord te zien maar via de navigatie komen we op de juiste weg.
De straatnaam "Route du Col du Sabot" hangt werkelijk overal aan de muren, maar dat is dan ook de enige referentie.
We komen door verschillende kleine dorpen en de percentages zijn erg hoog. Stukken van 13% komen regelmatig langs.
De hele klim is een dikke 14 kilometer en met nog 7.5 kilometer te gaan begint het mooiste deel van de klim.
De brede weg wordt een soort van geitenpad en dit zal zo blijven tot boven.
Het blijft steil en het wegdek ligt behoorlijk vol met koeienstront.
Die koeien lopen hier los en we moeten ook wachten op een kudde koeien die langzaam over de weg naar beneden kuieren.
Het uitzicht naar beneden is prachtig. Je ziet de weg kronkelen door de groen weides.
Boven loopt het dood, maar er staat wel een pasbord.

We dalen af naar het dorp Vaujany waar we koffie en cola nemen op een heerlijk terras.
Nu nog terug en het laatste stuk hoeven we niet over de drukke doorgaande weg. We hebben een fraai fietspad gevonden.
Prachtige dag en weer een hele mooie klim kunnen toevoegen aan mijn lijst.

Vandaag 60 km en 1455 hoogtemeters.

Straatnaam op de muren.	Smal geitenpad.	Koeien op de weg.

Slingeren door de groene weides.	Foto van de dag.	Pasbord.

Het plan is vandaag om eerst de Col du Granon te fietsen en daarna de zuidkant van de Col du Galibier.
We zetten de bus in de buurt van Briancon en rijden naar de voet van Col du Granon.
Dit loeder staat al sinds 1993 op mijn lijstje en vandaag moet het gaan gebeuren.
Onderaan een mooie fiets en een grote zuil.
De klim begint redelijk maar later zullen de kilometer steeds tussen de 8.5 en 9.5% zijn.
Op elke kilometer staat een bordje met de hoogte en het aantal kilometers te gaan tot de top.
Na zo'n 5 kilometer ben je onder de bomen vandaan en wordt het een open landschap.
Voordeel is dat je ver kunt kijken, maar nadeel is dat we in de volle zon rijden.
Vlak onder de top staan gebouwen van een kazerne, die mijn inziens niet meer in gebruik zijn.
Op de top wederom een grote zuil en zelfs een terras.
Ik neem met Daniël een koffie en koop een souvenir voor Frank die zijn 300ste beklimming voltooid.
Hij mag bij de zuil poseren als klimgeit met status "Koraal". Ik heb geen paaltje dus wordt het magneet met de Col du Granon.

We dalen af en rijden met de bus naar de Col du Lautaret.
Er dreigt onweer, maar dat lijkt nog ver weg.
We starten de klim van 8 km en ik rij zo snel mogelijk omhoog.
Het blijft een prachtige klim en het uitzicht is prachtig.
Bij het monument ter ere van Henri Desgranges (oprichter Tour de France) moet ik even een foto schieten en snel door naar de top.
Hier snel omdraaien en naar beneden wat het begint te bliksemen en te donderen.
Frank en Bert zijn al ongedraaid en we komen allemaal droog aan bij bus. Precies op tijd.
Het was een mooie dag en ik heb eindelijk die Col du Granon af kunnen vinken.

Vandaag 40 km en 1600 hoogtemeters.

Start van Col du Granon.	Bordjes op elke kilometer.	Prachtige blik terug.

Forten op de Col du Granon.	Frank poseert trots op de top.	Souvenir voor Frank.

Blik terug op de Galibier.	Monument voor Henri Desgranges.	Blik vanaf de top op de Galibier.

Vanochtend is Daniël al vroeg weg voor zijn Marmotte avontuur.
De speaker van dienst maakt ons ook wakker met zijn gepraat, maar ach dat hoort nu eenmaal bij dit evenement.
Wij gaan voor twee beklimmingen vandaag en dat zijn de klim naar Oulles en naar Villard-Reymond.

De klim naar Oulles is werkelijk schitterend. 13 haarspelbochten tegen de wand geplakt en een aantal hebben een naambord.
Het zijn er 13 en ik hoop zo dat 13 ook een naambord heeft.
Helaas is dit niet zo, hoewel er wel 2 bouten uit de wand steken waar een bord aan zou kunnen.
Of het bord is gejat, of het moet er nog komen.
Het is een rustige klim van 7 km en ik heb 1 auto en 3 fietsers gezien op de route op en neer. Heerlijk!

We dalen af en rijden omhoog naar de start van de Col de Solude, eigenlijk de klim naar Villard-Reymond.
Op climbfinder heeft deze een hoge beoordeling, maar die zie ik niet.
Brede weg met wel aardig wat haarspeldbochten, echt Frans asfalt met opgedroogde koeienstront en bovenin geluid van koebellen.
Boven is een heerlijk terras met neo-cola en taart.
We dalen snel af wat ik heb gezien dat Daniël elk moment door het dorp kan komen.
We zijn precies op tijd voor wat aanmoedigingen en een kort gesprek.
Hij rijdt uiteindelijk naar een prima einddtijd van 9 uur en 12 minuten. Petje af in deze hitte!

Vandaag 50 km en 1630 hoogtemeters.

De vlag hangt.	Blik op bochten naar Oulles.	Genummerde bocht.

Missende bord bij bocht 13.	Arrivee Oulles.	9 km naar Villard-Reymond.

Smerige steile bochten.	Straatnaam.	Daniël toont zijn medaille.

Vanochtend zijn we na een prima ontbijt gaan rijden voor het laatste stuk.
Rond 15:00 komen we aan in ons huisje in Bourg d'Oisans.
Prima plek met lekker veel ruimte. Frank heeft weer strak geregeld.
Daniël is er al en heeft al de nodige boodschappen gedaan.

Ik kan het niet laten en spring nog even op de fiets naar Les Deux Alpes.
Deze ken ik al van heel lang geleden en was destijds niet zo gecharmeerd van deze klim.
Nu ligt er nieuw asfalt en de 10 bochten hebben een nummer en geven de afstand tot het dorp.
Soms heb je tussen de bomen door een prachtig uitzicht op het stuwmeer Lac du Chambon.
Boven gauw naar het monument van Marco Pantani en terug naar beneden waar ik aan kan schuiven bij de bbq.

Vandaag 50 km en 1115 hoogtemeters

Genummerde bochten.	Uitzicht op Lac du Jambon.	Monument Marco Pantani.

Vanmiddag met Bert en Frank de bus geladen en vertrokken naar Bourg'd'Oisans voor een week fietsen in de bergen.
We hebben besloten het in 2 dagen te rijden ivm de hitte. Zo komen we toch nog enigzins fris aan.
De tussenstop is in Toul op zo'n 525 km van Nijkerk.
Onderweg meten we 43 graden en in een onweersbui zakt dit tot 22 graden Celcius. Heel bijzonder.
Het hotel heeft een hoog Fawlty Towers hotel gehalte. Manual was er overigens niet.
Plaknacht en volgende ochtend douchen (heeft eigenlijk geen zin) en door.

Onze bus voor deze week.	Kathedraal van Toul.	Bert en Frank in een sluipdoor steegje.

We hebben bij mij in de buurt ook een pasbord en wel bij ons op het viaduct.
De "Muur van Holk" is geboren.

Muur van Holk.

Vanavond toch maar op Zwift gaan fietsen en ik zag tot mijn grote vreugde daar de Col de Sarenne staan.
Deze wil ik over een paar weken gaan fietsen en dit is een mooie verkenning.
De klim heeft veel gelijkenis aan de Alpe d'Huez. Zelfde percentages en ook 21 haarspeldbochten.
Niet vreemd want het is eigenlijk de andere kant van de Alpe d'Huez.
Ik hoop dat het in het echt minder zwaar is. Wat een loeder!

Vandaag stond in het teken van het 50-jarig jubileum van onze fietsclub.
Het was om 09:30 verzamelen bij restaurant Niels voor koffie met appeltaart.
Door het mooie weer zag het blauw van de leden.

Om 10:00 stappen we op voor 100 km fietsen over de Veluwe. Ik rij in de groep met de Boeren.
De rit kent geen verrassingen of bijzonderheden behalve dat we na 60 km worden getracteerd op poffertjes.
Leuk idee en even gezellig bijkletsen met andere leden.
Na de rit naar huis en rond 18:00 naar Landgoed Groot Hennekeler voor een bbq en feestavond.
In de tent worden foto's getoond van de afgelopen jaren en diverse shirts, vaantjes, medailles en andere souvernirs hangen aan de wand.
Lekker eten en drinken en de onvermijdelijke leuke act van Arend maken het tot een geslaagde avond.

Op naar het het volgende jubileum.

Alle shirts.	Foto van rond 2004.

Het onweert heftig in de vroege ochtend maar rond 10:30 kunnen we op pad voor een redelijk klassieke route.
We starten met de klim via de bochtjes naar Reifferscheid en steken door naar de Hohe Acht.
Er wordt volop gereden op de Nürnbergring en dat is goed te horen als we parallel aan het circuit omhoog fietsen.
Boven verzamelen en door naar Kesseling.
Er is weinig discussie als we besluiten de 5 kilometer klim naar het Steinerberghaus te doen.
Iedereen weet dat er boven prima taart te eten is en dat is blijkbaar een goede motivatie.
Opvallend mooi opgeknapt is het eerste deel van de weg. Dat was me toch altijd slecht.

Boven koffie, cola en taart.
Karel vind het nodig om daar ook nog even lek te rijden
Met de pomptooltjes van Frank en Daniël is de band snel gemaakt en fietsen we terug naar Fuchshofen.
Uiteraard nog 1 keer de klim naar Reifferscheid.

Vandaag 75 km en 1380 hoogtemeters.

Groepsfoto.	Henk op Reifferscheid.	Nieuw asfalt op Steinerberg.

Het komt vanochtend met bakken uit de lucht en de buienradar wordt nauwelettend in de gaten gehouden.
Er wordt geopperd om ergens een koffie met taart te scoren en zo zitten we in Insul te smullen van een enorme mandarijnentaart.

Pas om 15:30 kunnen we de fiets stappen en improviseren een rondje.
We beginnen met de Aremberg vanuit Antweiler, ook zo'n lastig loeder.
Boven steken we door naar Lommersdorf, waar we wederom een nieuwe klim op fietsen.
Deze staat nog niet op climbfinder, maar ik ga deze wel aanmelden.
We zijn intussen Kees kwijt maar na een kleine zoektocht kan hij verder mee.

Via de prachtige bochtjes in Ohlenhard komen we bij de afslag naar Marthel.
Deze klim staat ook niet op climbfinder, maar mag er ook wel bij. Ik heb nog wat te doen!

We dalen ag naar Schuldwaar ik het niet kan laten om de klim naar Reifferscheid te doen via Winnerath.
Buiten Winnerath staat de "Mauer von Winnerath", een korte steile muur die even de 12% aantikt.

In de avond doen we een bbq in de tuin en is het nog lang onrustig als de dropshots, kruidenbitters en andere versnaperingen langs komen.

Vandaag 45 km en 870 hoogtemeters.

Kees op de Aremberg.		"Mauer von Winnerath".

Vanochtend met Frank naar Fuchshofen gereden voor ons jaarlijkse fietsweekend.
We komen vroeg aan en hangen de vlag meteen op.
Rond 12:00 zijn alle 11 deelnemers van dit jaar binnen. 10 mannen en 1 vrouw.
Rian is debutante en mag zich meten met ons.

Rond 14:00 stappen we op fiets onder een heerlijk zonnetje voor een nieuw rondje ten noorden van Fuchshofen met daarin een nieuw ontdekte beklimming.
Eerst fietsen we 15 km langs de Ahr naar Ahrbrück waar de eerste uitdaging, de klassieke klim naar Lindt op ons ligt te wachten.
Ik stop deze niet vaak in een route en dat heeft een reden. Het is een vreselijk lastige klim met het venijn in de staart.
Het start met een paar fraaie haarspeldbochten tussen de bomen, waarna het open wordt en steiler.
Met name de laatste kilometer is lastig.

We rijden door naar Liersbach waar we een smal weggetje op gaan.
Deze smalle weg is schitterend en rustig. Een mooie ontdekking deze Lausnück.
De klim is uiteindelijk 3,6 kilometer lang en eindigd in een dorp met de naam Soller.
Is het zusje van de Coll de Sollér op Mallorca?

Via Pitscheid, Falkenberg en Wershofen komen we beneden op de Hauptstrasse en rijden we naar Fuchshofen.
Ik besluit samen met Daniël en Rian nog even de klassieke klim naar Reiferscheid te doen als toetje voor vandaag.
Wat een heerlijke dag!

Vandaag 75 km en 1285 hoogtemeters.

De vlag hangt weer!	Volop strijd.	Debutante Rian passeert Frank.

Gisteren fietste ik over de Amerongse Berg en deed een vreselijk ontdekking. Het pasbord is verdwenen!
Ik ben gek op pasborden en heb ze overal in Europa en zelfs in de Verenigde Staten gezien en ben blij dat we er ook een paar in Nederland hebben.
Ze zijn schaars, maar zover ik weet zijn er nu 6 in ons land te bewonderen.
Dit zijn de Muur van Emmen, Col du VAM, Cauberg, Col du Bisselt, Col du St. Jean en de Amerongse Berg.

Onderzoek heeft mij geleerd dat door meermalig vernielen van het bord er voorlopig geen nieuwe meer wordt geplaatst.
Dit is ontzettend jammer!
Gelukkig hebben we de foto's nog.

Col du St. Jean.	Col du Bisselt.	Muur van Emmen.

Col du VAM.	Cauberg.	Amerongse Berg.

Vandaag ben ik weer naar Nijmegen gereden om daar met Bert en Henk een nieuwe ronde te rijden in de omgeving.
Ik heb paar nieuwe beklimmingen gevonden en een route van zo'n 80 km uitgestippeld.

We starten aan de rit en via beklimmingen als Mulderskop, Klein Amerika en Col du St. Jean (Sint Jansberg) komen we bij de Zevendalseweg.
Hier gaat het mis met Henk. Hij komt behoorlijk hard ten val op het smalle betonfietspad.
We zien al gauw dat het niet goed is en bellen 112.
Henk wordt naar ziekenhuis vervoerd waar breuken in bekken en elleboog worden geconstateerd.

Bert en ik laten de fiets van Henk bij een boer achter en fietsen terug naar de auto.
Dit is nog wel een dikke 25 kilometer fietsen via o.a. de Zevenheuvelenweg en Nieuwe Holleweg.
Wat een mooie dag had moeten worden eindigd in een trieste dag.
Henk is een taaie en zal er zeker weer bovenop komen. Hij heeft wel voor hetere vuren gestaan.

Vandaag 55 kilometer en 550 hoogtemeters.

Col du St. Jean.	Zuil Muur van Beek.	Nieuwe Holleweg.

De afgelopen weken veel kilometers kunnen maken. Het weer was prima, behalve de wind.
Ook weer koersen op maandag- en woensdagavond opgepakt bij VOEK met wisselend succes.
Het ene moment heb je een fijne groep te pakken en de volgede keer kom je in een groep die niet samen willen fietsen, maar vooral tegen elkaar.
Dat is jammer, want lekker kop over kop draaien in een groepje is veel prettiger en gezelliger.
De vorm is goed en fietsen gaat lekker!

Ik rijdt met Frank vanochtend naar Nijmegen om daar wat klimmetjes te gaan verkennen.
Had ergens gelezen dat het daar leuk klimmen is en heb een route gemaakt over de meest genoemde en populaire beklimmingen.
We parkeren de auto bij een P+R net buiten Nijmegen-West en stappen op de fiets.
Al gauw krijgen we de eerste klim voor de wielen, de Beekmandalseweg, een venijnige heuvel van een paar honderd meter die de dubbele cijfers aantikt.
Het is een smal weggetje en als je niet oplet (Frank!) dan schiet je er zo maar voorbij.
Lekkere opwarmer!

We dalen een steil weggetje met klinkers af en onderin draaien we om hier naar boven te fietsen.
Het is de Hanenberg en deze is zeker onderin over de klinkers behoorlijk pittig.
Nu komen we in Beek en een zone waar het draaien en keren is om zowel de Oude Holleweg als de Muur van Beek (Van Randwijckweg) op te fietsen.
Er rijden aardig wat wielrenners in deze omgeving maar op de smalle Oude Holleweg wemelt het ineens van de auto's.

We fietsen nu naar Mook en daar ligt de Groesbeekseweg te wachten.
Deze klim heeft een bord onderaan met wat gegevens en wordt ook wel de Col du Bisselt genoemd.
Bovenaan deze brede weg staat zelfs een pasbord. Leuk!

Na een heerlijk vlaai op de top, Mook ligt tenslotte in Limburg, rijden we via Groesbeek naar de Zevenheuvelenweg.
Deze weg kende ik alleen uit de Vierdaagse van Nijmegen en de Zevenheuvelenloop.
Ik heb de heuvels getelt en kom echt niet verder dan vier.

We zijn op de Garmin het spoor een beetje bijster door de overlappende wegen, waardoor we zowel de Oude Holleweg als de Muur van Beek nog een keer fietsen.
Frank was hier heel blij mee, want het zijn wel de 2 makkelijkste beklimmingen van de dag ;)

Het is nu alleen nog maar vlak terug trappen naar de auto.
Een mooie dag en een fijne eerste kennismaking met de heuvels rond Nijmegen.

Vandaag 65 kilometer en 865 hoogtemeters.

Beekmandalseweg.	Op de klinkers van de Hanenberg.	Oude Holleweg.

Verwarrende borden.	Frank op de Muur van Beek.	Fietsers rem af bij de Muur van Beek.

Onderaan de Col du Bisselt.	Pasbord.

Ik heb vandaag mijn lijstje met straatnamen compleet gemaakt met het "Piet Moeskopspad".
Hoe zat dat ook alweer?

Almere heeft een aantal fietspaden een naam gegeven van een wielrenner.
Ik heb er 6 vast kunnen leggen op foto, maar die van Piet Moeskops (baanrenner uit de jaren twintig) ontbrak.
Dat was niet vreemd, want die stonden er simpelweg niet.
Ik heb vervolgens een email gestuurd naar de gemeente Almere en die reageerden vrij snel dat ze het gingen oplossen.
Weer een paar weken later kreeg ik bericht dat de borden waren geplaatst.

Vandaag ben op de gravelbike gestapt om te gaan kijken of de borden er daadwerkelijk staan.
Als ik in Almere kom zie ik bij het fietspad al meteen een fonkelnieuw straatnaambord.
Sterker nog er staan er best veel op diverse plekken langs het fietspad.

De laatste van de zeven heb ik nu ook.
Fijn dat de gemeente Almere gehoor heeft gegeven. Dat mag ook wel eens gezegd worden.

Piet Moeskopspad.

Vandaag organiseerde Burcht Cycling een fietstocht vanaf de NSC-burcht.
Vroeger ben ik als klein jochie begonnen met voetballen bij deze club en het voelt nog steeds als een beetje thuiskomen, terwijl ik daar al meer dan 40 jaar geleden ben gestopt met veldvoetbal.

Enfin, Henkapie en ik besloten om de 105 km te gaan fietsen.
Ik had stille hoop op kort-kort, maar het werd dik inpakken tegen de kou.
We sluiten aan bij "de boeren" en het werd een fraaie rit over wegen die ik me soms niet kon herinneren.
Na afloop een biertje met de hele groep en nakletsen over de best pittige rit die voor sommigen makkelijk en anderen lastiger was uitgepakt.

Vanavond kon ik me niet bedwingen en ben ik vol gas de Cipressa opgefietst.
Kom ik 3 seconden tekort voor een persoonlijk record.
Afdalen en meteen de Poggio op, zoals ook de finale van Milaan San Remo is uitgestippeld.
Hier ga ik nog meer kapot, maar rij wel 1 seconde van mijn PR af. Best wel vreemd eigenlijk.
Boven is het helemaal gedaan en daal ik met dikke benen af.
Zaterdag ga ik met de benen omhoog voor de buis zien hoe de grote meneren dit gaan doen.

Zwift heet een nieuw event gelanceerd, de "Zwift Spring Classics".
Alle belangrijke en beruchte beklimmingen uit de voorjaarsklassiekers zijn beschikbaar.
Als alle 8 zijn beklommen heb je de challenge voltooid.

Ik ben van plan om ze wel op de juiste volgorde (ben nou eenmaal zo) te fietsen.
Dus eerste de "Cipressa" en "Poggio" uit Milaan San Remo, vervolgens de "Oude Kwaremont", "Paterberg" en "Koppenberg" uit de Ronde van Vlaanderen, de "Cauberg" uit de Amstel Gold Race, de "Mur de Huy" uit de Waalse Pijl en als laatste de "Côte de La Redoute" uit Luik-Bastenaken-Luik.

Heb er nu al zin in.

De afgelopen dagen kon er lekker buiten gefietst worden op de racefiets.
Droog wegdek en een zonnetje maken dat je zin hebt in het voorjaar.
Ik heb het genoegen van kort-kort (korte broek, korte mouwen) nog niet mogen ervaren, want de wind was best fris.
Afgelopen zondag heb ik 12 graden gezien bij de Hollandse Brug en 16 graden thuis.
De verschillen zijn best groot. Hopelijk snel naar boven de 15 graden!

Vandaag is het dan eindelijk zover!
De racefiets is van de haak en de eerste kilometers staan op de teller.
Wat een verschil met de gravelbike. Alles gaat makkelijker, soepeler en vooral sneller.
Ik denk dat er nu geen weg meer terug is, tenzij het heel slecht weer gaat worden.

Vanavond stond de klim van de Mûr de Bretagne op het programma.
Geinspireerd door Mathieu van der Poel, die in de Tour de France van 2021 op indrukwekkende wijze op deze muur de etappe won, start ik aan de klim.
Het is 2 kilometer met een gemiddelde van 6.5%.
Je zou denken dat is niet al te zwaar, maar het is gemener dan je verwacht.
Na 600 meter is het 500 meter tussen 11 en 13% en als je te snel start ga je op een hoop.

De eerste keer fiets ik deze relatief rustig omhoog en als ik weer beneden ben en 20 kilometer heb gefietst komt spontaan het idee op om het nog een keer te proberen.
Dit keer wel volle bak en totaal kapot boven komen. Heerlijk!
Voor de liefhebbers, eerste keer 9 min 20 sec, tweede keer precies 8 min (15 km/u)
Ter vergelijk, Mathieu reed hier 30 km/u naar boven met een vermogen van gemiddeld circa 551 tot 553 watt!

Dit weekend was een heerlijk weekend om buiten te fietsen.
Gisteren was helemaal heerlijk met een zonnetje en strak blauwe lucht.
Daarom met Henkapie 85 km weggetikt op de gravelbike.
Vanochtend een wat korter rondje vanwege toch de kou en de zere benen van gisteren.

Na alleen maar binnen fietsen op Zwift ben ik vandaag toch even buiten gaan fietsen.
De de eerste "buiten" kilometers van dit kalenderjaar.
Een heerlijk zonnetje en een temperatuur van 6 graden. Heerlijk!

Het plan voor een fietsreis naar Hawaii is uit de kast en afgestoft.
Ik heb de nodige offertes opgevraagd.
Als het lukt dan wordt het 2027.

Sneeuw, kou en gladheid zorgen voor veel uurtjes op Zwift.
Naast wat vlakkere ritten en hier een daar een wedstrijd ben ik altijd wel voor de beklimmingen te porren in het Climb Portal.
Allereerst de Lago de Covadonga, een lastige klim uit Asturië die op mijn wensenlijstje staat om een keer te fietsen.
Nu eerst maar op Zwift en het is een hele lastige klim. Onregelmatig en soms erg steil.

Vandaag was het de beurt aan Alpe du Zwift wat eigenlijk gewoon de Alpe d'Huez is.
Dezelfde 21 bochten als de echte en ook meer dan 1000 meter hoogteverschil.
Aankomend voorjaar hoop ik deze weer eens in het echt te fietsen. De laatste keer was in 2010.

Gelukkig treedt de dooi in en kan ik hopelijk weer snel naar buiten.

Vandaag zou ik de nieuwjaarsrit gaan fietsen van onze vereniging, maar de sneeuw en gladheid gooiden roet in het eten.
Ik besloot de "Hautacam" te gaan fietsen op Zwift.
Dit is echt een verschrikkelijk zwaar ding en dat weet ik nog uit 2012 en 2018.
De klim is gemiddeld 8.1% over bijna 13 km en is soms heel onregelmatig.
Buiten onder een zonnetje is het een hele opdracht, maar binnen is het wellicht nog erger.
Enfin, deze is weer afgevinkt en de eerste 1050 hoogtemeters staan weer genoteerd.

Alle lezers wens ik een gezond en sportief 2026!

De kop is er bij mij al vanaf.
Vandaag 30 kilometer op Zwift en zo is dit jaar begonnen!

Als ik terugkijk op het afgelopen jaar, dan kan ik wel zeggen dat het weer een prima klimgeiten jaar was.

In de eerste en laatste maanden van dit jaar was ik wederom veel op Zwift te vinden.
Naast een paar wedstrijden heb ik voornamelijk nieuwe beklimmingen gefietst die beschikbaar kwamen.
Denk aan Col du Galibier, Trollstigen, Hardknott Pass en Planche de Belles Filles.
En nog maar te zwijgen over Mount Fuji wat 25 kilometer klimmen is en dat is indoor een hele zit.

In april gingen we naar Cyprus, een onontdekt paradijs voor wielrenners.
Je komt daar nauwelijks fietsers en verkeer tegen als je landinwaarts de bergen in gaat.
Daarnaast prima wegen en heerlijk weer, de basis voor een week genieten en afzien.
Mooiste beklimmingen waren de rit naar Stavrovouni klooster, Gazebo Hell, Kathikas en uiteraard de (oude) weg naar Mount Olympus, het hoogste asfalt van Cyprus.

In mei had ik tijdens ons jaarlijks weekend in Fuchshofen, de "Reifferscheid Challenge" bedacht.
Dat is op één dag omhoog naar Reifferscheid vanaf alle 4 de kanten.
Hier kon een klimgeiten punt mee verdient worden en hier werd gretig gebruik van gemaakt.

In juni ging de VOEK-reis naar het Oostenrijkse Nauders.
Hoogtepunten waren hier het weerzien met de Passo dello Stelvio en de Kaunertaler Gletscherstrasse.
Met Bert, Daniël en Frank trok ik nog een week verder naar het Italiaanse Feltre en het Duitse Berchtesgaden.
Passo Rolle, Monte Grappa, Passo Manghen en de Rossfeld Panoramastrasse konden van de verlanglijst afgetikt worden.

Gedurende de zomermaanden losse dagen fietsen in België (Col de Haussire, Thier de Coo, Côte de Stockeu), Limburg en Drenthe (VAM berg, Muur van Emmen).

In het klassement konden we 4 nieuwe klimgeiten begroeten en ging Theodoor naar Saffier (125), Arend naar Diamant (100), Sjoerd naar Goud (50) en Arnold en Henk-Jan beiden naar Brons (10).

Heb ook eind van dit jaar mijn racefiets in een nieuwe roze kleur laten spuiten. Prachtig!

De teller staat dit jaar op 11.525 km en 72.770 hoogtemeters.
Hiervan is 61% op de weg, 27% op gravel en 12% op Zwift.

Hier wat hoogtepunten van het afgelopen jaar.

Mount Olympus.	Kathikas.	Gazebo Hell.

Passe dello Stelvio.	Kaunertaler Gletscherstrasse.	Passo Rolle.

Monte Grappa.	Passo Manghen.	Côte de Stockeu.

Cauberg.	Muur van Emmen.	Fiets in nieuwe kleur.