Dagboek 2026

Na het bijwerken van de site met de reis naar Vianden kom ik tot de vraag waarom ik niet eerder in Luxemburg ben wezen fietsen?
Het is zeker rond Vianden en Diekirch zeer aantrekkelijk voor fietsers.
De wegen zijn van prima kwaliteit, het is erg rustig (zelfs in het hoogseizoen) en de mensen zijn erg vriendelijk.
Er zijn wegen door dalen, lekker lopende beklimmingen en wat ik met name leuk vind de zogenaamde "muren".
Hoe steiler, hoe mooier, hoe meer je dubbelgevouwen naar boven moet laveren.
Ik kan daar enorm van genieten.
Het is een mix van de Duitse Eifel en de Belgische Ardennen.

Vandaag de laatste dag en de route loopt vandaag wat meer noordelijk.
We rijden naar het dorp Bivels om daar de klim te doen van de Mont St. Nicholas.
Dit is een hele taaie klim van 2.7 kilometer en gemiddeld 10.1%.
Het is een smalle, rustige en prachtige weg met onderweg het uitzichtspunt van de Franse schrijver Victor Hugo, die vaak in Vianden te vinden was.

We dalen af en via een aantal korte klimmetjes arriveren we in Kautenbach.
Ik had op de kaart deze klim gevonden met een fraaie serie haarspeldbochten.
Na een stukje hoor ik raar geluid naar beneden komen.
Het blijkt een skateboarder te zijn die het fraaie wegdek en de bochten ook leuk vindt om af te dalen.
Deze klim, die loopt naar het dorp Alscheid, is nooit erg steil en is een hele fijne om te fietsen.

Via Bockhöltz en Eisenbach fietsen we weer terug richting Vianden.
Het is vandaag erg warm en drukkend en het is eigenlijk wel genoeg zo.
Echter we komen vlak langs de Mur de Putscheid en ik kan de verleiding niet weerstaan.
Ik geef Frank de sleutel en begin aan de muur van dik 2 kilometer met percentages in de dubbele cijfers en uitschieters van 17%.
Er loopt een Nederlander met de racefiets aan de hand omhoog. Hij heeft het verkeerde verzet gemonteerd en moet lopen.

Als ik weer ben afgedaald kom ik bij een groep wielrenners terecht die ook naar Vianden gaan.
Het is meteen koers en ik heb me even lekker uit kunnen leven.

Bij het hotel gekomen is het douchen, inpakken en naar huis.
Tjonge wat is het mooi om in Luxemburg gefietst te hebben.

Vandaag 65 kilometer en 1285 hoogtemeters.

Vandaag starten we meteen vanuit Vianden met de Rue du Sanatorium.
Ik heb meteen het nummer "Welcome Home (Sanitarium)" van Metallica in mijn hoofd. Past wel bij deze klim eigenlijk.
Dit is echt een hele fraaie klim van bijna 4 kilometer met een aantal haarspeldbochten en een stukje venijn in de laatste kilometer.
Je hebt op de klim een heel mooi zicht op het kasteel van Vianden.
Ik zie zelfs Frank een foto maken?

We dalen af naar Vianden en staan ineens bij een boerenweggetje wat de Mur de Vianden blijkt te zijn.
Het voldoet totaal niet aan mijn verwachtingen, maar het is werkelijk een muur waar het dubbelgevouwen naar boven harken is met stukken boven de 20%.
Frank heeft het lastig, maar dat is geen schande. Het is een zeer, zeer zware klim.

Nu fietsen we via nog 2 muren, waaronder de Haerebierg (1 km a 12%) naar Michelau, waar we gisteren ook al waren.
Hier klimmen we de Gringleeswee op en dat is wederom harken geblazen met 2.6 km gemiddeld dik 10%.
Als we weer beneden zijn gaan we op zoek naar een koffiestop.
Deze vinden we bij een hotel in Bourscheid, waar we in een prachtige tent aan het water kunnen bijkomen van de muren.

De dorpen hebben hier allemaal iets met "scheid".
Na Bourscheid krijgen we nog Lipperscheid, Hochscheid en Merscheid.
Terug in Vianden zijn we gekookt maar genieten we wel van een hele mooie dag.

Vandaag 70 kilometer en 1705 hoogtemeters.

Vanochtend met Frank in de auto gesprongen en naar Vianden in Luxemburg gereden.
Hier hebben we nog nooit gefietst en hier liggen ook serieuze beklimmingen die klimgeitenpunten waard zijn.
Daar gaat het uiteraard niet om (pinokkio), maar een nieuw vlaggetje bij je naam is wel leuk.

Rond 13:30 uur arriveren we bij het hotel in Vianden.
We checken in, eten een broodje en stappen op voor de eerste rit.
We rijden het dorp uit over klinkers en fietsen de Mont St. Nicholas op.
Als we het dorp uit gaan heb je een fraai zicht op het kasteel van Vianden.

Via Walsdorf, Tandel en Seltz komen we in Diekirch waar we de Route d'Erpeldange opdraaien.
Hier een lekker begin van percentages rond de 14% en het dubbelgevouwen op de fiets kan worden geoefend.
Na een kleine afdaling arriveren we in Michelau en draaien de weg met naam "Bei der Kapell" op.
Dit is de Rëmertsbierg en ik weet dat dit een klim van de tweede categorie is.
Al snel blijkt waarom. Eerst is het nog 7 tot 8%, maar na de afslag naar links krijgen we 17 tot 19% voor de kiezen.
Gelukkig hebben we het dubbelvouwen geoefend en mogen we het nu echt meer dan 1 kilometer in de praktijk brengen.
Ik vind het prachtig, maar Frank iets minder.
Boven is niks of niemand maar wel 2 klimgeiten met een Luxemburg klimgeitenpunt op zak.

Het is nu nog een beetje op en af naar Vianden.
We hebben nog wel een heerlijke afdaling van 17,7%. Heerlijk.

Mooie eerste dag en heb nu al zin in morgen.

Vandaag 55 kilometer en 1125 hoogtemeters.

Vandaag was het weer eens tijd voor molens.
Vorig jaar fietsten we naar de molens van de Zaanse Schans en dit keer waren de molens bij Kinderdijk het doel.

We zetten de auto bij Woerden en vanuit daar heb ik een ronde van zo'n 95 kilometer uitgezet.
Als we de fietsen uitladen hoor ik een "Oh nee hè" roepen van Frank.
Hij is zijn bidons vergeten. Ach dat kan de beste overkomen ;)
Dit gaan we onderweg wel oplossen.

We fietsen door het Groene Hart langs dorpen met namen die ik nog nooit heb gehoord.
Iemand ooit van Papenkop gehoord?
In Oudewater rijden we langs een fietsenwinkel en Frank scoort 2 bidons. Probleem opgelost.
Het is hier prachtig fietsen over smalle wegen en fietspaden.
Via Polsbroek komen we in Ammerstol gelegen aan de Lek.
We volgen de Lek en bereiken via Lekkerkerk (had nooit enige link gelegd met de Lek) het dorp Krimpen aan de Lek waar we de pont nemen naar Kinderdijk.
Aan de overkant nemen we het fietspad, Middelkade, tussen de molens door.
De wandelaars zijn hier gelukkig van de fietsers gescheiden en de drukte en chaos die ik verwacht is er helemaal niet.
We genieten van de vele molens (19 stuks) en zelfs Frank betrap ik op het schieten van foto's.

Ik vind een mooi plekje voor een foto en begin een heel verhaal in het Engels tegen een man die een statief aan het opbouwen is.
Hij praat vloeiend Engels terug, maar als ik vraag waar hij vandaan komt zegt hij "hier!".
We moeten allebei hard om lachen.

Via de andere kant van de Lek fietsen we nu weer terug.
We doen een koffiestop bij Theetuin Bij de Ketel in Streefkerk en dit is een heerlijk rustige plek om even te genieten van de omgeving.
Om weer aan de andere kant van de Lek te komen steken we weer met een pont over naar Schoonhoven.
Via Jaarsveld en Montfoort komen we terug in Woerden.

Met 95 kilometer op de teller komen we terug bij de auto.
Het was een prachtige rit!

Ik wist niet dat het nog spectaculairder kon, maar Mathieu van der Poel bewees mijn ongelijk.
Op het puntje van mijn stoel heb ik gezeten tijdens de zinderende finale over de Montmartre en aankomst op de Champs-Élysées.
Wat een klasbak dat je dat voor elkaar kunt krijgen samen met de op dit moment beste renner Tadej Pogačar. Hulde!

Wat een spektakel de afgelopen twee etappes met aankomst op Alpe d'Huez.
Eerst Tadej Pogačar die een achterstand van meer dan 3 minuten goed maakt op de koplopers en ook nog eens de klimtijd van Marco Pantani na 31 jaar verpulverde.
Van 36 min 50 sec (uit 1995) naar 35 min 27.
Gaat hier ooit nog iemand aankomen?

Ook de dag erna via de Col de Sarenne was super spannend en met Richard Carapaz een terechte winnaar.
Je moet namelijk ook op je fiets blijven zitten (Sepp Kuss).
Hopelijk is de Col de Sarenne een blijvertje in de Tour.

Het was afgelopen weken koersen bij de club op de maandag- en woensdagavonden en dat ging met wisselend succes.
Soms liep het lekker en soms was ik niet vooruit te branden.

Ik verheug me enorm op de komende 2 etappes in de Tour de France.
De traditionele Alpe d'Huez, de Col de Sarenne en de Col du Galibier komen voorbij.
Ben heel benieuwd hoe hard ze er tegenop gaan knallen.

Vandaag zijn we naar huis gereden en onderweg was het napraten over deze mooie fietsweek.
Meeste indruk maakte toch de rit van gisteren op de gravelbike naar Plateau d'Emparis.
Ook was dit voor mij een hoogtepunt naast de klim van de Col de Sarenne en de Col du Sabot.
Het weer zat mee en we hadden een zeer fraaie villa als uitvalsbasis.

Ik ben blij om na 16 jaar weer terug te zijn geweest in Bourg d'Oisans.
Er is best veel veranderd.
Het fraaie fietspad tussen Allemond en Bourg d'Oisans, de fietsstroken langs de drukke wegen en de borden op de minder bekende beklimmingen zijn duidelijke verbeteringen.
Als fietsgebied is deze streek enorm gegroeid en kan ik iedereen aanraden hier eens te gaan fietsen.

Rest mij nog mijn kompanen Bert, Daniël en Frank te bedanken voor deze mooie week.

De gravelbike hebben we niet voor niks mee en vandaag gaan we die gebruiken.
We gaan naar het "Plateau d'Emparis" vanaf Barrage du Chambon.
Dit betekent weer, net als gisteren, de eerste paar steile kilometers naar Mizoën en dat is met een gravelbike nog lastiger dan op een racefiets.
We buigen nu niet af naar de Col de Sarenne, maar fietsen door naar Besse.
Dit is best een lastige klim en als we in het dorp arriveren staat er een soort van pasbord "Besse-en-Oisans" met een hoogte van 1550 meter.

Na het dorp houdt het voor het gewone verkeer op, maar wij kunnen door.
De laatste 6.5 kilometer zijn gravel en voor een racefiets mijns inziens niet te doen.
Het is draaien en keren en zoeken naar het beste pad op de steentjes en losse grind.
Het blijft rond de 9% stijgen en is best regelmatig.
Rechts zie je de bochten die nog komen gaan tegen de wand liggen.

Hoe hoger je komt hoe mooier het uitzicht terug op waar je vandaan komt.
Je waant je hier helemaal alleen in het immense landschap en het doet me denken aan de Col du Parpaillon.
De marmotten fluiten, maar laten zich zelden zien.
Na 6 km gravel kom ik op 2269 meter hoogte uit en hier heeft Daniël al de perfecte uitzichtsplek gevonden.
Het is prachtig en bezorgt me even kippevel. Wat is dit mooi!

We dalen aan de andere kant af en dat is toch een minder mooie kant.
Wel nog een mooie blik op het stuwmeer en de laatste paar bochten.
Het is gravel tot helemaal terug in Mizoën.
Terug bij Barrage du Chambon genieten we na van een bijzondere ervaring.

Vandaag 50 km en 1385 hoogtemeters.

Vanochtend komt Jeroen even op de koffie om bij te praten over zijn chaletverhuur in Oz.
Hierna stappen Frank, Bert en ik op voor de route over de Col de Sarenne.
Daniël heeft last van de rug en gaat niet mee.

Eerste etappe is langs de grote weg naar Barrage du Chambon.
Halverwege kom ik erachter dat ik mijn bidon ben vergeten en besluiten we een fles water te kopen bij een tankstation.
Deze past overigens prima in de bidonhouder :)
We fietsen over de stuwdam en nemen de afslag naar de Col de Sarenne.
Dit is eigenlijk de achterkant van de Alpe d'Huez en wat later zou blijken is deze ook veel mooier dan de meer bekende broer.

De klim begint meteen steil tot aan Mizoën.
Daarna fietsen we via dorpen als Clavans-Le-Bas en Clavans-Le-Haut, waarna het mooiste deel van de klim gaat beginnen.
De weg is smaller en heeft veel haarspeldbochten.
Het blijft overigens flink stijgen, maar het uitzicht maakt dat je de percentages vergeet.
Ik klauter op mijn sokken op een rots voor een paar fraaie foto's en het is echt genieten op deze klim.
Het uitzicht blijft mooi tot de top op 1999 meter.

Als we alle drie boven zijn steken we over naar de Alpe d'Huez.
Dit is overigens geen makkie blijkt al gauw. Vieze percentages komen langs.
In Alpe d'Huez drinken we koffie en dalen vervolgens af naar Huez.
Hier pakken we de weg naar Allemond via de Pas de la Confession (pasbord wat ik nooit eerder hier heb gezien).
Onderweg nog een mooi uitzicht op de onderste bochten van Alpe d'Huez en het dorp Bourg d'Oisans.
Na de afdaling fietsen we terug naar Bourg d'Oisans via het prachtige fietspad langs de rivier.
Weer een mooie dag!

Vandaag 65 km en 1630 hoogtemeters.

Vandaag is de dag van de Alpe d'Huez.
Voor Bert is het de eerste kennismaking, voor de anderen een herhaling.
Voor mij is het 16 jaar geleden dat ik hier voor het laatst was.
Destijds heb ik alle borden in de bochten op de foto gezet en het valt mij op dat ze allemaal zijn vernieuwd.
Ik besluit ze dan maar weer allemaal op de foto te zetten.
Soms gaat dat makkelijk, maar soms moet ik achter een net kruipen of over een balustrade klauteren.
Uiteindelijk heb ik ze allemaal.

Het is druk met werkzaamheden op de klim. De Tour komt hier deze zomer dus alles moet er perfect bij liggen.

In de laatste 2 kilometer ontdek ik nog 2 zuilen met teksten van Mario Cipollini ("If you brake, you don't win") en Jens Voigt ("Shut up legs! Do what I tell you to do!").
Bij de klassieke finish staat een grote boog en er is een heus podium met alle winnaars hier op Alpe d'Huez.
Opvallend is dat de dames uit het verleden, zoals Leontien van Moorsel, ook een plek hebben op de wand.
Wij moeten uiteraard ook op de foto.

We fietsen nog 4 kilometer door naar Lac Besson. Dit is trouwens geen makkie met stukken van 12%.
Het begint te regenen en we duiken snel naar beneden.

Vandaag 45 km en 1445 hoogtemeters.

Bert en Frank nemen een rustdag. Met name Bert zet alles op morgen als de Alpe d'Huez op het programma staat.

Ik vertrek met Daniël richting Allemond en van daaruit starten we de klim van de Col du Sabot.
Nergens een bord te zien maar via de navigatie komen we op de juiste weg.
De straatnaam "Route du Col du Sabot" hangt werkelijk overal aan de muren, maar dat is dan ook de enige referentie.
We komen door verschillende kleine dorpen en de percentages zijn erg hoog. Stukken van 13% komen regelmatig langs.
De hele klim is een dikke 14 kilometer en met nog 7.5 kilometer te gaan begint het mooiste deel van de klim.
De brede weg wordt een soort van geitenpad en dit zal zo blijven tot boven.
Het blijft steil en het wegdek ligt behoorlijk vol met koeienstront.
Die koeien lopen hier los en we moeten ook wachten op een kudde koeien die langzaam over de weg naar beneden kuieren.
Het uitzicht naar beneden is prachtig. Je ziet de weg kronkelen door de groene weides.
Boven loopt het dood, maar er staat wel een pasbord.

We dalen af naar het dorp Vaujany waar we koffie en cola nemen op een heerlijk terras.
Nu nog terug en het laatste stuk hoeven we niet over de drukke doorgaande weg. We hebben een fraai fietspad gevonden.
Prachtige dag en weer een hele mooie klim kunnen toevoegen aan mijn lijst.

Vandaag 60 km en 1455 hoogtemeters.

Het plan is vandaag om eerst de Col du Granon te fietsen en daarna de zuidkant van de Col du Galibier.
We zetten de bus in de buurt van Briançon en rijden naar de voet van Col du Granon.
Dit loeder staat al sinds 1993 op mijn lijstje en vandaag moet het gaan gebeuren.
Onderaan een mooie fiets en een grote zuil.
De klim begint redelijk maar later zullen de kilometers steeds tussen de 8.5 en 9.5% zijn.
Op elke kilometer staat een bordje met de hoogte en het aantal kilometers te gaan tot de top.
Na zo'n 5 kilometer ben je onder de bomen vandaan en wordt het een open landschap.
Voordeel is dat je ver kunt kijken, maar nadeel is dat we in de volle zon rijden.
Vlak onder de top staan gebouwen van een kazerne, die mijns inziens niet meer in gebruik zijn.
Op de top wederom een grote zuil en zelfs een terras.
Ik neem met Daniël een koffie en koop een souvenir voor Frank die zijn 300ste beklimming voltooide.
Hij mag bij de zuil poseren als klimgeit met status "Koraal". Ik heb geen paaltje dus wordt het magneet met de Col du Granon.

We dalen af en rijden met de bus naar de Col du Lautaret.
Er dreigt onweer, maar dat lijkt nog ver weg.
We starten de klim van 8 km en ik rij zo snel mogelijk omhoog.
Het blijft een prachtige klim en het uitzicht is prachtig.
Bij het monument ter ere van Henri Desgrange (oprichter Tour de France) moet ik even een foto schieten en snel door naar de top.
Hier snel omdraaien en naar beneden wat het begint te bliksemen en te donderen.
Frank en Bert zijn al omgedraaid en we komen allemaal droog aan bij de bus. Precies op tijd.
Het was een mooie dag en ik heb eindelijk die Col du Granon af kunnen vinken.

Vandaag 40 km en 1600 hoogtemeters.

Vanochtend is Daniël al vroeg weg voor zijn Marmotte avontuur.
De speaker van dienst maakt ons ook wakker met zijn gepraat, maar ach dat hoort nu eenmaal bij dit evenement.
Wij gaan voor twee beklimmingen vandaag en dat zijn de klim naar Oulles en naar Villard-Reymond.

De klim naar Oulles is werkelijk schitterend. 13 haarspeldbochten tegen de wand geplakt en een aantal hebben een naambord.
Het zijn er 13 en ik hoop zo dat 13 ook een naambord heeft.
Helaas is dit niet zo, hoewel er wel 2 bouten uit de wand steken waar een bord aan zou kunnen.
Of het bord is gejat, of het moet er nog komen.
Het is een rustige klim van 7 km en ik heb 1 auto en 3 fietsers gezien op de route op en neer. Heerlijk!

We dalen af en rijden omhoog naar de start van de Col de Solude, eigenlijk de klim naar Villard-Reymond.
Op climbfinder heeft deze een hoge beoordeling, maar die zie ik niet.
Brede weg met wel aardig wat haarspeldbochten, echt Frans asfalt met opgedroogde koeienstront en bovenin geluid van koebellen.
Boven is een heerlijk terras met neo-cola en taart.
We dalen snel af wat ik heb gezien dat Daniël elk moment door het dorp kan komen.
We zijn precies op tijd voor wat aanmoedigingen en een kort gesprek.
Hij rijdt uiteindelijk naar een prima eindtijd van 9 uur en 12 minuten. Petje af in deze hitte!

Vandaag 50 km en 1630 hoogtemeters.

Vanochtend zijn we na een prima ontbijt gaan rijden voor het laatste stuk.
Rond 15:00 komen we aan in ons huisje in Bourg d'Oisans.
Prima plek met lekker veel ruimte. Frank heeft weer strak geregeld.
Daniël is er al en heeft al de nodige boodschappen gedaan.

Ik kan het niet laten en spring nog even op de fiets naar Les Deux Alpes.
Deze ken ik al van heel lang geleden en was destijds niet zo gecharmeerd van deze klim.
Nu ligt er nieuw asfalt en de 10 bochten hebben een nummer en geven de afstand tot het dorp.
Soms heb je tussen de bomen door een prachtig uitzicht op het stuwmeer Lac du Chambon.
Boven gauw naar het monument van Marco Pantani en terug naar beneden waar ik aan kan schuiven bij de bbq.

Vandaag 50 km en 1115 hoogtemeters.

Vanmiddag met Bert en Frank de bus geladen en vertrokken naar Bourg d'Oisans voor een week fietsen in de bergen.
We hebben besloten het in 2 dagen te rijden ivm de hitte. Zo komen we toch nog enigszins fris aan.
De tussenstop is in Toul op zo'n 525 km van Nijkerk.
Onderweg meten we 43 graden en in een onweersbui zakt dit tot 22 graden Celsius. Heel bijzonder.
Het hotel heeft een hoog Fawlty Towers-gehalte. Manuel was er overigens niet.
Plaknacht en volgende ochtend douchen (heeft eigenlijk geen zin) en door.

We hebben bij mij in de buurt ook een pasbord en wel bij ons op het viaduct.
De "Muur van Holk" is geboren.

Vanavond toch maar op Zwift gaan fietsen en ik zag tot mijn grote vreugde daar de Col de Sarenne staan.
Deze wil ik over een paar weken gaan fietsen en dit is een mooie verkenning.
De klim heeft veel gelijkenis met de Alpe d'Huez. Zelfde percentages en ook 21 haarspeldbochten.
Niet vreemd want het is eigenlijk de andere kant van de Alpe d'Huez.
Ik hoop dat het in het echt minder zwaar is. Wat een loeder!

Vandaag stond in het teken van het 50-jarig jubileum van onze fietsclub.
Het was om 09:30 verzamelen bij restaurant Niels voor koffie met appeltaart.
Door het mooie weer zag het blauw van de leden.

Om 10:00 stappen we op voor 100 km fietsen over de Veluwe. Ik rij in de groep met de Boeren.
De rit kent geen verrassingen of bijzonderheden behalve dat we na 60 km worden getracteerd op poffertjes.
Leuk idee en even gezellig bijkletsen met andere leden.
Na de rit naar huis en rond 18:00 naar Landgoed Groot Hennekeler voor een bbq en feestavond.
In de tent worden foto's getoond van de afgelopen jaren en diverse shirts, vaantjes, medailles en andere souvenirs hangen aan de wand.
Lekker eten en drinken en de onvermijdelijke leuke act van Arend maken het tot een geslaagde avond.

Op naar het volgende jubileum.

Het onweert heftig in de vroege ochtend maar rond 10:30 kunnen we op pad voor een redelijk klassieke route.
We starten met de klim via de bochtjes naar Reifferscheid en steken door naar de Hohe Acht.
Er wordt volop gereden op de Nürburgring en dat is goed te horen als we parallel aan het circuit omhoog fietsen.
Boven verzamelen en door naar Kesseling.
Er is weinig discussie als we besluiten de 5 kilometer klim naar het Steinerberghaus te doen.
Iedereen weet dat er boven prima taart te eten is en dat is blijkbaar een goede motivatie.
Opvallend mooi opgeknapt is het eerste deel van de weg. Dat was me toch altijd slecht.

Boven koffie, cola en taart.
Karel vindt het nodig om daar ook nog even lek te rijden.
Met de pomptooltjes van Frank en Daniël is de band snel gemaakt en fietsen we terug naar Fuchshofen.
Uiteraard nog 1 keer de klim naar Reifferscheid.

Vandaag 75 km en 1380 hoogtemeters.

Het komt vanochtend met bakken uit de lucht en de buienradar wordt nauwlettend in de gaten gehouden.
Er wordt geopperd om ergens een koffie met taart te scoren en zo zitten we in Insul te smullen van een enorme mandarijnentaart.

Pas om 15:30 kunnen we op de fiets stappen en improviseren een rondje.
We beginnen met de Aremberg vanuit Antweiler, ook zo'n lastig loeder.
Boven steken we door naar Lommersdorf, waar we wederom een nieuwe klim op fietsen.
Deze staat nog niet op climbfinder, maar ik ga deze wel aanmelden.
We zijn intussen Kees kwijt maar na een kleine zoektocht kan hij verder mee.

Via de prachtige bochtjes in Ohlenhard komen we bij de afslag naar Marthel.
Deze klim staat ook niet op climbfinder, maar mag er ook wel bij. Ik heb nog wat te doen!

We dalen af naar Schuld waar ik het niet kan laten om de klim naar Reifferscheid te doen via Winnerath.
Buiten Winnerath staat de "Mauer von Winnerath", een korte steile muur die even de 12% aantikt.

In de avond doen we een bbq in de tuin en is het nog lang onrustig als de dropshots, kruidenbitters en andere versnaperingen langs komen.

Vandaag 45 km en 870 hoogtemeters.

Vanochtend met Frank naar Fuchshofen gereden voor ons jaarlijkse fietsweekend.
We komen vroeg aan en hangen de vlag meteen op.
Rond 12:00 zijn alle 11 deelnemers van dit jaar binnen. 10 mannen en 1 vrouw.
Rian is debutante en mag zich meten met ons.

Rond 14:00 stappen we op de fiets onder een heerlijk zonnetje voor een nieuw rondje ten noorden van Fuchshofen met daarin een nieuw ontdekte beklimming.
Eerst fietsen we 15 km langs de Ahr naar Ahrbrück waar de eerste uitdaging, de klassieke klim naar Lindt op ons ligt te wachten.
Ik stop deze niet vaak in een route en dat heeft een reden. Het is een vreselijk lastige klim met het venijn in de staart.
Het start met een paar fraaie haarspeldbochten tussen de bomen, waarna het open wordt en steiler.
Met name de laatste kilometer is lastig.

We rijden door naar Liersbach waar we een smal weggetje op gaan.
Deze smalle weg is schitterend en rustig. Een mooie ontdekking deze Lausnück.
De klim is uiteindelijk 3,6 kilometer lang en eindigt in een dorp met de naam Soller.
Is het zusje van de Coll de Sóller op Mallorca?

Via Pitscheid, Falkenberg en Wershofen komen we beneden op de Hauptstrasse en rijden we naar Fuchshofen.
Ik besluit samen met Daniël en Rian nog even de klassieke klim naar Reifferscheid te doen als toetje voor vandaag.
Wat een heerlijke dag!

Vandaag 75 km en 1285 hoogtemeters.

Gisteren fietste ik over de Amerongse Berg en deed een vreselijke ontdekking. Het pasbord is verdwenen!
Ik ben gek op pasborden en heb ze overal in Europa en zelfs in de Verenigde Staten gezien en ben blij dat we er ook een paar in Nederland hebben.
Ze zijn schaars, maar zo ver ik weet zijn er nu 6 in ons land te bewonderen.
Dit zijn de Muur van Emmen, Col du VAM, Cauberg, Col du Bisselt, Col du St. Jean en de Amerongse Berg.

Onderzoek heeft mij geleerd dat door herhaaldelijk vernielen van het bord er voorlopig geen nieuwe meer wordt geplaatst.
Dit is ontzettend jammer!
Gelukkig hebben we de foto's nog.

Vandaag ben ik weer naar Nijmegen gereden om daar met Bert en Henk een nieuwe ronde te rijden in de omgeving.
Ik heb een paar nieuwe beklimmingen gevonden en een route van zo'n 80 km uitgestippeld.

We starten aan de rit en via beklimmingen als Mulderskop, Klein Amerika en Col du St. Jean (Sint Jansberg) komen we bij de Zevendalseweg.
Hier gaat het mis met Henk. Hij komt behoorlijk hard ten val op het smalle betonfietspad.
We zien al gauw dat het niet goed is en bellen 112.
Henk wordt naar het ziekenhuis vervoerd waar breuken in bekken en elleboog worden geconstateerd.

Bert en ik laten de fiets van Henk bij een boer achter en fietsen terug naar de auto.
Dit is nog wel een dikke 25 kilometer fietsen via o.a. de Zevenheuvelenweg en Nieuwe Holleweg.
Wat een mooie dag had moeten worden eindigt in een trieste dag.
Henk is een taaie en zal er zeker weer bovenop komen. Hij heeft wel voor hetere vuren gestaan.

Vandaag 55 kilometer en 550 hoogtemeters.

De afgelopen weken veel kilometers kunnen maken. Het weer was prima, behalve de wind.
Ook weer koersen op maandag- en woensdagavond opgepakt bij VOEK met wisselend succes.
Het ene moment heb je een fijne groep te pakken en de volgende keer kom je in een groep die niet samen willen fietsen, maar vooral tegen elkaar.
Dat is jammer, want lekker kop over kop draaien in een groepje is veel prettiger en gezelliger.
De vorm is goed en fietsen gaat lekker!

Ik rij met Frank vanochtend naar Nijmegen om daar wat klimmetjes te gaan verkennen.
Had ergens gelezen dat het daar leuk klimmen is en heb een route gemaakt over de meest genoemde en populaire beklimmingen.
We parkeren de auto bij een P+R net buiten Nijmegen-West en stappen op de fiets.
Al gauw krijgen we de eerste klim voor de wielen, de Beekmandalseweg, een venijnige heuvel van een paar honderd meter die de dubbele cijfers aantikt.
Het is een smal weggetje en als je niet oplet (Frank!) dan schiet je er zo maar voorbij.
Lekkere opwarmer!

We dalen een steil weggetje met klinkers af en onderin draaien we om hier naar boven te fietsen.
Het is de Hanenberg en deze is zeker onderin over de klinkers behoorlijk pittig.
Nu komen we in Beek en een zone waar het draaien en keren is om zowel de Oude Holleweg als de Muur van Beek (Van Randwijckweg) op te fietsen.
Er rijden aardig wat wielrenners in deze omgeving maar op de smalle Oude Holleweg wemelt het ineens van de auto's.

We fietsen nu naar Mook en daar ligt de Groesbeekseweg te wachten.
Deze klim heeft een bord onderaan met wat gegevens en wordt ook wel de Col du Bisselt genoemd.
Bovenaan deze brede weg staat zelfs een pasbord. Leuk!

Na een heerlijk vlaai op de top, Mook ligt tenslotte in Limburg, rijden we via Groesbeek naar de Zevenheuvelenweg.
Deze weg kende ik alleen uit de Vierdaagse van Nijmegen en de Zevenheuvelenloop.
Ik heb de heuvels geteld en kom echt niet verder dan vier.

We zijn op de Garmin het spoor een beetje bijster door de overlappende wegen, waardoor we zowel de Oude Holleweg als de Muur van Beek nog een keer fietsen.
Frank was hier heel blij mee, want het zijn wel de 2 makkelijkste beklimmingen van de dag ;)

Het is nu alleen nog maar vlak terug trappen naar de auto.
Een mooie dag en een fijne eerste kennismaking met de heuvels rond Nijmegen.

Vandaag 65 kilometer en 865 hoogtemeters.

Ik heb vandaag mijn lijstje met straatnamen compleet gemaakt met het "Piet Moeskopspad".
Hoe zat dat ook alweer?

Almere heeft een aantal fietspaden een naam gegeven van een wielrenner.
Ik heb er 6 vast kunnen leggen op foto, maar die van Piet Moeskops (baanrenner uit de jaren twintig) ontbrak.
Dat was niet vreemd, want die stonden er simpelweg niet.
Ik heb vervolgens een email gestuurd naar de gemeente Almere en die reageerden vrij snel dat ze het gingen oplossen.
Weer een paar weken later kreeg ik bericht dat de borden waren geplaatst.

Vandaag ben ik op de gravelbike gestapt om te gaan kijken of de borden er daadwerkelijk staan.
Als ik in Almere kom zie ik bij het fietspad al meteen een fonkelnieuw straatnaambord.
Sterker nog er staan er best veel op diverse plekken langs het fietspad.

De laatste van de zeven heb ik nu ook.
Fijn dat de gemeente Almere gehoor heeft gegeven. Dat mag ook wel eens gezegd worden.

Vandaag organiseerde Burcht Cycling een fietstocht vanaf de NSC-burcht.
Vroeger ben ik als klein jochie begonnen met voetballen bij deze club en het voelt nog steeds als een beetje thuiskomen, terwijl ik daar al meer dan 40 jaar geleden ben gestopt met veldvoetbal.

Enfin, Henkapie en ik besloten om de 105 km te gaan fietsen.
Ik had stille hoop op kort-kort, maar het werd dik inpakken tegen de kou.
We sluiten aan bij "de boeren" en het werd een fraaie rit over wegen die ik me soms niet kon herinneren.
Na afloop een biertje met de hele groep en nakletsen over de best pittige rit die voor sommigen makkelijk en anderen lastiger was uitgepakt.

Vanavond kon ik me niet bedwingen en ben ik vol gas de Cipressa opgefietst.
Kom ik 3 seconden tekort voor een persoonlijk record.
Afdalen en meteen de Poggio op, zoals ook de finale van Milaan-San Remo is uitgestippeld.
Hier ga ik nog meer kapot, maar rij wel 1 seconde van mijn PR af. Best wel vreemd eigenlijk.
Boven is het helemaal gedaan en daal ik met dikke benen af.
Zaterdag ga ik met de benen omhoog voor de buis zien hoe de grote meneren dit gaan doen.

Zwift heeft een nieuw event gelanceerd, de "Zwift Spring Classics".
Alle belangrijke en beruchte beklimmingen uit de voorjaarsklassiekers zijn beschikbaar.
Als alle 8 zijn beklommen heb je de challenge voltooid.

Ik ben van plan om ze wel op de juiste volgorde (ben nou eenmaal zo) te fietsen.
Dus eerst de "Cipressa" en "Poggio" uit Milaan-San Remo, vervolgens de "Oude Kwaremont", "Paterberg" en "Koppenberg" uit de Ronde van Vlaanderen, de "Cauberg" uit de Amstel Gold Race, de "Mur de Huy" uit de Waalse Pijl en als laatste de "Côte de La Redoute" uit Luik-Bastenaken-Luik.

Heb er nu al zin in.

De afgelopen dagen kon er lekker buiten gefietst worden op de racefiets.
Droog wegdek en een zonnetje maken dat je zin hebt in het voorjaar.
Ik heb het genoegen van kort-kort (korte broek, korte mouwen) nog niet mogen ervaren, want de wind was best fris.
Afgelopen zondag heb ik 12 graden gezien bij de Hollandse Brug en 16 graden thuis.
De verschillen zijn best groot. Hopelijk snel naar boven de 15 graden!

Vandaag is het dan eindelijk zover!
De racefiets is van de haak en de eerste kilometers staan op de teller.
Wat een verschil met de gravelbike. Alles gaat makkelijker, soepeler en vooral sneller.
Ik denk dat er nu geen weg meer terug is, tenzij het heel slecht weer gaat worden.

Vanavond stond de klim van de Mûr de Bretagne op het programma.
Geïnspireerd door Mathieu van der Poel, die in de Tour de France van 2021 op indrukwekkende wijze op deze muur de etappe won, start ik aan de klim.
Het is 2 kilometer met een gemiddelde van 6.5%.
Je zou denken dat is niet al te zwaar, maar het is gemener dan je verwacht.
Na 600 meter is het 500 meter tussen 11 en 13% en als je te snel start ga je op een hoop.

De eerste keer fiets ik deze relatief rustig omhoog en als ik weer beneden ben en 20 kilometer heb gefietst komt spontaan het idee op om het nog een keer te proberen.
Dit keer wel volle bak en totaal kapot boven komen. Heerlijk!
Voor de liefhebbers, eerste keer 9 min 20 sec, tweede keer precies 8 min (15 km/u)
Ter vergelijk, Mathieu reed hier 30 km/u naar boven met een vermogen van gemiddeld circa 551 tot 553 watt!

Dit weekend was een heerlijk weekend om buiten te fietsen.
Gisteren was helemaal heerlijk met een zonnetje en strak blauwe lucht.
Daarom met Henkapie 85 km weggetikt op de gravelbike.
Vanochtend een wat korter rondje vanwege toch de kou en de zere benen van gisteren.

Na alleen maar binnen fietsen op Zwift ben ik vandaag toch even buiten gaan fietsen.
De eerste "buiten" kilometers van dit kalenderjaar.
Een heerlijk zonnetje en een temperatuur van 6 graden. Heerlijk!

Het plan voor een fietsreis naar Hawaii is uit de kast en afgestoft.
Ik heb de nodige offertes opgevraagd.
Als het lukt dan wordt het 2027.

Sneeuw, kou en gladheid zorgen voor veel uurtjes op Zwift.
Naast wat vlakkere ritten en hier en daar een wedstrijd ben ik altijd wel voor de beklimmingen te porren in het Climb Portal.
Allereerst de Lago de Covadonga, een lastige klim uit Asturië die op mijn wensenlijstje staat om een keer te fietsen.
Nu eerst maar op Zwift en het is een hele lastige klim. Onregelmatig en soms erg steil.

Vandaag was het de beurt aan Alpe du Zwift wat eigenlijk gewoon de Alpe d'Huez is.
Dezelfde 21 bochten als de echte en ook meer dan 1000 meter hoogteverschil.
Aankomend voorjaar hoop ik deze weer eens in het echt te fietsen. De laatste keer was in 2010.

Gelukkig treedt de dooi in en kan ik hopelijk weer snel naar buiten.

Vandaag zou ik de nieuwjaarsrit gaan fietsen van onze vereniging, maar de sneeuw en gladheid gooiden roet in het eten.
Ik besloot de "Hautacam" te gaan fietsen op Zwift.
Dit is echt een verschrikkelijk zwaar ding en dat weet ik nog uit 2012 en 2018.
De klim is gemiddeld 8.1% over bijna 13 km en is soms heel onregelmatig.
Buiten onder een zonnetje is het een hele opdracht, maar binnen is het wellicht nog erger.
Enfin, deze is weer afgevinkt en de eerste 1050 hoogtemeters staan weer genoteerd.

Alle lezers wens ik een gezond en sportief 2026!

De kop is er bij mij al vanaf.
Vandaag 30 kilometer op Zwift en zo is dit jaar begonnen!

Als ik terugkijk op het afgelopen jaar, dan kan ik wel zeggen dat het weer een prima klimgeitenjaar was.

In de eerste en laatste maanden van dit jaar was ik wederom veel op Zwift te vinden.
Naast een paar wedstrijden heb ik voornamelijk nieuwe beklimmingen gefietst die beschikbaar kwamen.
Denk aan Col du Galibier, Trollstigen, Hardknott Pass en Planche des Belles Filles.
En nog maar te zwijgen over Mount Fuji, wat 25 kilometer klimmen is en dat is indoor een hele zit.

In april gingen we naar Cyprus, een onontdekt paradijs voor wielrenners.
Je komt daar nauwelijks fietsers en verkeer tegen als je landinwaarts de bergen in gaat.
Daarnaast prima wegen en heerlijk weer, de basis voor een week genieten en afzien.
Mooiste beklimmingen waren de rit naar Stavrovouni klooster, Gazebo Hell, Kathikas en uiteraard de (oude) weg naar Mount Olympus, het hoogste asfalt van Cyprus.

In mei had ik tijdens ons jaarlijkse weekend in Fuchshofen de "Reifferscheid Challenge" bedacht.
Dat is op één dag omhoog naar Reifferscheid vanaf alle 4 de kanten.
Hier kon een klimgeitenpunt mee verdiend worden en hier werd gretig gebruik van gemaakt.

In juni ging de VOEK-reis naar het Oostenrijkse Nauders.
Hoogtepunten waren hier het weerzien met de Passo dello Stelvio en de Kaunertaler Gletscherstrasse.
Met Bert, Daniël en Frank trok ik nog een week verder naar het Italiaanse Feltre en het Duitse Berchtesgaden.
Passo Rolle, Monte Grappa, Passo Manghen en de Rossfeld Panoramastrasse konden van de verlanglijst afgetikt worden.

Gedurende de zomermaanden losse dagen fietsen in België (Col de Haussire, Thier de Coo, Côte de Stockeu), Limburg en Drenthe (VAM-berg, Muur van Emmen).

In het klassement konden we 4 nieuwe klimgeiten begroeten en ging Theodoor naar Saffier (125), Arend naar Diamant (100), Sjoerd naar Goud (50) en Arnold en Henk-Jan beiden naar Brons (10).

Heb ook eind van dit jaar mijn racefiets in een nieuwe roze kleur laten spuiten. Prachtig!

De teller staat dit jaar op 11.525 km en 72.770 hoogtemeters.
Hiervan is 61% op de weg, 27% op gravel en 12% op Zwift.

Hier wat hoogtepunten van het afgelopen jaar.