Vandaag ben ik weer naar Nijmegen gereden om daar met Bert en Henk een nieuwe ronde te rijden in de omgeving.
Ik heb paar nieuwe beklimmingen gevonden en een route van zo'n 80 km uitgestippeld.

We starten aan de rit en via beklimmingen als Mulderskop, Klein Amerika en Col du St. Jean (Sint Jansberg) komen we bij de Zevendalseweg.
Hier gaat het mis met Henk. Hij komt behoorlijk hard ten val op het smalle betonfietspad.
We zien al gauw dat het niet goed is en bellen 112.
Henk wordt naar ziekenhuis vervoerd waar breuken in bekken en elleboog worden geconstateerd.

Bert en ik laten de fiets van Henk bij een boer achter en fietsen terug naar de auto.
Dit is nog wel een dikke 25 kilometer fietsen via o.a. de Zevenheuvelenweg en Nieuwe Holleweg.
Wat een mooie dag had moeten worden eindigd in een trieste dag.
Henk is een taaie en zal er zeker weer bovenop komen. Hij heeft wel voor hetere vuren gestaan.

Vandaag 55 kilometer en 550 hoogtemeters.

Col du St. Jean.	Zuil Muur van Beek.	Nieuwe Holleweg.

De afgelopen weken veel kilometers kunnen maken. Het weer was prima, behalve de wind.
Ook weer koersen op maandag- en woensdagavond opgepakt bij VOEK met wisselend succes.
Het ene moment heb je een fijne groep te pakken en de volgede keer kom je in een groep die niet samen willen fietsen, maar vooral tegen elkaar.
Dat is jammer, want lekker kop over kop draaien in een groepje is veel prettiger en gezelliger.
De vorm is goed en fietsen gaat lekker!

Ik rijdt met Frank vanochtend naar Nijmegen om daar wat klimmetjes te gaan verkennen.
Had ergens gelezen dat het daar leuk klimmen is en heb een route gemaakt over de meest genoemde en populaire beklimmingen.
We parkeren de auto bij een P+R net buiten Nijmegen-West en stappen op de fiets.
Al gauw krijgen we de eerste klim voor de wielen, de Beekmandalseweg, een venijnige heuvel van een paar honderd meter die de dubbele cijfers aantikt.
Het is een smal weggetje en als je niet oplet (Frank!) dan schiet je er zo maar voorbij.
Lekkere opwarmer!

We dalen een steil weggetje met klinkers af en onderin draaien we om hier naar boven te fietsen.
Het is de Hanenberg en deze is zeker onderin over de klinkers behoorlijk pittig.
Nu komen we in Beek en een zone waar het draaien en keren is om zowel de Oude Holleweg als de Muur van Beek (Van Randwijckweg) op te fietsen.
Er rijden aardig wat wielrenners in deze omgeving maar op de smalle Oude Holleweg wemelt het ineens van de auto's.

We fietsen nu naar Mook en daar ligt de Groesbeekseweg te wachten.
Deze klim heeft een bord onderaan met wat gegevens en wordt ook wel de Col du Bisselt genoemd.
Bovenaan deze brede weg staat zelfs een pasbord. Leuk!

Na een heerlijk vlaai op de top, Mook ligt tenslotte in Limburg, rijden we via Groesbeek naar de Zevenheuvelenweg.
Deze weg kende ik alleen uit de Vierdaagse van Nijmegen en de Zevenheuvelenloop.
Ik heb de heuvels getelt en kom echt niet verder dan vier.

We zijn op de Garmin het spoor een beetje bijster door de overlappende wegen, waardoor we zowel de Oude Holleweg als de Muur van Beek nog een keer fietsen.
Frank was hier heel blij mee, want het zijn wel de 2 makkelijkste beklimmingen van de dag ;)

Het is nu alleen nog maar vlak terug trappen naar de auto.
Een mooie dag en een fijne eerste kennismaking met de heuvels rond Nijmegen.

Vandaag 65 kilometer en 865 hoogtemeters.

Beekmandalseweg.	Op de klinkers van de Hanenberg.	Oude Holleweg.

Verwarrende borden.	Frank op de Muur van Beek.	Fietsers rem af bij de Muur van Beek.

Onderaan de Col du Bisselt.	Pasbord.

Ik heb vandaag mijn lijstje met straatnamen compleet gemaakt met het "Piet Moeskopspad".
Hoe zat dat ook alweer?

Almere heeft een aantal fietspaden een naam gegeven van een wielrenner.
Ik heb er 6 vast kunnen leggen op foto, maar die van Piet Moeskops (baanrenner uit de jaren twintig) ontbrak.
Dat was niet vreemd, want die stonden er simpelweg niet.
Ik heb vervolgens een email gestuurd naar de gemeente Almere en die reageerden vrij snel dat ze het gingen oplossen.
Weer een paar weken later kreeg ik bericht dat de borden waren geplaatst.

Vandaag ben op de gravelbike gestapt om te gaan kijken of de borden er daadwerkelijk staan.
Als ik in Almere kom zie ik bij het fietspad al meteen een fonkelnieuw straatnaambord.
Sterker nog er staan er best veel op diverse plekken langs het fietspad.

De laatste van de zeven heb ik nu ook.
Fijn dat de gemeente Almere gehoor heeft gegeven. Dat mag ook wel eens gezegd worden.

Piet Moeskopspad.

Vandaag organiseerde Burcht Cycling een fietstocht vanaf de NSC-burcht.
Vroeger ben ik als klein jochie begonnen met voetballen bij deze club en het voelt nog steeds als een beetje thuiskomen, terwijl ik daar al meer dan 40 jaar geleden ben gestopt met veldvoetbal.

Enfin, Henkapie en ik besloten om de 105 km te gaan fietsen.
Ik had stille hoop op kort-kort, maar het werd dik inpakken tegen de kou.
We sluiten aan bij "de boeren" en het werd een fraaie rit over wegen die ik me soms niet kon herinneren.
Na afloop een biertje met de hele groep en nakletsen over de best pittige rit die voor sommigen makkelijk en anderen lastiger was uitgepakt.

Vanavond kon ik me niet bedwingen en ben ik vol gas de Cipressa opgefietst.
Kom ik 3 seconden tekort voor een persoonlijk record.
Afdalen en meteen de Poggio op, zoals ook de finale van Milaan San Remo is uitgestippeld.
Hier ga ik nog meer kapot, maar rij wel 1 seconde van mijn PR af. Best wel vreemd eigenlijk.
Boven is het helemaal gedaan en daal ik met dikke benen af.
Zaterdag ga ik met de benen omhoog voor de buis zien hoe de grote meneren dit gaan doen.

Zwift heet een nieuw event gelanceerd, de "Zwift Spring Classics".
Alle belangrijke en beruchte beklimmingen uit de voorjaarsklassiekers zijn beschikbaar.
Als alle 8 zijn beklommen heb je de challenge voltooid.

Ik ben van plan om ze wel op de juiste volgorde (ben nou eenmaal zo) te fietsen.
Dus eerste de "Cipressa" en "Poggio" uit Milaan San Remo, vervolgens de "Oude Kwaremont", "Paterberg" en "Koppenberg" uit de Ronde van Vlaanderen, de "Cauberg" uit de Amstel Gold Race, de "Mur de Huy" uit de Waalse Pijl en als laatste de "Côte de La Redoute" uit Luik-Bastenaken-Luik.

Heb er nu al zin in.

De afgelopen dagen kon er lekker buiten gefietst worden op de racefiets.
Droog wegdek en een zonnetje maken dat je zin hebt in het voorjaar.
Ik heb het genoegen van kort-kort (korte broek, korte mouwen) nog niet mogen ervaren, want de wind was best fris.
Afgelopen zondag heb ik 12 graden gezien bij de Hollandse Brug en 16 graden thuis.
De verschillen zijn best groot. Hopelijk snel naar boven de 15 graden!

Vandaag is het dan eindelijk zover!
De racefiets is van de haak en de eerste kilometers staan op de teller.
Wat een verschil met de gravelbike. Alles gaat makkelijker, soepeler en vooral sneller.
Ik denk dat er nu geen weg meer terug is, tenzij het heel slecht weer gaat worden.

Vanavond stond de klim van de Mûr de Bretagne op het programma.
Geinspireerd door Mathieu van der Poel, die in de Tour de France van 2021 op indrukwekkende wijze op deze muur de etappe won, start ik aan de klim.
Het is 2 kilometer met een gemiddelde van 6.5%.
Je zou denken dat is niet al te zwaar, maar het is gemener dan je verwacht.
Na 600 meter is het 500 meter tussen 11 en 13% en als je te snel start ga je op een hoop.

De eerste keer fiets ik deze relatief rustig omhoog en als ik weer beneden ben en 20 kilometer heb gefietst komt spontaan het idee op om het nog een keer te proberen.
Dit keer wel volle bak en totaal kapot boven komen. Heerlijk!
Voor de liefhebbers, eerste keer 9 min 20 sec, tweede keer precies 8 min (15 km/u)
Ter vergelijk, Mathieu reed hier 30 km/u naar boven met een vermogen van gemiddeld circa 551 tot 553 watt!

Dit weekend was een heerlijk weekend om buiten te fietsen.
Gisteren was helemaal heerlijk met een zonnetje en strak blauwe lucht.
Daarom met Henkapie 85 km weggetikt op de gravelbike.
Vanochtend een wat korter rondje vanwege toch de kou en de zere benen van gisteren.

Na alleen maar binnen fietsen op Zwift ben ik vandaag toch even buiten gaan fietsen.
De de eerste "buiten" kilometers van dit kalenderjaar.
Een heerlijk zonnetje en een temperatuur van 6 graden. Heerlijk!

Het plan voor een fietsreis naar Hawaii is uit de kast en afgestoft.
Ik heb de nodige offertes opgevraagd.
Als het lukt dan wordt het 2027.

Sneeuw, kou en gladheid zorgen voor veel uurtjes op Zwift.
Naast wat vlakkere ritten en hier een daar een wedstrijd ben ik altijd wel voor de beklimmingen te porren in het Climb Portal.
Allereerst de Lago de Covadonga, een lastige klim uit Asturië die op mijn wensenlijstje staat om een keer te fietsen.
Nu eerst maar op Zwift en het is een hele lastige klim. Onregelmatig en soms erg steil.

Vandaag was het de beurt aan Alpe du Zwift wat eigenlijk gewoon de Alpe d'Huez is.
Dezelfde 21 bochten als de echte en ook meer dan 1000 meter hoogteverschil.
Aankomend voorjaar hoop ik deze weer eens in het echt te fietsen. De laatste keer was in 2010.

Gelukkig treedt de dooi in en kan ik hopelijk weer snel naar buiten.

Vandaag zou ik de nieuwjaarsrit gaan fietsen van onze vereniging, maar de sneeuw en gladheid gooiden roet in het eten.
Ik besloot de "Hautacam" te gaan fietsen op Zwift.
Dit is echt een verschrikkelijk zwaar ding en dat weet ik nog uit 2012 en 2018.
De klim is gemiddeld 8.1% over bijna 13 km en is soms heel onregelmatig.
Buiten onder een zonnetje is het een hele opdracht, maar binnen is het wellicht nog erger.
Enfin, deze is weer afgevinkt en de eerste 1050 hoogtemeters staan weer genoteerd.

Alle lezers wens ik een gezond en sportief 2026!

De kop is er bij mij al vanaf.
Vandaag 30 kilometer op Zwift en zo is dit jaar begonnen!

Als ik terugkijk op het afgelopen jaar, dan kan ik wel zeggen dat het weer een prima klimgeiten jaar was.

In de eerste en laatste maanden van dit jaar was ik wederom veel op Zwift te vinden.
Naast een paar wedstrijden heb ik voornamelijk nieuwe beklimmingen gefietst die beschikbaar kwamen.
Denk aan Col du Galibier, Trollstigen, Hardknott Pass en Planche de Belles Filles.
En nog maar te zwijgen over Mount Fuji wat 25 kilometer klimmen is en dat is indoor een hele zit.

In april gingen we naar Cyprus, een onontdekt paradijs voor wielrenners.
Je komt daar nauwelijks fietsers en verkeer tegen als je landinwaarts de bergen in gaat.
Daarnaast prima wegen en heerlijk weer, de basis voor een week genieten en afzien.
Mooiste beklimmingen waren de rit naar Stavrovouni klooster, Gazebo Hell, Kathikas en uiteraard de (oude) weg naar Mount Olympus, het hoogste asfalt van Cyprus.

In mei had ik tijdens ons jaarlijks weekend in Fuchshofen, de "Reifferscheid Challenge" bedacht.
Dat is op één dag omhoog naar Reifferscheid vanaf alle 4 de kanten.
Hier kon een klimgeiten punt mee verdient worden en hier werd gretig gebruik van gemaakt.

In juni ging de VOEK-reis naar het Oostenrijkse Nauders.
Hoogtepunten waren hier het weerzien met de Passo dello Stelvio en de Kaunertaler Gletscherstrasse.
Met Bert, Daniël en Frank trok ik nog een week verder naar het Italiaanse Feltre en het Duitse Berchtesgaden.
Passo Rolle, Monte Grappa, Passo Manghen en de Rossfeld Panoramastrasse konden van de verlanglijst afgetikt worden.

Gedurende de zomermaanden losse dagen fietsen in België (Col de Haussire, Thier de Coo, Côte de Stockeu), Limburg en Drenthe (VAM berg, Muur van Emmen).

In het klassement konden we 4 nieuwe klimgeiten begroeten en ging Theodoor naar Saffier (125), Arend naar Diamant (100), Sjoerd naar Goud (50) en Arnold en Henk-Jan beiden naar Brons (10).

Heb ook eind van dit jaar mijn racefiets in een nieuwe roze kleur laten spuiten. Prachtig!

De teller staat dit jaar op 11.525 km en 72.770 hoogtemeters.
Hiervan is 61% op de weg, 27% op gravel en 12% op Zwift.

Hier wat hoogtepunten van het afgelopen jaar.

Mount Olympus.	Kathikas.	Gazebo Hell.

Passe dello Stelvio.	Kaunertaler Gletscherstrasse.	Passo Rolle.

Monte Grappa.	Passo Manghen.	Côte de Stockeu.

Cauberg.	Muur van Emmen.	Fiets in nieuwe kleur.