Dagboek 2018
Foto boven: Coll dels Reis (Mallorca)

3 november 2018

Inmiddels zijn beenstukken en lange mouwen weer nodig en hebben we nog steeds te maken met heerlijk fietsweer.
Zo lang het niet regent is het prima te doen.
De lampenbrigade is al weer een paar weken gestart en we zien dat het toch weer populairder wordt om in de winter buiten te fietsen. Het is ook veel fijner dan in een benauwde sportschool.

Fietsjaar 2018 was een prachtig jaar met avounturen op Mallorca, in de Pyreneeën en Andalusië.
De planning voor de komende jaren is ook al begonnen.
Enerzijds onze reis naar Denver en anderzijds de fietsreis voor onze club in 2020.
Het is ontzettend leuk om te zoeken naar leuke en uitdagende bestemmingen.

Inmiddels ook weer een prachtig boek gescoord.
"Mountain Higher" beschrijft 50 prachtige beklimmingen die wat minder bekend zijn bij het grote publiek.
Schitterende foto's en beschrijvingen. Heerlijk!

Het parcours van de Giro d'Italia 2019 is ook bekend gemaakt.
Hier valt mij de aankomst op die in etappe 13 (hoe kan het ook anders) gelegen is op de Colle del Nivolet.
Dit is één van mijn favoriete beklimmingen en hier is men nog nooit eerder geweest.
24 mei staat in mijn agenda genoteerd als vrije dag.


15 oktober 2018

Het is ongekend hoe mooi het weer de afgelopen weken was.
Ik kan me niet herinneren dat ik ooit half oktober op de korte mouw en korte broek heb gefietst in de Flevopolder.
Vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan!

Afgelopen week druk bezig geweest met de website.
Als je daar mee bezig bent is het enerzijds nagenieten en anderszijds begin ik weer nieuwe plannen aan het smeden voor het komende jaar en zelfs al voor 2020.
Waar wil ik nog fietsen, welke klim mag niet ontbreken op het palmares en waar liggen nog onbekende pareltjes te wachten?
Allemaal vragen die ik deze winter ga proberen te beantwoorden.


4 oktober 2018

Op onze laatste fietsdag gaan we de Sierra de La Pandera beklimmen, een soort van Mont Ventoux ten noordwesten van Granada.
We parkeren bij Castillo de Locubin en stappen op de fiets.
Meteen krijgen we de klim naar Puerto de Locubin voor de kiezen.
Dit is een loper die dwars door de olijfvelden slingert. Een prachtig gezicht.
Boven is weer eens helemaal niets en we dalen af naar Valdepenas de Jaťn, waar we meteen 8-9% omhoog moeten om naar de voet van de Sierra de La Pandera te komen.

De Sierra de La Pandera is een priveweg, maar dat wordt blijkbaar door alle fietsers genegeerd.
De Vuelta was hier overigens in 2017 en de namen staan nog op de weg geschilderd.
We beginnen aan 9 km klim en ik schrik als ik een bord zie met 15% en 300 meter.
Het is weer trekken en duwen om deze passage te overleven.
Er volgen een paar fijne kilometers, maar dan een bord met 15% en 1,8 km. Brrrr!
We zitten nu met de neus op het stuur en rijden tergend langzaam omhoog.
Na een derde strook van 15% is het voorbij en volgt de beloning, een fantastisch uitzicht over de Sierra Nevada.
Net als de Mont Ventoux ligt er niet iets dichtbij en heb je 360 graden vrij zicht.
Boven staan radiotorens en zendmasten en een hekje voor de schapen.

We dalen voorzichtig af en maken het rondje af met veel afdalen en de nodige "hupjes".
Het was weer een mooie dag met schitterend weer en fraaie uitzichten.

Vandaag 75 km en 1905 hoogtemeters.

Olijfvelden. 15%. De eerste zendmast.

We komen steeds dichterbij. Top in zicht. Daar staan ze dan.


3 oktober 2018

De koninginnerit dient zich aan; een rit van 100 km over 4 cols.
We moeten wel eerst een stuk met de auto naar GergŠl.
We parkeren de auto bij een wegrestaurant, waar ik nog snel gebruik maak van het toilet. Ontbijt was niet goed gevallen.

De eerste klim is naar Alto de Castro de Filabres. Slechts 1270 meter hoog maar met ups and downs.
Als we deze lastige klim verteerd hebben dalen we af naar de voet van de Puerto de Velefique.
We moeten echter eerst nog de lekke band van Frank repareren.
De klim dient zich aan met een enorm bord met daarop een grafiek en percentages waar je u tegen zegt.
Veel te veel informatie om te onthouden, dus maar gewoon beginnen.
Deze klim heeft ontzettend veel bochten en het mooie is dat je steeds naar beneden kunt kijken. Schitterend!
Hoe hoger ik kom hoe fraaier het uitzicht.
DaniŽl roept naar beneden dat hij een mooi plekje heeft gevonden en inderdaad hier kan de ultieme foto gemaakt worden.
Wat een klim, wat een uitzicht, wat een top-10 klim is dit!
Meest opvallende is dat ik maar 1 auto en een groepje motoren heb gezien op de klim. Verder niets.

We dalen nu af (ook fraai) naar Bacares en drinken koffie en cola.
We zijn eigenlijk al best gesloopt, maar moeten de Venta Luisa (1970 m) nog op.
Dit is 13 km klimmen met erg vervelende kilometers in het begin (dubbelgevouwen op de fiets).
Er is hier ook niemand te zien of te horen. Beetje saaie klim na al dat geweld van straks.
Boven staat gelukkig een fraai pasbord en hangen er donkere wolken tegen de berg.
We willen echter nog het "hupje" naar de Calar Alto (2241 m) doen. Dit is slechts 3 km en een klimgeiten punt waard.
Dit hupje begint weer eens met 13% (waar heb ik dat eerder gezien) en eindigd bij een paar radioschotels.
De wolk blijft gelukkig hangen en we glippen er langs naar beneden.
Beneden is het 10 graden warmer. Nog even een colaatje en dan rijden we terug naar het hotel.

Dit waren vandaag "Daltoneske" taferelen. Afstand, hoogtemeters, warmte en vekeerde tandwielen.

Vandaag 100 km en 2815 hoogtemeters.

Bord met uitleg. De eerste bochten. Het wordt steeds mooier.

De ultieme foto. Keurig pasbord. DaniŽl richting Calar Alto.


2 oktober 2018

Vanochtend vroeg in de auto gestapt richting La Calahorra, waar de klim begint naar de Puerto de La Ragua.
Deze pas loopt dwars door de Sierra Nevada van noord naar zuid.
We parkeren de auto in La Calahorra en hebben meteen uitzicht op een kasteel uit de Renaissance-tijd.
Het ziet er indrukwekkend uit bovenop een heuvel.

We starten de klim en deze loopt met heerlijke percentages, 6 tot 7%, slingerend naar boven.
Steeds heb je uitzicht op de hoogvlakte waar naast het kasteel en La Calahorra ook tientallen windmolens en zonnepanelen te zien zijn.
Als ik de pashoogte bereik zien een pasbord (hoera!) met daarop 2000 meter hoogte.
Vreemd, want mijn Garmin geeft 2026 m en cyclingcols geeft 2041 m.
Tja, wie of wat moet je geloven in dit geval?

We dalen zo'n 16 kilometer af en nemen een klein weggetje naar het dorpje Bayarcal.
Dit is ook weer zo'n weggetje waar de percentages de 13% raken. Het lijkt hier wel mode.
In Bayarcal is helemaal niets of niemand te zien. Toch weet DaniŽl een koffietent te vinden.
De dame spreekt geen Engels en met handen en voeten regelen we cola en een kleine lunch.

Nu rest ons nog een klim terug naar de top van de Puerto de La Ragua.
Tot mijn grote verbazing tref ik blauwe borden (om de kilometer) aan met afstand en percentages.
Echter de percentages kloppen voor geen meter, of ik begrijp ze niet.

Op de top treffen we een Engelse wereldfietser, die slechts 11.000 km had gefietst vanaf mei dit jaar.
We voelen ons even heel nederig bij dit soort getallen.
Er volgt nog een heerlijke afdaling terug naar de auto, gevolgd door heerlijke koffie.
We proberen ook nog even naar het kasteel te fietsen, maar er loopt alleen een onverharde weg naar boven.
Het was weer een heerlijke dag met veel zon en veel klimwerk.

Vandaag 65 km en 1750 hoogtemeters.

Kasteel in La Calahorra. Pasbord, hoera!. 13% is mode.

Blauwe borden. Mooie weg naar boven. DaniŽl in actie.


1 oktober 2018

Vandaag doen we de "opwarmingsrit" van gisteren.
Met de racefietspedalen weer gemonteerd fietsen we dwars door Granada richting Monachil.
We voelen dat de rit van gisteren er behoorlijk ingehakt heeft.
Het loopt lekker tot Monachil, waarna de poorten van de hel open gaan.
Meteen staat er 13% op de teller en het houdt niet op.
Ik merk dat het verzet op mijn huurfiets echt niet voldoende is en het is "dubbelgevouwen" naar boven fietsen.
Soms vlakt het iets af, maar dan weer staan er getallen van 16% en uitschieters van 17% op de Garmin.
Ik moet soms laveren om nog vooruit te komen.
Hoe zouden die renners in de Vuelta dit verteren?

Bijzondere is dat het wel een hele mooie klim is. Prachtige vergezichten en er is geen verkeer te bekennen.
Boven is er helaas geen pasbord en niets te beleven.
We peddelen verder en klimmen een stuk over de A395 dat we gisteren ook gedaan hebben.
Tijdens de koffiestop noemt DaniŽl de percentages van de kilometers die we zojuist gereden hebben: 11,5%, 11%, 9%, 8% en 12,5%, waarna Frank zegt "Oh, daarom moest ik mijn vingers uit mijn neus halen".

Na de koffie duiken we bij de afslag GŁťjar Sierra naar beneden.
Onderin dalen we door de haarspeldbochten van de Alto de Haza Llanas, een klim van 5 km van 12% gemiddeld met maximum percentages van 22%.
Deze kan ik met mijn huidige verzet echt niet oprijden. Gelukkig dalen we af.

We rijden nu terug naar ons hotel waar nog een vervelend hupje van 17% op ons ligt te wachten.
Noem het maar een "opwarmingsrit". Pfffff.

In de middag willen we het beroemde Alhambra bezoeken, maar het blijkt volledig uitverkocht.
Dan maar een ijsje eten in de binnenstad.

Vandaag 50 km en 1295 hoogtemeters.

Frank op 13%. Prachtig panorama. Blik op stuwmeer

30 september 2018

Om 10:00 stappen we op de fiets naar de hoogste klim van Europa, de Pico Veleta met een hoogte van 3395 m.
Deze rit van dik 45 km is zeker geen makkie te noemen.
Het is prachtig weer als we lekker de eerste kilometers wegtrappen.
Ik kom helemaal niet in mijn ritme en dat zal helaas de hele dag zo blijven.
Kilometer na kilometer rijden we door het cowboy-landschap. Tjonge wat is het hier prachtig.
De A395 is een brede weg naar het skioord Sierra Nevada, dat ligt op zo'n 2100 meter hoogte.
Uit de verte zie je het dorp al liggen en het komt steeds dichterbij.
Bij het dorp staan ook Frank en DaniŽl, die zich stukken beter voelen dan ik.
We praten wat met een Nederlands echtpaar met een camper en besluiten de 5 km te beginnen naar de Alto de Sierra Nevada gelegen op 2500 meter hoogte.
Dit loopt best lekker. Boven kruipen we onder de slagboom door die ons naar de Pico Veleta moet brengen.

De klim naar de Pico Veleta is een dikke 11 km en is afgesloten voor gemotoriseerd vekeer. Heerlijk!
In het begin is het asfalt nog prima. Je draait via diverse bochten door een eenzaam kaal landschap.
De klim doet me denken aan de Juvasshytta in Noorwegen: bijna 4000 km noordelijker en 1000 meter lager.
Als ik op de hoogte van 3000 meter ben maak ik gauw een foto van mijn Garmin. Zo hoog was ik immers nog nooit op de fiets.

Hoe hoger je komt hoe slechter het asfalt.
Eerst is het ruw, daarna komen er hier en daar gaten en vervolgens moet je een stukje klunen.
Asfalt wordt onverhard en soms zo slecht dat je beter kunt gaan lopen.
We hadden een vooruitziende blik en de MTB pedalen gemonteerd.
Dit komt goed van pas want de laatste kilometer is het wandelen.

Boven is de euforie groot. Het hoogste punt in 25 jaar is bereikt.
We moeten nu nog een 100 meter lopen naar het echte hoogste punt.
Hier maken een paar aardige Spaanse wandelaars een foto van ons.

Vandaag 95 km en 2775 hoogtemeters.

Wat een uitzicht. Sandeman?. Blik op Sierra Nevada.

Heerlijk!. Bewijsstuk 1. Nog meer moois.

Geitenpad. Geitenpad in kwadraat. Bewijsstuk 2.

29 september 2018

Vanochtend om 10:40 de vlucht gepakt naar Malaga, in het zuiden van Spanje.
Na een vlucht van 3 uur pikken we de bagage en de huurauto op.
Dit duurt erg lang. Ondoorzichtig en vervelend systeem dat men hanteert aan de balie.

We gaan op weg naar Granada om een paar dagen te fietsen in AndalusiŽ.
Een nieuw gebied waar ik door geinspireerd werd bij het zien van de Vuelta.

We droppen de bagage in het hotel en rijden naar de fietsverhuur.
We ontmoeten Albert die ons een paar mooie fietsen geeft.
Ik heb een Trek. Frank en DaniŽl krijgen een Giant.

Terug richting ons hotel rijden alvast een stukje door de Sierra Nevada.
Het is werkelijk indrukwekkend, een landschap als uit een western.
Morgen gaan we meteen de Pico Veleta proberen. Een klim van 38 km tot een hoogte van dik 3300 meter.
Oh ja, de fietsen mogen gewoon op de kamer. Er is hier namelijk geen ruimte voor de fietsen.


22 september 2018

Dit jaar bestaan de klimgeiten 25 jaar.
Er is in deze jaren veel gebeurd en we hebben veel mooie avonturen beleefd.
Ik heb de hoogtepunten op een rijtje gezet en op de site geplaatst. Het is een fraai lijstje geworden.
Het had ook maar zo een top-50 kunnen worden.
Ook het fotoboek is bijgewerkt.

Vandaag trouwens de Rabo Plassentocht gefietst.
Helaas nog net een nat pak opgelopen in de laatste kilometers.
Reden om mijn fiets eens flink schoon te maken.
Ik trof een nieuw middel aan om de ketting schoon te maken. Werkt als een raket!
Tip: verkrijgbaar bij Profile Ridder ;)


4 september 2018

Ik heb de afgelopen tijd behoorlijk wat aan de site gesleuteld en ik zag in de statistieken dat dit jaar de website wel heel goed bezocht wordt.
De afgelopen 4 maanden waren er steeds meer dan 10.000 unieke bezoekers.
Uitschieter was de maand juli met 13.082 bezoekers.
Leuk dat fietsen in de bergen zo populair begint te worden.

Wat we me de laatste tijd ook heel erg in het oog springt is dat best veel fietsers te laag op hun fiets zitten.
Ik sprak een man aan bij een stoplicht en vertelde hem dat hij minstens 2 cm te laag zat.
Hij was totaal verbaasd maar wel blij dat ik hem dit vertelde.
Hoe weet je nu dat je te laag zit?
Je voelt het zelf gauw genoeg. De bovenbenen lopen erg snel vol.

Ik heb zelf deze winter een fietsmeting laten doen en ook ik ging 6 mm omhoog.
Ik had in het begin behoorlijk spierpijn, maar ben nu super tevreden met de afstelling.


19 augustus 2018

Frank heeft een nieuw product gekocht in de Verenigde Staten.
Hij heeft zogenaamde "Cat-Ears" gekocht en ontvangen.
Cat-Ears is een product dat je aan je helm-strap kunt bevestigen, waardoor de windruis voor een deel weg gefilterd wordt. Hierdoor hoor je als wielrenner andere geluiden beter en hoef je minder tegen je medefietsers te schreeuwen.

Uiteraard hebben we dit vandaag meteen maar even getest en het blijkt inderdaad te werken.
Er is beduidend minder ruis en gesuis en fietsen in de wind is een stuk rustiger aan je oren.
De straps zijn eenvoudig om je helmbandjes te plaatsen en als je het niet weet zie je het bijna niet als iemand ze heeft bevestigd.
Knappe vinding en mooi dat zo iets simpels zo goed werkt.


18 juli 2018

Na een week klimmen is de snelheid wel even helemaal verdwenen.
Het is aanklampen met af en toe sterkere momenten.

Maandag met groep 1 over de Amerongse Berg.
Ik had al snel in de gaten dat ik de minste was van de 8.
Sparen voor de klim en af en toe mijn werk doen was het devies.
Op de klim in eigen tempo omhoog en hopen dat men zou wachten.
Gelukkig kon ik vrij snel na de afdaling aanpikken en mee tot aan Nijkerk.

Woensdag reden we met 3 man en 1 vrouw weg als groep 1.
Ik had verwacht dat groep 2 ons snel zou pakken, maar we hebben ze niet gezien.
Nu werd er best wel pittig gereden, met name door Sander en Jan-Jaap, maar normaal gesproken moet een groep dit dicht kunnen riden. Hadden ze lek?
Sandra en ik hebben gedaan wat we konden en het was genoeg om met vieren de tocht af te ronden.
Het ging nu gaandeweg steeds beter en de snelheid komt langzaam terug.

Intussen is Tom Dumoulin twee keer tweede geworden achter die vervelende Sky-ploeg.
Jammer dat zo'n Froome mee mag doen.


7 juli 2018

Ik heb de balans opgemaakt en heb de afgelopen week serieuze strijd gezien om de punten.
Iedereen vind het niet belangrijk, maar stiekem voert iedereen zijn eigen strijd.

Frank glipte stiekem naar status "Opaal" (175 beklimmingen), terwijl Henkapie prachtig naar "Smaragd"(150) ging wat knap is na het blessureleed van afgelopen winter.
Klaas trok alles uit de kast om naar "Platina" (75) te gaan.

Er waren ook een aantal "Gouden" klimgeiten.
Margreeth, Albert, Mark, Aalt en Fons mochten hunt eerste zuiltje in ontvangst nemen.
Een aantal klimgeiten gingen naar "Zilver" (3) en "Brons" (3).

Daarnaast mochten we 11 nieuwe klimgeiten begroeten, waardoor er nu 142 klimgeiten staan geregistreerd.

Samen reden we deze week 474 beklimmingen die meetellen in het klimgeiten klassement.

Het was wederom enerverend om dit mee te maken. Op naar een volgende keer.


29 juni 2018

De weersvoorspellingen geven onweer aan rond het middaguur.
Dit en de vermoeidheid van de deelnemers zorgt ervoor dat iedereen wat anders gaat doen vandaag.
Een behoorlijke groep gaat de gevreesde Hautacam fietsen. Een klim die ik zelf als zeer zwaar heb ervaren.
Rond 09:30 rijden we naar de voet en mijn benen voelen als zuurstokken.
Ik kan de groep in eerste instantie nauwelijks volgen, maar na een paar kilometer klimmen gaat het steeds beter.
De steile passages kan ik goed verteren en ik kan ritme blijven houden.
In het tweede deel van de klim kan ik zelfs nog versnellen.

Gisteren heeft Kees mijn rug recht gezet en het kan maar zo dat ik hierdoor zo makkelijk kan fietsen.
Op de stukken waar ik 6 jaar geleden nog moest harken gaat het nu een heel stuk beter.
Ik ga de Hautacam nog leuk vinden op deze manier.
Onderweg tref ik Eline die moeite heeft met de steile stukken. Haar verzet is eigenlijk te zwaar.
We rijden naar de top en steken meteen door naar de Col de Tramassel.
Dit is een hupje van zo'n 1200 meter.
Boven is niet veel te doen. Wel een prachtig uitzicht op Argeles-Gazost.

Dit was de laatste klim voor deze week. Het was prachtig!
Vanmiddag inpakken en morgen weer naar huis met in onze achterzak een hoop fraaie beklimmingen en herinneringen.

Vandaag 35 km en 1200 hoogtemeters.

Het gaat beginnen. Anton en Bert op Hautacam. Eline heeft brons.

28 juni 2018

Vandaag staat de mooiste klim van deze week op het programma, de Cirque de Troumouse (2103 m).
Een behoorlijk deel van de groep vindt deze rit over 95 km te heftig en kiest voor een andere route naar VallŤe d'Arrens.
Ik stap met een groepje op voor de tocht naar de Cirque de Troumouse.
Het is zwaar bewolkt als we Argeles-Gazost verlaten. Het begint zelfs een beetje te miezeren.
We rijden via Pierrefitte-Nestalas naar Luz-Saint-Sauveur.
Hier kiezen we de weg naar Gedre. Een smerig oplopende weg waar je de krachten goed moet sparen.
In Gedre slaan we af naar de Cirque de Troumouse. We hebben 30 km gereden met 800 hoogtemeters, maar nu gaat het pas echt beginnen.

Het wegdek ik ruw, maar goed te fietsen.
In het begin een paar steile stukken waar de 12% een paar keer aangetikt wordt.
De lucht trekt open en de zon komt door. Heel bijzonder!
Na de tolpoort is het nog 8 km klimmen.
Het wordt nu bochtig en er is geen boom meer te zien. Het is kaal en groen.

Er verschijnt een grote waterval en overal om mij heen zie ik plekken met sneeuw en waterstroompjes.
Als ik op 5 km de hoek om kom, ontvouwd zich een indrukwekkend landschap. Het kippevel staat op mijn armen.
Wat is dit mooi. Ik kan het bijna niet uitleggen.

Ik rijdt samen met Theodoor en het toeval is dat we hier 6 jaar geleden ook al samen fietsten.
Bocht naar bocht klimmen we omhoog.
Het uitzicht op de weg beneden is ook al bijzonder fraai.
Boven staan Fons en Janine, die vandaag de begeleiding vormen.
Ook een aantal andere Voekers staan al boven en iedereen is het eens: dit is de mooiste klim van deze week.

Na de nodige foto's is het tijdom af te dalen.
Samen met Frank, Peter en Theodoor arriveren we in Argeles-Gazost.
Tjonge wat een rit en tjonge wat was ik vandaag onder de indruk van deze bijzondere klim.

Beneden hebben we 95 km op de teller en 1790 hoogtemeters.

De lucht trekt open. De eerste bochten. water overal.

Sneeuw langs de weg. Theodoor op lastig stukje. Blik op de bochten.

27 juni 2018

Het was de bedoeling om vandaag een rustige dag te hebben.
De rit naar de Pont d'Espagne is op papier niet moeilijk, maar was in werkelijkheid best lastig.
Het begint allemaal vanochtend met de pedalen van Anton. Na onderzoek blijkt dat er nieuwe moeten komen.
Oplossing ligt bij de lokale fietsenzaak, waar nieuwe pedalen worden gemonteerd.
We starten derhalve 20 minuten later dan de rest aan de rit.

Voordeel van laat starten is dat je veel anderen gaat inhalen en deze ook nog eens ziet tijdens een rit.
Als ik bij een serie nieuwe haarspeldbochten kom besteed ik behoorlijk wat tijd om een foto te maken zonder auto's.
Ik klim op mijn sokken op een heuveltje voor een betere foto. Omhoog gaat prima, maar terug glij ik op de kont naar beneden.

Onderweg zie ik Henk op een muurtje liggen en die wordt "gewokkeld" door Kees.
Samen fietsen we verder en als we bij het dorp Cauterets komen ga ik alleen verder.
Je rijdt omhoog langs een enorme waterval en dat is heerlijk.
Ik spreek Con die vroeger is vertrokken vandaag en deze klim ook gaat volbrengen.
Ik klok percentages van 12% en het wegdek is ook hier eigenlijk dramatisch.
Boven is het druk met auto's en andere fietsers van de club.
We dalen af en een klein groepje gaat met mij mee naar de Col du Couraduque, ook voor mij een onbekende.
Omdat ik heb gezegd dat deze een klimgeiten punt waard is zie ik tot mijn verbazing een behoorlijk groepje.

We rijden op en af richting Aucun, waar de dikke 6 km naar de top van de Col du Couraduque gaat beginnen.
Onderweg rijdt ik 2 keer lek. Lekker hoor een band wisselen bij een dikke 30 graden Celsius.
Men is op de klim volop aan het asfalteren en het is zigzaggen om de natte plekken.
Borden geven keurig de hoogte, af te leggen afstand en percentage van de komende kilometer aan.
Boven is alleen een restaurant en verder niets. Wel een fraai pasbord.

De afdaling is niet prettig, maar ach het was vandaag mooi weer en ik heb weer een nieuwe klim kunnen rijden.

Beneden hebben we 80 km op de teller en 1980 hoogtemeters.

Nieuwe bochten. Henk wordt gewokkeld. Klassiek bord.

26 juni 2018

Gisterenavond kregen we wederom bezoek van Sint en Piet.
Zo was men niet tevreden over het feit dat Bert van Koot zijn "gekregen" roze sokken niet aantrekt.
Hij belooft beterschap en verschijnt vanochtend met overschoenen aan de start. Daaronder inderdaad zijn roze sokken!
Henkapie stond gisteren geparkeerd op de Aubisque en ontvangt een parkeerschijf van de Sint.

Vandaag gaat onze tocht naar de fameuze Col du Tourmalet.
Deze berg zit al sinds 1910 in het parcours van de Tour de France en mag niet ontbreken op ieders palmares.
Het is weer bijzonder fraai weer als we vertrekken naar Luz-Saint-Sauveur.
Hier is het linksaf omhoog en een bord geeft aan dat er 18,6 km geklommen moet worden.

De hitte speelt ons nog geen parten, want in het begin zijn er aardig wat stukken in de schaduw te fietsen.
Ik rijdt mijn eigen tempo en ben van plan om het tweede deel van de klim harder te gaan rijden.
Hier komt helemaal niets van terecht.
Met name de laatste 2 km van 8% en 10% zijn taai en lastig.
Ik hoor geschreeuw van boven waar een aantal snelle mannen al zijn gearriveerd.
Ik plof neer op de top en als ik weer een beetje bij ben koop ik cola en water.
Het uitzicht is overigens indrukwekkend. Dit is me 6 jaar geleden niet zo opgevallen.
De "Tourmalet" is bijzonder, legendarisch en vooral gemeen.

Na een tijdje daal ik met Frank af naar het "Hans Docter" restaurant waar we een pasta eten en heel veel cola.
Om een idee te geven, het was 29 graden op de top van de Tourmalet.

Henkapie, Henk (2x), Bert, Kees (klasse hoor), Theodoor, Joost, Johan en Anton komen ook naar het restaurant.
Het wordt hier steeds drukker en de ober kan het bijna niet meer aan.
Intussen zijn ook de laatsten van de groep hier aangekomen, maar zij moeten nog door naar de top wat nog een dikke 5 km is.
Dit gaat ze ook zeker lukken, want zojuist krijg ik de eerste foto's al binnen.

Met een groepje van 6 daal ik af en rijden we kop over kop met de wind vol tegen terug naar het hotel.
Het was wederom weer een fraaie en prachtige dag.

En ....., Albert rijdt vandaag naar goud. Gefeliciteerd!
Bartheld is als eerste boven en krijgt vanavond de "Souvenir Goddet".

Beneden hebben we 75 km op de teller en 1650 hoogtemeters.

Henk en Kees in actie. Blik naar beneden. Albert is goud.

25 juni 2018

Gisterenavond kregen we bezoek van Sint en Piet.
Zij wilden wel eens weten wat die VOEKers nou allemaal uitvreten in Argeles-Gazost.
Aantal van ons werden naar vooren geroepen en werden in het zonnetje gezet, als je het zo wilt noemen. Hilarisch!

Ook vanochtend waren zij weer van de partij bij het maken van de groepsfoto.
Na de fotosessie is het tijd om te gaan fietsen.
Belangrijkste en meest aansprekende klim is vandaag de Col d'Aubisque.
Echter om bij de Aubisque te komen moet je eerst over de Col de Soulor.
Dit is met name aan het einde best een pittige opgave.

Als ik met Frank boven kom staan een aantal boeren te overleggen over het vervolg van de route.
Wij besluiten meteen door te rijden naar de Col d'Aubisque.
De foto's van de pasborden heb ik toch al en ik zit juist lekker in mijn ritme. Meteen door dus.
Het is tevens een kans om deze week 1 keer als eerste boven te komen :)
Op de Aubisque is het heerlijk rustig en ik pak mijn kans om de grote fietsen zonder mensen op de foto te zetten.

We nemen lunch op de top en 1 voor 1 druppelen andere VOEKers binnen.
We formeren een groepje en dalen terug af naar de Col de Soulor.
Hier verbaasd Arend zich over het formaat van het geslachtsdeel van een ezel.
Henkapie heeft kramp, drinkt veel en besluit om met ons groepje mee te gaan naar de Col de Spandelles.

De klim van de Col de Spandelles is loodzwaar.
Ik wist dit en toch ga ik er weer aan beginnen. Hoe dom kun je zijn?
Ik blijf bij Henkapie en samen peddelen we naar de top.
De afdaling naar Argels-Gazost is een drama; butsen, gaten, gootjes en slecht asfalt.
Hier moet echt eens wat aan gedaan worden.

Beneden hebben we 75 km op de teller en 2400 hoogtemeters.

Fietsen op Aubisque. Arend is verbaasd. Henkapie op Spandelles.


24 juni 2018

Wat een feest!. Vandaag rijden de klim naar Luz Ardiden.
Met de hele club van 58 starten we in groepjes (net als op de woensdagavond) en rijden naar Luz-Saint-Sauveur.
Ik zit in een groepje van 13 (hoe is het mogelijk) en Arend weet een andere weg dan de GPS doet geloven.
Dit pakt prima uit en we starten vol goede moed aan de 14 km klim naar Luz Ardiden.
Het gaat lekker en hoe hoger we komen hoe fraaier het uitzicht naar beneden.
Boven maak ik foto's van veel fietsers die naar boven komen.
In het mooie weer is heerlijk vertoeven op de betonrand waar ik een prachtig overzicht heb naar beneden.

Als mijn groepje boven is dalen we samen af en eten pizza's, pannekoeken en geitenkaas in Luz-Saint-Sauveur.
De vrouw des huizes heeft wel wat weg van Ma Flodder, maar dan de nette versie.

Na de lunch besluiten 7 mannen de extra lus over de Col de Borderes te nemen.
Zelf dacht ik dat het wel mee zou vallen, maar het is toch een pittige klim.
Het is even piepen en kraken op een stukje 17%.
Bert heeft het lastig en weet zich scheldend naar boven te wrikken.
Boven bij het klassieke zwarte pasbord (heerlijk) staan ook de boeren te wachten.
De afdaling naar Argeles-Gazost is vervolgens een genot en ik kan het niet laten om toch een stukje finale te rijden met Peter en Jan.

Vandaag 95 km met 2160 hoogtemeters.

In slagorde. Het uitzicht! Peter met kano.


23 juni 2018

Vanochtend met Frank in de auto gestapt op weg naar het dorpje Fabian.
Hier start de klim naar Cap de Long en Lac d'Aumar.
Deze stuwmeren staan al tijdje op mijn "todo" lijstje en vandaag wil ik deze gaan fietsen.
We parkeren aan de voet en stappen onder ideale omstandigheden op de fiets; een heerlijke zon en strak blauwe lucht.
De klim loopt best lekker en zal ons uiteindelijk op 2172 meter brengen.
Onderweg is er een prachtige serie haarspeldbochten, waar ik mijn fototoestel flink aan het werk zet.
Na 11 km is er een splitsing. Links naar Cap de Long en rechts naar Lac d'Aumar.

We doen eerst Cap de Long.
Het landschap op deze klim doet me denken aan de Col d'Izoard; ruig en ongerept.
De klim eindigd bij een enorm stuwmeer, waar je gewoon overheen kunt fietsen.

We dalen af en pakken ook nog het hupje naar Lac d'Aumar.
Er is echter geen sprake van een makkie. Stukken van 12% zijn geen uitzondering.
Boven bij het meer is niet veel te doen. Er is zelfs nergens een bord te vinden met iets wat op Lac d'Aumar lijkt.
Wel veel plekken met sneeuw. Best apart als het 28 graden is.

Terug bij het hotel is de bus al gearriveeerd. Later druppelen de anderen ook binnen.
Het gaat nu echt beginnen!

Vandaag 40 km en 1440 hoogtemeters.

Prachtige bochten! Stuwmeer Cap de Long. De Voekers zijn binnen.

22 juni 2018

Gisteren ben ik met Frank vertrokken richting de PyreneeŽn, waar we vanaf zaterdag met 58 leden een weekje gaan fietsen.
We doen de rit in 2 etappes.
We rijden naar Orleans waar we gaan overnachten.
De reis loopt voorspoedig tot Parijs, waar we in de files terecht komen op de bekende "perifirique".
Met enige vertraging arriveren we in het hotel Orleans.
Vanuit het hotel hebben we uitzicht op de Loire. Prachtig!
Een paar uur later arriveren ook Jan En Eveline, de mede-organisatoren van deze reis.

Vandaag stappen we rond 09:00 in de auto om de laatste 700 km te rijden naar Argeles-Gazost.
Dit loopt een stuk soepeler en zonder problemen arriveren we rond 17:00 bij hotel "Le Levant Soleil".
Dit staat voor de opkomende zon. Nou dat is al lang gebeurd en het is slechts 28 graden.

We nemen intrek in kamer 114. Kamer 113 is helaas niet voor ons.
Vanavond nemen we alle dingen door voor de reis.


10 juni 2018

Ik heb hoge velgen in mijn racefiets gemonteerd en ja dit scheelt flink als we koers maken in de polder.
Het lijkt als vanzelf te gaan, met name op hoge snelheden van boven de 40 km/u.

De kilometers vliegen met het mooie weer onder de wielen door.
Weekenden van 200 km zijn geen uitzondering.
Het koersen op de maandag- en woensdagavonden gaat steeds beter, waardoor ik het nu ook aandurf om groep 1 mee te rijden.
De enkel houdt zich redelijk, hoewel ik de afgelopen dagen bijna niet kon lopen.

Verder zie ik veel VOEKers die zich aan het voorbereiden zijn op de Pyreneeën.
Mooi om te zien dat ze er echt voor willen gaan en daar goed voor de dag willen komen.


27 mei 2018

Er wordt onweer verwacht in ons gebied en we besluiten een half uurtje eerder te vertrekken.
Vandaag staan een aantal klassiekers op het programma, zoals de Hohe Acht en de gemene Steinerberg.

Jacq, Hans en Lubbert gaan samen op pad. De rest begint aan Reifferscheid.
Ik moet zeggen dat deze nu een stukje makkelijker rijdt dan gisteren.
Door naar Adenau waar we aan de klim naar de Hohe Acht gaan beginnen.
Tijdens de klim verwacht ik een escalatie van Henkapie, maar die blijft dit jaar uit.

We dalen af naar Kesseling waar de Steinerberg ligt te wachten.
Onze jonge debutant Stijn wil op zijn berg uitblinken, maar verkijkt zich op de afstand.
Een aantal van ons laten de berg letterlijk rechts liggen en rijden door.
Boven overwegen we koffie te gaan drinken, maar de dreigende wolken en buienradar doen ons anders besluiten.
We rijden de kortste weg terug naar Fuchshofen.
Onderweg breekt Stijn nog zijn ketting en worden wij door Frank als 11 sukkels bestempeld.
Hij heeft als enige een losse quick-link in zijn zadeltasje. Goed bezig Frank!

Als we in de buurt van Fuchshofen komen treffen we een nat wegdek.
We zijn net op tijd binnen voordat de onweersbui losbarst.

Intussen heeft Chris Froome de Giro gewonnen en dat zit me enorm dwars.
Iemand die betrapt is op 200 teveel pufjes hoort niet te starten.
Voor mij is Tom de winnaar van de Giro (en dit zal later wel bevestigd worden) en zijn wij allemaal de winnaars van Fuchshofen. Het was weer prachtig!

Vandaag 60 km met 990 hoogtemeters.

Daniël op de Steinerberg. Nog "slechts" 2,6 km. Jacq, Hans en Lubbert zijn ook terug.

26 mei 2018

De koninginnerit staat vandaag op het programma.
We gaan vandaag een geheel nieuw gebied in en zullen daar een aantal nieuwe beklimmingen gaan ontdekken.

Met 18 (Jacq, Hans en Lubbert zijn gisteravond gearriveerd) vertrekken we door het dal richting Liers.
Hier start het vals plat naar Obliers, waar de 6 haarspeldbochten opdoemen.
Boven steken we door via Lind naar Ahrbrück.
Hier duiken we een nieuw gebied in richting Rech.
Dit blijkt een enorm groot wijngebied te zijn. Zo kom je nog eens ergens.

In het plaatsje Dernau rijden we de Krausberg op, een fraaie weg door het bos.
Op het hoogste punt treffen we een slagboom aan en een verlaten gebouw.
Tevens een oude uitzichttoren van waaraf je een fraai uitzicht hebt over de omgeving.

De volgende bestemming is Ramersbach, waar we willen gaan lunchen.
Eerst moet nog een dikke 7 km geklommen worden.
Deze klim is een loper en ik rijdt samen met Arend in een flink tempo omhoog.
Als Peter zich met de klim komt bemoeien gaat het nog harder.
Ramersbach is een mooi dorp, maar net iets te ver weg.

In een prachtige ommuurde tuin nuttigen we de lunch.
Er volgt nog een hupje van 3,5 km naar Blasweiler.
Een aantal van ons hebben de limiet bereikt en willen graag terug richting het pension.
De hitte heeft zijn tol geeist en we besluiten via Ahrbrück door het dal terug te rijden naar Fuchshofen.
In Fuchshofen kan ik het niet laten om toch nog even de klassieke klim naar Reifferscheid te pakken.
Debutant Peter (keurig), Arend, Theodoor en Jordy doen met me mee.

Terug bij het pension heeft Arend een methode gevonden om de hoogte van een boom te bepalen.
Blijkbaar moet je dan een stukje de Ahr in?

Vandaag 100 km met 1420 hoogtemeters.

Klimgeiten in slagorde. Wijnvelden in overvloed. Arend in de Ahr.

25 mei 2018

Vandaag naar onze vaste bestemming Fuchshofen vertrokken voor een weekendje klimmen in de Eifel.
We zijn dit jaar met maar liefst 18 personen. Nooit eerder waren we met een dergelijke grote groep.
Opmerkelijk is dat er nu al 15 op vrijdagochtend zijn vertrokken om deze middag al een fraai rondje te kunnen fietsen.

Als we arriveren in Fuchshofen staat de koffie al klaar.
Alleen DaniŽl is er nog niet, maar die had zijn navigatie niet aan en toert ergens rond bij Keulen.

Niet iedereen kan in het pension en 4 mensen zullen aan de overkant in het huis van Maria overnachten.
Het was overigens nog een hele puzzel om het juiste huis te vinden. En dat in dorp van 60 inwoners!

Als iedereen zijn kamer heeft gevonden wordt het tijd om te gaan fietsen.
Het is werkelijk prachtig weer als we opstappen voor een best wel pittig ritje.

We beginnen met de klassieke klim naar Reifferscheid en beklimmen vervolgens de vreselijke Aremberg.
Ik begrijp niet waarom ik dit rotding in het parcours heb opgenomen ;)
Via Ohlenhard (leuke bochtjes) en Rupperath volgt de achterkant van Harscheid.
Een heerlijke afdaling volgt en via Lückenbach klimmen we door het bos naar Reifferscheid.
Dit is toch best een mooie klim!
Hier krijgen een aantal van ons het heel moeilijk en komt parcourskennis goed van pas.
Venijn zit hier in de staart.

Op de top zijn een aantal jongelui bezig met het opzetten van een feesttent.
Als we uit staan te blazen krijgen we spontaan van de jarige job een Radler aangeboden.
Met deze hitte loopt deze lekker naar binnen.
Ik zie pas als de fles leeg is dat het geen 0.0% Radler is.
Gelukkig hoeven we alleen nog maar naar beneden.
In de afdaling ontsnapt Daniël ternauwernood aan een valpartij in de "Jordy-bocht".
Hij kan nog net rechtdoor het grindpad op.

Vandaag 60 km met 1195 hoogtemeters.

De 15. De vreselijk Aremberg. Radler!

21 mei 2018

We hadden het al lang op het lijstje staan om weer eens te gaan doen, fietsen in de Limburgse heuvels.
Op Eerste Pinksterdag was het dan zover.
We waren uitgenodigd door Jan en Eveline, die in Heijenrath op de camping staan, om van daaruit te starten.

Samen met broer Henk en Frank rijden we naar Heijenrath.
Het zonnetjer schijnt heerlijk als we arriveren.
Na de koffie met aardbeienvlaai vertrekken we voor de Top 10 Toer, een rondje van dik 100 km met daarin de 10 zwaartse beklimmingen van Limburg.
Jan Jaap (zoon van) staat ook op de camping en gaat met ons mee. Jan en Eveline gaan zelf een rondje fietsen.

We krijgen als eerste klim meteen de Gulperberg voor de kiezen.
Dat is wel weer even wennen, kort en steil klimwerk.
Op de top even een foto van het monument ter ere van Jean Nelissen.
Vervolgens de Kruisberg (lastig kreng) en de gevreesde Eyserbosweg.
Voor Frank is het opmerkelijk genoeg zijn eerste ervaring met deze klimmetjes.
Als een voleerd klimgeit valt hij de colletjes aan en ik zie hem weer regelmatig kromliggend op de fiets naar boven duwen.

De volgende op ons pad is de Hulsberg vanuit Simpelveld. Een lastige klim waar geen einde lijkt te komen.
Via de klim naar Elkenrade "Vrouwendelweg" door naar Stokhem, waar de Dode Man op ons ligt te wachten.
Dit is en blijft een verschrikkelijk ding, maar wel een "must do".
We dalen de Keutenberg af, keren onderaan om en rijden deze ook nog even omhoog. Altijd leuk.
De "Grote Vier" (Keutenberg, Dode Man, Gulperberg en Eyserbosweg) hebben we nu gehad.

In de buurt van Klimmen pakken we koffie op een heerlijk zonnig terras.
De eigenaar praat in dialect en we knikken maar wat. Weet nog steeds niet wat hij nou brabbelde.
We vervolgen onze weg via de Geulhemmerberg en de Sibbergrubbe.
We gaan nu richting België en rijden een onverhard geitenpad. Bizar dat deze weg in de route zit.
Wel leuk overigens zo'n Strade Bianche.

De klim naar Magis is echt de moeite waard, een heerlijke "loper".
In de buurt van Aubel besluiten we dat het tijd is om terug te gaan naar Heijenrath.
De Loorberg is een waardige slotklim voordat we weer arriveren op de camping.

Kort na ons komen ook Jan en Eveline terug van hun rit.
Even lekker douchen, wat drinken, sterke verhalen vertellen en weer voldaan naar huis.
Het was een schitterende dag!

Vandaag 100 km met 1335 hoogtemeters.

PS: Op de heenweg zagen we 3 volwassen mannen met hun racefietsen in een Peugeot 206.
Geen rek, maar alles in de auto. De man naast de bestuurder had een aantal wielen op schoot.
Chapeau!

Klaar voor vertrek. Voet van de Gulperberg. Monument Jean Nelissen.

Henk op de Keutenberg. Frank in afdaling Keutenberg. Geitenpad.

18 mei 2018

Na het tripje Mallorca was het de ene keer mooi weer en de andere keer vreselijk slecht weer.
Kenmerkend de afgelopen weken is ook de harde wind.
Enfin in de maand Mei weer bij de club gaan fietsen met wisselend succes.
Ik kan met groep 1 nog niet mee. Enerzijds de enkel die mij parten speelt en anderzijds het snelle starten van de rit.
Ik heb erg veel moeite met de eerste kilometers en moet op gang komen.

Met groep 2/3 gaat het prima. Met name als er lekker gedraaid wordt loopt het ook bij mij lekker.
Dit weekend is het plan om een dagje Limburg te pakken. Dat was al veel te lang geleden.
Daarnaast wordt het hoog tijd dat Frank ook eens over de Keutenberg klautert en van dichtbij de Dode Man kan aanschouwen :)

En er is natuurlijk een nieuw filiaal geopend van onze trouwe hoofdsponsor Profile Ridder.
Uiteraard zijn de klimgeiten even een kijkje gaan nemen.


6 april 2018

Vandaag alweer de laatste dag.
We doen de zogenaamde "kloosterroute", een rit met 3 beklimmingen naar kloosters die hier veelal boven op een berg zijn gebouwd.
Het eerste klooster is Santa Magdalena, en klim van ongeveer 4 kilometer met 2 lastige kilometers aan het eind.
Het is weer een heerlijke klim via een prachtig wegdek.

De tweede klim is iets meer serieus te noemen, de klim naar Es Verger.
We hebben in het blad "Fiets" gelezen dat dit de zwaarste klim van Mallorca is, en ja het klopt!
Het begint met fraai asfalt, maar al gauw is het een heus geitenpad waar we over hobbelen en stuiteren.
Het is zoeken naar de goeie stukken wegdek, maar die zijn soms echt niet te vinden.
Er zijn wel heel veel haarspeldbochten en soms kun je mooi naar beneden kijken.
Daarnaast is het vreselijk steil omhoog.
Boven willen we een cola bestellen, maar de ober heeft er blijkbaar niet veel trek in.
We gaan weg om elders iets te drinken.

We rijden nu terug richting het noorden. Onderweg pikken we nog even het hupje naar Santa Lucia mee.
De laatste kilometers rijden we nog een finale met een paar andere snoodaards. Leuk!

Vandaag 100 km op de teller met 1330 hoogtemeters.

Henk en Frank aan het werk. Geitenpad naar Es Verger. Blik op geitenpad.

5 april 2018

Hadden we 2 dagen geleden de koninginnerit, vandaag was de koningsrit aan de beurt.
Henk neemt een welverdiende rustdag en ik ga samen met DaniŽl en Frank op pad.
We rijden naar Pollenca en fietsen de Coll de Femenia.
Dit is een klim van 7,7 km met een gemiddelde van 5,5%.

Vervolgens steken we door naar de Puig Major, het hoogste asfalt op Mallorca.
Het is enorm druk met fietsers op het eiland.
Ik zie fietsers uit Wales, Ierland, Engeland, Duitsland, Zweden, Denemarken, TjechiŽ en uiteraard Nederland.
De afdaling met een lengte van 14 km van de Puig Major is heerlijk.

In Port de Soller eten we een heerlijke canneloni, waarna we over de Coll de Soller gaan.
In het begin heb ik moeite maar kom steeds beter in het ritme.
Zeker als ik door een stel uit Ermelo wordt gepasseerd. Zij slepen me mee omhoog naar het wiel van Frank.
Boven snel een paar foto's en door naar beneden.

Beneden in Bunyola zegt DaniŽl doodleuk "Het is nog 51 km naar het hotel".
Frank antwoord droog "Alsof je een emmer leeg gooit!
Inderdaad is het nog een heel eind terug. Gelukkig is het veel met de wind mee en licht naar beneden.
Na dik 5 uur fietsen zijn we terug.
Ik maak nog een kleine buiteling als ik mijn skills wil tonen en stoer de stoep op wil rijden.
Dat moet je niet doen na 5 uur fietsen.

Vandaag 133 km op de teller met 1830 hoogtemeters.

Coll de Femenia gaat beginnen. Blik op Puig Major. Coll de Soller.

4 april 2018

Na het geweld van gisteren willen we vandaag wat rustiger fietsen.
We besluiten de route naar het kerkje van Bonany, "Ermita de Bonany, te nemen, een rit van 75 km met niet al te veel hoogtemeters.
Via Sa Pobla rijden we naar Muro, waar de "muur van Muro" ons verrast met een smerig stijgingspercentage van 10%.
Door naar Petra, waar we door een wirwar van steegjes richting het kerkje rijden.

Een bord met "Bonany" wijst ons de weg.
Een smal weggetje loopt als het ware rond de berg omhoog naar het kerkje.
Boven is het stil en rustig en heb je een prachtig uitzicht over het eiland.
Bij het kerkje staat een waterput waar een dame een emmmer naar boven hijst.
Ik raak aan de praat en vraag hoe diep die put nu eigenlijk is?
Ze toont dat het slechts 5-10 meter diep is, terwijl we op een berg staan van 300 meter hoogte.
Blijkbaar staat het kerkje bovenop een bron.
Dit vinden wij niet raar, meer wel heel bijzonder!

We dalen af en drinken koffie in Petra.
DaniŽl heeft een klimmetje gevonden langs de weg die wij gaan volgen.
We dalen de "cami de sa Vall" af en rijden deze 3 km weer terug omhoog.
De schitterend geasfalteerde weg heeft ook nog eens een aantal fraaie haarspeldbochten in de aanbieding. Leuk hoor!

We rijden nu bijna alleen nog naat beneden en denderen richting het hotel.
Ik verschalk nog net DaniŽl voor het plaatsnaam bordje. Revange voor 2 dagen geleden. :)
Terug staan er toch weer 75 km op de teller met 750 hoogtemeters.

De steegjes van Petra. Dame bij de waterput. Verrassende bochtjes.

3 april 2018

Vandaag de koninginnerit naar Sa Calobra.
Onderweg moeten we over de Col de sa Batalla, een klim naar 576 meter.
Het is een fraaie weg met zo'n 10 haarspeldbochten door het bos.
Een aantal kilometer na de top slaan we af naar Sa Calobra.
Dit is een weg met talloze bochten en een 270 graden bocht. Heel bijzonder.
We dalen af en nemen een lunch in het dorp bij een zeer aardige Spaanse dame.

Nu rest ons nog de weg terug. 10 km omhoog met gemiddeld 6.9%.
Het is geen straf, want de klim is prachtig.
Met name de blik op de bochten beneden is apart. Je ziet niet waar de weg heen loopt.
DaniŽl en ik leven ons uit met de camera's en telefoons en schieten honderden foto's.
Boven moet natuurlijk even een groepsfoto gemaakt worden.

Terug gaat de grote molen erop en racen we met de wind in de rug naar het hotel.

Vandaag 110 km en 2100 hoogtemeters.

De 270 graden bocht. Blik naar beneden. Op de Coll de Reis.

2 april 2018

Het is Tweede Paasdag, maar het voelt niet zo.
Het is 16 graden Celsius als we rond 10 uur op de fiets stappen richting het oostelijk gelegen Ermita de Betlem.
Dit is een kerk die rond 1804 is gebouwd aan het einde van een zeer fraaie weg.
Vanuit Arta is het 9 km klimmen en dalen naar de kerk via een smalle weg.
Het is geen moeilijke opdracht om deze weg te fietsen met percentages tot max 8%.
Een Duitser met een bus heeft meer moeite met de smalle weg en botst op een tegenligger.

Als we foto's staan te maken zien we een snelle groep naar boven rijden.
DaniŽl kan het niet laten en pikt aan. Sterker nog hij haalt ze in en laat ze achter.
Als ik hem later vertel dat hij Gert-Jan Theunisse erop gelegd heeft kan hij het niet geloven.
Ha ha die mannen keken vreselijk op hun neus.

Als we weer terug zijn in Arta nemen we een kop koffie met een stuk taart. Dat gaat er wel in.
We besluiten een andere weg terug te nemen, zodat we niet over de grote weg hoeven.
Een zeer fraaie doch glooiende weg met super asfalt (Ma-3343) maakt de tocht noch mooier dan die al was.
Een scherpe Frank merkt op dat het wegnummer totaal 13 is. Dat kan geen toeval meer zijn toch?

Vandaag 100 km en 1200 hoogtemeters.

Door de straatjes van Arta. Blik naar beneden. Welverdiende rust.

1 april 2018

Vanochtend om 03:00 stond Henk voor de deur om naar Schiphol te rijden.
We gaan 6 dagen fietsen op Mallorca en we hebben een vroege vlucht om 06:00.
Een half uur voor op het schema landen we op het zonnige eiland.
Het busje dat ons naar het hotel gaat brengen is er niet, maar na wat bellen is het opgelost.
We worden netjes bij het hotel "Los Principes" afgeleverd en kunnen meteen naar de kamers.
Ik was al 2 keer in het zuiden, maar dit keer wil ik graag het noorden van het eiland fietsen.

We gaan meteen ook onze fietsen ophalen op 100 meter van het hotel.
We hebben echte "Centurion" fietsen. Redelijke fietsen als ik het zo zie.

We gaan omkleden en meteen maar fietsen in het mooie weer.
De rit voert ons langs de kust naar het westen naar de Cap de Formentor.
Een zeer fraaie rit met de nodige klimmeters en haarspeldbochten voert ons naar de vuurtoren op de punt van het eiland.
Het wemelt hier van de auto's die in de rij staan om naar boven te rijden. Chaos!
Met de fiets laveren we tussen de auto's door naar boven. Fietsen heeft zo z'n voordelen.

We rijden dezelfde weg terug en moeten de hupjes nu andersom rijden.
Het valt allemaal wel mee en na een heerlijke lunch op een zonnig terras (sorry thuisblijvers, maar het is niet anders) hebben we wind mee naar het hotel.

In het hotel zien we nog net Niki Terpstra winnen in Vlaanderen.
Vandaag 65 km en 950 hoogtemeters.

Hotel. Niet slecht. Cap de Formentor. Chaos met auto's.


18 maart 2018

Vorige week:
racefiets, korte handschoenen, dunnen beenstukken, 2 lagen shirts, geen helmmutjse, geen bufje, geen overschoenen.
Kortom, heerlijk fietsweer met weinig wind en een zonnetje.

Gisteren en vandaag:
MTB, dikke handschoenen, twee broeken, 4 lagen shirts, helmmutsje, bufje tot over de neus en oren, thermo overschoenen.
Kortom, vreselijk koud fietsweer met een zeer harde oostenwind wat het nog kouder maakt.
Lichtpuntje is het dunne zonnetje dat af en toe doorbreekt.

Afgelopen 2 dagen veel door de bossen gereden, zodat de wind enigzins breekt.
Beide dagen door het "enge bos" bij Garderen gereden wat eigenlijk heel erg mooi is.
Eigenlijk was het nog prima te doen en meest belangrijk, het was droog.

Het "enge bos"


27 februari 2018

Ik had de laatste paar ritten een vreemd kraakgeluid in de fiets.
We konden het niet vinden.
Broer Henk heeft het toch gevonden. Een compleet kapotte body in het achterwiel.

Goed nieuws is dat Henkapie weer met ons fietst.
Die val heeft hem toch een paar maanden aan de kant gehouden.
Desondanks is hij weer van de partij, de taaie rakker.

Zelf net een paar dagen griep gehad. Beter nu dan midden in het wegseizoen :)


3 februari 2018

Na vele weken solo fietsen wordt het nu weer minder eenzaam op de fiets.
Frank is terug, maar moet wel wennen aan de temperatuur en mijn tempo.
Met Henkapie gaat het ook langzaam beter. Hij rijdt al rondjes op de gewone fiets.

Afgelopen woensdag met broer Henk een rondje over Amersfoort en Baarn gereden.
Steeds als wij samen gaan hebben te maken met hagelbuien.
Dat werd wel goed gemaakt met een bijzondere heldere maan op de terugweg in de polder.
Blijkt deze avond een zogenaamde "bloedmaan" aan de hemel te staan. Heel bijzonder.

Afgelopen maanden ben ik ook met een 5-tal andere VOEK leden bezig geweest me een nieuw ontwerp van de clubkleding. Het resultaat mag er wezen, een fraai modern tenue waar we trots in zullen rijden.
Velen zijn nieuwsgierig, maar zullen toch nog tijdje moeten wachten op de onthulling.


13 januari 2018

Inmiddels al wat kilometers weggetrapt.
Veel wind getrotseerd, terwijl de temperatuur best te doen is.

Vandaag zelfs de eerste kilometers op de racefiets gereden.
Ik heb nieuwe schoenen, nieuwe plaatjes en een ander soort pedalen.
Ga nu met speedplay rijden, want dat geeft iets mee speling dan andere systemen.
Heb een fietsmeting laten doen om plaatjes af te laten stellen.
Blijkt ook mijn zadel verder naar voor te moeten en iets hoger.
Eerste ritje van een half uur ging redelijk.
Moest alleen op 1 versnelling rijden, omdta accu van Di2 leeg was. Dom!
Zal morgen wel spierpijn hebben denk ik.


2 januari 2018

Iedereen een heel gezond en sportief 2018 toegewenst.
Laten we er een mooi wielerjaar van maken!

Vandaag de eerste 60 km van dit jaar weggetikt.
Heel wat betere omstandigheden dan afgelopen week.
Eindelijk een keer droog aan de streep.


>