Dagboek 2019
Foto boven: Mount Evans (Colorado)

5 november 2019

Vorige week kon de racefiets nog een keertje van de haak.
Nu is het weer tijd voor de MTB en is het heerlijk koersen door de bossen.

Afgelopen week samen met broer Henk het museum aan de Groenestraat bijgewerkt.
Er lagen nog wat canvassen en shirts in lijsten te wachten om opgehangen te worden.
Het ziet er weer prachtig uit.

Gisteren in het kader van "De road naar Annecy" de eerste les core-stability gehad bij Inspire2Move.
Onder bezielende leiding van Peter werden we afgemat.
Ik voel spieren die ik blijkbaar bijna niet gebruik.

Alles hangt er keurig bij. Shirts in lijsten. Core-stability.

16 oktober 2019

Vanavond is de derde keer in 5 dagen dat de kranten in mijn fietsschoenen zitten.
Wat een vreselijk weer is het eigenlijk.
Schouderklopje voor Jordy en Henkapie, die het vanavond ook aandurfden om te gaan rijden.

Ook zo genoten van Bauke Mollema zaterdag?
Wat een prachtige overwinning en het is hem o zo gegund. Klasse!


4 oktober 2019

Gisteravond is de bestemming van de VOEK reis 2020 bekend gemaakt.
Het Franse dorpje Sévrier, gelegen aan het Meer van Annecy, vormt de uitvalsbasis voor een weekje fietsen in de bergen.
Ik ben met de organisatie begin september al op verkenning geweest en moest mijn mond houden over de bestemming.
Het dagboek moest op zwart en ik kon geen verslag maken van de reis op de site.
Nu mag het weer en ga ik steeds meer dingen rond deze reis toevoegen op deze site en op voekopreis.nl.

Gisteren hebben zich overigens al meteen 63 leden ingeschreven.
Dit is nog nooit eerder gebeurd en het enthousiasme was prachtig.


28 september 2019

Ik kon het niet laten en heb een kijkje genomen bij de dijk van Nijkerk richting Nulde.
Er ligt een fraai fietspad waar je eigenlijk nog niet op mag.
De eerste meters liggen erop ;)


21 september 2019

Vandaag de jaarlijke septembertocht gereden van de club.
Heerlijk weer en een prachtige route via onbekende dorpjes.
Helaas waren er maar 120 deelnemers geweest en dat is echt teleurstellend.
Blijkbaar waren er deze dag meerdere andere evenementen, waardoor opkomst laag.
Voor mij mocht het de pret niet drukken en heb ik heerlijk gereden.


7 september 2019

Gisteravond de kaart op tafel gelegd en een route bedacht aan de noordoostkant van het meer.
Dit betekent dat we het fietspad langs het meer nemen in noordelijke richting.
Bij Annecy is het druk en we manouvreren ons om het meer heen en fietsen aan de andere kant zuiwaarts.
We volgen de borden Thônes en rijden daarbij over een colletje met een grappige naam, de "Col de Bluffy", gelegen op 630 meter hoogte.
In Thônes is het enigzins zoeken en we volgen nu Manigod, ook weer een bijzondere naam.
Dan volgt de afslag naar de "Col de la Croix Fry".
Dit is een serieuze klim van 13 km tot een top van 1477 meter.
Elke kilometer heeft een fraai metalen bord met hoogte, aantal km te gaan en het stijigingspercenatge van de komende kilometer.
Ik besluit ze allemaal op de foto zetten. Ben er nu toch.
De klim is fraai met een paar lastige passages van boven de 10%, maar is verder een lekker lopende klim.
Boven duiken Frank en ik het restaurant in voor een kop koffie en perentaart.
Als Jan en Eveline arriveren bestellen zij ook hetzelfde recept.

We besluiten nu te splitsen. Frank en ik rijden naar de "Col des Aravis" en dalen daarna af aan de andere kant richting Flamet en Ugine.
Jan en Eveline rijden ook naar de top van de Col des Aravis en keren daarna om.
De Col des Aravis is maar een dikke 4 km klimmen en loopt lekker. Ook hier fraaie km bordjes.
Boven is het dik aankleden en naar beneden.
In de afdaling stuiten we op een wegafsluiting en we moeten boven langs.
Dit is even een paar kilometer extra klimmen waar je niet op zitr te wachten, zeker als het ook nog eens gemeen steil is.
Enfin, we dalen weer af en komen in Ugine, waar we gisteren ook waren.
Nu volgt nog even 35 km fietspad terug met wind tegen.
Op de slotklim naar het hotel halen we Jan en Eveline in.

De verkenning is ten einde en ik heb een goed beeld gekregen van mogelijke routes voor volgend jaar.
Morgen weer naar huis.

Vandaag 115 km met 2285 hoogtemeters.

Col de Bluffy. Het gaat beginnen! Km bordjes Col de la Croix Fry.
Pasbord. Landschap Col des Aravis. Pasbord Aravis.

6 september 2019

We gaan vandaag de rit over de Col de l'Arpettaz (1581 m) verkennen.
Deze klim heeft maar liefst 39 bochten en wordt aanbevolen in verschillende reisverslagen.

Vanuit het hotel dalen we naar het Lac d'Annecy en pikken het fietspad op naar het zuiden.
Dit fietspad ligt waar voorheen een spoorlijn liep en loopt helemaal rond het meer.
We rijden zo'n 30 kilometer zuidwaarts tot de plaats Ugine.
Hier buigen we linksaf de Col de l'Arpettaz op, een klim van dik 16 km en een gemiddelde 7,2 %.
Het is hier rustig en je voelt je soms volledig alleen.
De klim heeft talloze bochten en loopt grotendeels door het bos.
Het wegdek aan deze kant is matig, maar met klimmen is het niet zo erg.
Na 6 km verschijnt daar ineens een groot wit bord dat zegt dat de pas open is.
Dat had wel wat eerder gemogen lijkt me. Zinloos bord dus.
De laatste paar kilometers zijn open en er lopen koeien en paarden.
Op de top staat een echt kneuterig pasbord. Dat had wel wat beter gekund voor een klim van dit kaliber.

We dalen de andere kant van de pas af, welke beter wegdek heeft en ook meer open is.
Beneden is het even zoeken naar het fietspad en daarna is het 35 km wind tegen en enigzins vals plat terug naar het hotel.
Ik weet nu waarom de heenweg zo voorspoedig liep ;)

Vandaag 100 km en 1565 hoogtemeters.

Fietspas langs meer. Op naar de Col de l'Arpettaz. 1 van de 39 bochten.
     
Zinloos bord. Bovenste deel van de klim. Kneuterug pasbord.

5 september 2019

Vanochtend de spullen in de auto gekieperd en naar Annecy gereden.
We gaan daar de VOEK reis van 2020 verkennen.
We rijden dwars door Chamonix en hebben mooi zicht op de Mont Blanc.
Bij het hotel aangekomen staat het te regenen.
We krijgen de sleutel van de kamer en trekken de auto leeg.
Kamer is wel erg klein vergeleken met die in Sion, maar ziet er verder wel OK uit.

Intussen is het wat opgeklaard en we pakken de fiets voor een ritje in de buurt.
We rijden de Col de Leschaux op. Dit is een loper met percentages tussen de 3 en 5%.
Heerlijke klim en je bent lekker vlot boven.
Bordjes langs de weg geven aan hoe ver het nog is tot de top en hoe steil de komende kilometer is.

Boven, op 900 meter, staat een heus ouderwets zwart pasbord.
Gauw een foto en dan rechtsom de "Col du Semnoz", beter bekend als "Crêt de Chatillon", op.
Helaas is de col gesloten na 700 meter.
Als we omkeren begint het te druppelen.
Een zwarte wolk achter ons wil niets liever dan ons nat regenen.
Gauw naar beneden en terug naar het hotel. We hebben het helaas niet droog gehouden.

Vandaag 20 km en 365 hoogtemeters.

Hotel in Sevrier bij Annecy. Km bordjes. Col de Leschaux.

4 september 2019

Vandaag nog zo'n oude beklimming die je ooit gedaan moet hebben, de Simplon Pass met een hoogte van 2005 meter en een lengte van 23 km.
De Simplonpas (Italiaans: Passo del Sempione) verbindt het RhŰnedal in het Zwitserse kanton Wallis met het Val d'Ossola in de Italiaanse provincie Verbano-Cusio-Ossola.
De route werd voor het eerst veelvuldig gebruikt in de vroege middeleeuwen als handelsweg tussen ItaliŽ en Frankrijk.
Napoleon liet de weg helemaal vernieuwen, zodat hij er met zijn artillerie over kon.

We stappen op in Visp en fietsen naar Brig.
Hier volgen we de witte borden met zwarte letters "Simplon".
De weg heet hier de "Simplonstrasse", omdat we hier in het Duitse deel van Zwitserland zijn.
Dit is de oude weg, terwijl de nieuwe steeds links boven ons te zien is.
Op deze oude weg is totaal geen verkeer en ik weet nu ook waarom.
Het is smal en soms erg steil (10% of meer). Het is soms harken om naar boven te komen.
We rijden soms pal naast de nieuwe weg en zien de enorme fraaie Ganterbrug over het dal gaan.
Ik heb nog nooit zo'n immens grote brug gezien. Wat een indrukwekkend bouwwerk!
Deze brug heeft overigens de grootste spanwijdte van Zwitserland.

Na de brug komt de oude weg op de nieuwe. Het is nu nog 10 km tot de top.
Over de weg rijdt van alles van Zwitserland naar ItaliŽ, zoals grote trucks en bussen.
De laatse 3 kilometer is het voordturend tunnels en lawinegalerijen en is het goed opletten voor het verkeer.
Boven staat het oude Simplon Hospiz uit 1825 en een monument in de vorm van een grote stenen adelaar, gebouwd ter herinnering van de mobilisatie van het Zwitserse leger in de Tweede Wereldoorlog.

We dalen af via de nieuwe weg en dus ook over de Ganterbrug. Dit is wel gaaf hoor!
Onderweg eten we een heerlijke pasta en fietsen weer terug naar de auto.
Dit was weer een prachtige dag met heerlijke temperaturen en een strak blauwe lucht.
Met dit weer is Zwitserland echt prachtig!

Vandaag 65 km en 1500 hoogtemeters.

Morgen gaan we verkassen naar "Annecy".

Naast de nieuwe weg. Onder de Ganterbrug. Blik op de Ganterbrug.
Pasbord. Monument "Adelaar". Simplon Hospiz

3 september 2019

Op het programma staat vandaag de Grand-Saint-Bernard, een pas die al 25 jaar op mijn verlanglijstje staat.
Waarom?
Deze pas heeft alles. De pas is hoog (2473 meter), heeft historie (dateert uit Romeinse tijd), en is prachtig.

We rijden met de auto naar Martigny waar we de weg over de pas nemen.
Het eerste deel heeft tunnels en lange lawinegalerijen en daar kun je beter niet fietsen tussen de bussen, vrachtwagens en ander verkeer.
Vlak voor de grote tunnel gaan we richting de "oude" pas en parkeren meteen bij een gesloten restauarant.
Hier stappen we op voor slechts 6 km klimmen naar de top.
Het is een fantastische rit met fraaie vergezichten, een prima wegdek en opvallend weinig verkeer.
Er is 1 maar, het is 6 km steeds 10% omhoog, zonder vlakkere stukken.
De beloning volgt boven waar je over een schitterend meer kijkt, een pasbord zonder stickers hebt, en er is een standbeeld van de heilige Bernard.

We rijden de grens met ItaliŽ over en dalen af tot de lawinetunnels.
Deze kant van de pas is nog mooier.
Weer terug omhoog klimmend geniet ik van het heerlijke weer, de prachtige bochten en imposante natuur.
Ik maak erg veel foto's en groet een man en vrouw in het Frans.
Waarom ik in het Frans groet aan de Italiaanse kant is mij ook een raadsel.
De man kijkt me hulpeloos aan en zegt dat hij Nederlander is. Ha ha ha.
Ik maak een praatje er rijdt naar de top waar Frank naast een nep Sint-Bernard hond is gaan zitten.
Ze hebben hier echt rekening met mij gehouden want er is ook een heus hondenmuseum (ahum).

We nemen onder een strak blauwe lucht en heerlijk zonnetje een cola en goede kop koffie.
Voldaan dalen we weer terug naar de auto, nadat ik eerst nog een foto heb geschoten van een ouderwets "stenen" pasbord.
Deze kan de boeken in als 1 van de mooiste en indrukwekkendste beklimmingen.

In de middag wandelen we naar de basiliek en naar het kasteel.
Dit was nog een hele uitdagging met mijn gammele enkel.
Het uitzicht boven maakt alles goed.

Vandaag 30 km en 1000 hoogtemeters.

Noordkant van de pas. Pasbord. Meer op de top.
Daar moeten we heen. Zuidkant van de pas. Uch uch!
Ouderwets stenen pasbord. Het kasteel. Kasteelheer Frank.

2 september 2019

Als ik de gordijnen open trek zie ik veel bewolking. Het heeft vanacht geregend.
Een blik op de weersverwachting leert ons dat het vandaag niet gaat regenen.

We stappen op de fiets en rijden over de Rhone richting het zuiden.
Op het programma staat de klim naar de stuwdam Grande Dixence, een rit van bijna 30 kilometer.
De stuwdam is met 285 meter hoogte de hoogste van Europa. We zijn benieuwd.

De eerste kilometers klimmen we lekker weg en hebben voortdurend een prachtig uitzicht over Sion.
Er hangen wolken tegen de bergen en dat geeft een bijzonder beeld.
Het miezert een beetje, omdat we onder een wolk fietsen.
In het dorp Hermenance schrik ik even van een bord waar staat dat we nog 16 kilometer moeten tot de stuwdam.
Gelukkig is een groot stuk maar een paar procent, wat uiteraard aan het einde wordt afgestraft.
Op zo'n 4 kilometer voor de top doemt de stuwdam op. Tjonge wat een gevaarte!

Er volgt een serie van 13 haarspeldbochten. Het is hier bijzonder steil (10-12%).
Het uitzicht is prachtig, hoewel ik graag wat minder bomen had willen zien voor een nog mooier uitzicht.
Ik rijdt tot helemaal onder de dam en kijk omhoog. Indrukwekkend!
Ik zie boven op de dam vlaggen en mensen lopen.
We mogen met de fiets niet verder. Je kunt alleen met een lift naar boven. Misschien later deze week.

Na een frisse afdaling duiken we onder de douche en gaan een andere klim met de auto verkennen.
De weg naar de Col de Sanetsch is ongeveer 27 kilometer en zelfs met de auto een behoorlijke inspanning.
De weg is smal en bochtig. De uitzichten zijn fraai.
Frank stuurt ons behendig door een lastige tunnel en wordt beloond met een schitterend uitzicht op de top.
De wolken duiken als het ware over de top heen.
Het landschap doet me soms denken aan Noorwegen.
Nog iets bijzonders is het feit dat er een bushalte is hier op de top in dit uitgestorven landschap op dik 2100 meter.

Op de terugweg doen we nog behoorlijk wat moeite om een foto te maken van de bucht en basiliek.

Vandaag 60 km en 1655 hoogtemeters.

Blik op Sion. Stuwdam in zicht. Bochtenwerk 1.
Bochtenwerk 2. Indrukwekkend!. Waar moet je met fiets heen?
Wolken duiken over de top. Bushalte op top. De foto.

1 september 2019

Vandaag zijn we naar Sion vertrokken.
Sion ligt in het kanton Wallis in Zwitserland en ligt op ongeveer 960 km van Nijkerk.
Als we na een voorspoedige reis Sion binnen rijden vallen mij meteen de grote burcht en basiliek op die hoog boven de stad uitsteken.
Ons hotel "Castel" blijkt precies onder deze twee bouwwerken te liggen en als Ridder voel ik me uiteraard meteen thuis.
Het hotel is prima en we hebben een kamer met uitzicht op de basiliek, die s'avonds overigens prachtig verlicht is.
We gooien de spullen op de kamer en pakken een pizza in de oude binnenstad.
Morgen kijken wat het weer doet en dan beslissen wat we gaan fietsen.

Hotel Castel. Uitzicht op de basiliek. De oude binnenstad van Sion.

27 augustus 2019

Heel langzaam gaat het beter met mijn rug en durf ik weer finales te rijden op de clubavonden.
Dit is met wisselend succes. De ene keer moet ik er meedogenloos af en de andere keer zwaai ik met de bloemen.
Ik denk dat ik op 85% zit. Helemaal pijnvrij fietsen is vanaf begin juni nog niet gelukt.

Twee weken terug nog een fraaie rit gefiets vanuit Warnsveld.
Daniël had ons (Frank, Henk, Henkapie en ik) uitgenodigd voor een bbq ter ere van zijn verjaardag en we moesten vanzelfsprekend eerst even 120 km fietsen.
Over de Posbank (Lange Juffer, Emmapiramide) naar Hoch Elten in Duitsland.
Vervolgens nog over de Peeskesbult (eindelijk) en via Hummelo, waar Henkapie nog even ging poseren bij standbeeld van Normaal, weer terug naar Warnsveld.
Prachtige rit in een nieuwe omgeving. Erg leuk!


4 augustus 2019

Heel langzaam komt het goede gevoel in de rug en benen terug.
Het is pieken en dalen. De ene keer draai ik mee in de kop, de volgende keer moet ik eraf.
Vandaag ging het heerlijk op de Amerongse Berg, waarna ik in de finale op de Slichtenhorsterweg veel en veel tekort kwam.
Ach, het is gewoon weer heerlijk om weer eens lekker te kunnen koersen.

Deze week ontdekte ik dat binnenkort ook het fietspad richting Nulde op de schop gaat. 19 augustus gaan ze beginnen!
Hopelijk wordt het net zo fraai als richting Spakenburg.


23 juli 2019

Deze week ontdekte ik op de dijk naar Spakenburg een nieuw verkeersbord.
Ik was al bekend met het bord "Auto te gast", maar deze had ik nooit eerder gezien.
"Racer te gast" spreekt voor zich denk ik.
Enkele collega's hebben zich blijkbaar niet kunnen gedragen richting andere gebruikers van het fietspad.

Ik ben de afgelopen week weer druk bezig geweest met het uitreiken van certificaten en bijbehorende zuiltjes.
Henk (Diamant), Daniël (Saffier) en Frank (Robijn) hebben hun certifcaten inmiddels al boven hun bed hangen.

Racer te gast Certifcaten en zuiltjes.

17 juli 2019

De jetlag is bijna weg en ik ben inmiddels al weer op de fiets gestapt in ons vlakke land.
Vanavond reed ik door de Flevopolder en zag ik -17 meter op de Garmin.
Vreemde gedachte als je bedenkt dat ik een paar dagen geleden nog boven de 4000 meter fietste.

Het effect van 2 weken verblijf op minimaal 1800 meter zal de komende tijd moeten blijken.
Ga ik er beter van fietsen en wordt ik minder snel moe?
We gaan het zien.


13 juli 2019

Vandaag hebben we de vlucht van 19:50 naar huis.
Met een tijdverschil van 8 uur is dit niet prettig te noemen, want je slaat een hele nacht over.
In het vliegtuig heb ik genoeg tijd om terug te kijken op de afgelopen 2 weken.
Het was een geweldige tijd in een bijzonder mooie omgeving.
De Rocky Mountains zijn hoog, groots en indrukwekkend, zoals alles in Amerika groot, groter, grootst is.
De wegen door de bergen zijn, op die van Mount Evans na, prima van kwaliteit.
De mensen zijn vriendelijk, nieuwsgierig en behulpzaam.

Opvallend het uitgebreide net van fietspaden en de hoeveelheid fietsers.
Andere Nederlanders hebben we niet gezien op de fiets. Wel een paar Fransen en verder alleen Amerikanen.
Het weer was bijna alle dagen prima.
Door de hoge temperaturen beneden was het zelfs boven de 4000 meter aangenaam in de zon.

Mij persoonlijke top 5 van beklimmingen:

1 Pikes Peak
2 Guanella Pass
3 Mount Evans
4 Loveland Pass
5 Independence Pass

Als laatste mijn grote dank aan mijn fietsvrienden Henk (materiaal, fietsen en slechte nachtrust), Daniël (chauffeur, routes en foto's) en Frank (organisatie, planning, de was en administratie) voor hun gezelschap, humor, vreemde gewoontes en leuke tijd samen.
Dit was wederom een onvergetelijk avontuur!!!!

12 juli 2019

Vandaag geen fietsen meer, maar shoppen en een bezoek aan een honkbalwedstrijd.
We hebben kaartjes voor de wedstrijd Colorado Rockies tegen de Cincinetti Reds.
Met de metro reizen we naar het stadion Coors Field, waar we hartelijk ontvangen worden door de hosts.
We zijn vroeg en zien hoe het stadion zich langzaam vult met allerlei soorten mensen.
Gezinnen met babies, oudere echtparen, jongeren en hele families nemen al etend en drinkend plaats op de tribunes.

Honkbal is wat mij betreft een suf spelletje, maar het is de hele beleving die het leuk maakt.
Men begint met het volkslied en vervolgens zijn er steeds opzwepende intermezzo's die het publiek moeten vermaken en soms aanzetten tot applaus en meezingen:
Josie's on a vacation far away
Come around and talk it over
So many things that I want to say
You know I like my girls a little bit older
I just want to use your love tonight
I don't want to lose your love tonight


Amerikanen voor ons vinden het ontzettend leuk dat wij Nederlanders hier aanwezig zijn.
Ze vertellen ons ook wat we moeten doen op welk moment, zoals gaan staan tijdens de "seventh-inning stretch".
Tussen de innings door zijn er verlotingen, hardloopwedstrijd tussen mascottes en andere activiteiten.
Je hoeft je echt niet te vervelen.

De thuisploeg komt 2 keer achter maar wint door 2 homeruns in 1 inning met 3-2.
Het publiek vindt het prachtig!

Opvallend is dat de gasten gewoon tussen het thuispubliek zitten en dat de sfeer prima is tijdens de hele wedstrijd die overigens zo'n 3 uur in beslag neemt.
De prijzen van de consumpties zijn eigenlijk schandalig hoog, maar toch zie ik iedereen eten en drinken.
Het is echt een gezellig avondje uit voor iedereen en dat was het ook voor ons!

We gaan naar binnen. Zeldzame gebeurtenis. Concerten worden hier ook gehouden.

Overal houders voor bekers. Colorado Rockies aan slag. Skyline Denver.

11 juli 2019

Onze laatste fietsdag is aangebroken en dat is aan de benen ook goed te merken.
Elke dag hebben we hier gefietst en de meeste van onze doelen zijn dan ook bereikt.
Als laatste staat de Trail Ridge Road op het programma.
Trail Ridge Road is de naam voor een gedeelte van de Amerikaanse Highway 34 die door Rocky Mountain National Park loopt van Estes Park, Colorado in het oosten naar Grand Lake, Colorado in het westen
De weg staat ook bekend als "Beaver Meadow National Scenic Byway".

We stappen op in Estes Park en rijden nietsvermoedend door de tolpoort.
Ineens wordt ik teruggeroepen door een dame in het hokje.
Wij moeten blijkbaar als fietser ook betalen en wel $15 per persoon.
Ik vind het heel raar, want als we met de fietsen in de auto door willen, dan betalen we maar $25.
Frank tikt tenslotte mokkend de $60 af en we mogen verder.

Het eerste deel van de 28 kilometer rijden we tussen de bomen.
Talloze auto's passeren ons en doen dat heel fatsoenlijk.
Na een 13 km maak ik een foto bij een uitzichtpunt, waar ook veel andere fietsers staan.
Ze komen direct na me toe en geven complimenten over mijn roze fiets.
Deze groep Amerikanen rijden een tocht van 4500 mijl van Baltimore naar San Fransisco en halen hier geld mee op voor de strijd tegen kanker.
Na de leuke en spontane ontmoeting rijdt ik een stuk met hen op.

De bomen worden minder en de uitzichten steeds fraaier.
De hele klim schommelt tussen de 3 en 7% en is prima te fietsen.
Inmiddels bereik ik de top van 3713 m (12.183 feet).
Hier wissel ik gegevens uit met de Amerikaanse mannen en gaan we samen op de foto.
Ik krijg ook nog een armbandje (je kent ze wel van Livestrong) van hun actie en nemen afscheid.
Zij gaan verder en wij keren weer om.
De afdaling is, ondanks de auto's, heerlijk.

Website van de groep is https://4kforcancer.org/2019-team-san-francisco

Vandaag 55 km en 1180 hoogtemeters.

Begin van Trail Ridge Road. Frank tikt $60 af. Daar komen we vandaan.

Op 2 mijl boven zeenivo. Laatste stukje. Met onze Amerikaanse vrienden.

10 juli 2019

We gaan naar Vail om over de Vail Pass te fietsen.
Vail was mij alleen bekend van de skiwedstrijden die ik op de sportzenders voorbij zie komen.
Er is echter nog iets heel bijzonders bij Vail.
Men heeft een apart fietspad aangelegd aan beide kanten van de pas om zo de fietsers de mogelijkheid te geven om van Copper Mountain naar Vail te fietsen.

Als we willen opstappen in Copper Mountain heeft Henk zijn schoenplaatje los.
DaniŽl en hij rijden naar een lokale sportzaak en lossen het probleem op.

Bij de start van de "Vail Pass trail" staat een groot bord met details.
Het is 6 mijl naar de top en dan nog eens 9 mijl naar Vail.
Het fietspad heeft supergoed asfalt en wordt veel gebruikt door allerlei soorten van fietsers.
Er zijn natuurlijk de racefietsers, maar de meeste fietsers zijn huis, tuin en keukenfietsers die door fietsverhuurbedrijven op de top worden uitgeladen en vervolgens afdalen naar Copper Mountain.
Een Amerikaanse wielrenster vind het belachelijk en eigenlijk heeft ze gelijk.
Hele gezinnen denderen naar beneden en ik durf te beweren dat velen van hen nog nooit op een fiets hebben gezeten.

Enfin het mag de pret niet drukken. Het is alleen goed opletten en de bel gebruiken.
Boven op de top staan veel fietsers en men wil meteen alles van ons weten.
Henk heeft de dag van gisteren nog niet verteerd en keert om. Wij dalen af naar Vail.
In Vail, een echt skidorp, keren we om en rijden terug naar boven.
Dit is geenzins een makkelijk ritje met soms rare uitschieters in percentages.
Het fietspad loopt op sommige stukken overigens pal langs de highway. Best apart eigenlijk.

Iets wat me de afgelopen dagen is opgevallen is dat er op de highway zogenaamde "Runaway truck ramps" zijn aangelegd.
Dit is om truckers de gelegenheid te geven om uit te wijken op zo'n strook bij weigerende remmen. Slim!

Weer terug in Copper Mountain, mooi en levendig skidorp, drinken we koffie in een Starbucks.

Vandaag 50 km en 890 hoogtemeters.

Runaway truck ramp. Start van Vail Pass trail. Op het fietspad.

Nu nog 11.1 miijl terug. Aanmoedigingen voor Tejay van Garderen. Duidelijke borden langs fietspad.

9 juli 2019

Vandaag was het dan eindelijk tijd voor de beklimming van Pikes Peak.
Pikes Peak is een berg in de buurt van Colorado Springs met een hoogte van 4302 m (14.115 feet).
De berg werd genoemd naar Zebulon Pike, een ontdekkingsreiziger die in 1806 de Pike-expeditie in het zuiden van Colorado aanvoerde.
Het is ťťn van de 53 bergen in Colorado die hoger zijn dan 14.000 feet, de zogenoemde Fourteeners.

We rijden met de auto naar Colorado Springs en parkeren de auto zo'n 6 km na de tolpoort.
Om hier naar boven te mogen moeten ook fietsers betalen en samen moeten we $50 aftikken.
Krijgen we wel een mooi geel armbandje als bewijs mee.

Het is vandaag een heldere dag en dus een prima gelegenheid om naar boven de 4000 meter te fietsen.
De totale klim is 19 mijl en na elke mijl staat een prachtig bord met huidige hoogte en een afbeelding van een plant of dier uit de omgeving.

Het is druk met auto's en met name in het begin van de klim is het irritant, hoewel de bestuurders ruim om ons heen rijden.
Soms roepen ze aanmoedigingen, want ook zij weten dat dit geen makkelijke opgave is.
De percentages schommelen tussen de 7 en 10%, met soms uitschieters naar 11 tot 12%.

Na een parkeerplaats, waar mensen in shuttlebusjes naar boven kunnen, volgen de mooiste 10 kilometers van de klim.
De boomgrens wordt gepasseerd en je kunt prachtig naar beneden kijken waar je vandaan komt.
Ik maak veel foto's, want de uitzichten zijn grandioos.
Frank en DaniŽl rijden ergens voor mij en Henk zit achter mij. Op sommige plekken denk ik hem te zien fietsen in de diepte.

Ik gebruik bijna de hele klim de kleinste versnelling die ik heb.
Je moet weten dat het 4 weken geleden in mijn rug schoot en ik niet eens mijn sokken zelf aan kon trekken.
De rug houdt het echter prima. Grootste strijd is wederom de ijle lucht, de zon en nu ook de wind die fors tegen de berg blaast.

Er zijn vandaag niet veel fietsers op de berg.
Ik spreek een Frans echtpaar en een Amerikaans echtpaar, van wie ik de vrouw de laatste meters zie lopen met de fiets aan de hand.
Boven is druk met auto's en toeristen en ik schuif aan in de wachtrij bij het pasbord.
Iedereen is rustig en vriendelijk en wacht op hun beurt.

DaniŽl besluit om Henk tegemoet te rijden en ik volg hem later ook.
Henk zit een kilometer onder de top met het idee dat hij nog 5 km moet.
We rijden samen naar boven en de groepsfoto moet natuurlijk ook nog even gemaakt worden.
Henk heeft vandaag zijn 100ste klimgeitenpunt gehaald en heeft nu de status "Diamant".
DaniŽl zegt: "Je straalt ook als een diamant".
Henk heeft deze zeer lastige klim echt op doorzettinsgvermogen voltooid. Klasse!

In het winkeltje boven koop ik nog een aandenken en dan is het afdalen geblazen.
In de afdaling geniet ik van de fantastische klim die we vandaag gedaan hebben. Wauw!

Dieren die ik vandaag gespot heb zijn marmotten, eekhoorns en langhoornschapen.

Vandaag 45 km en 1455 hoogtemeters.

Tolpoort Pikes Peak. Elke mijl een bord. Bochten genoeg.

Blik naar beneden 1. Blik naar beneden 2. Laatste mijl.

Bijna boven. DaniŽl heeft Henk opgehaald. Uiteraard de groepsfoto.

8 juli 2019

Het plan was om de Juniper Pass (3392 m) te rijden en onderweg meteen even de Squaw Pass (2989 m) mee te pikken.
Mooie naam overigens "Squaw Pass".
We parkeren de auto bij een winkelcentrum in Bergen Park.
Boven de berg hangt een donkere wolk, maar dat is hier wel vaker en meestal lost het wel op.
Het is een zeer gelijkmatige klim van 24 km met steeds percentages tussen de 3 en 6%. Een loper.
De hele klim is voorzien van een speciale fietsstrook en gezien het aantal fietsers dat we zien vandaag is dat een juist initiatief.
We trappen lekker door en de kilometers rollen lekker weg onder de wielen.
Ik hoor geritsel naast de weg en daar staat ineens een groot hert dat direct weer de benen neemt.

Bij een splitsing spreek ik 2 Amerikaanse dames die me waarschuwen voor het slechte weer verderop.
Achter ons is het inmiddels behoorlijk donker geworden en ik hoor ook onweer.
We rijden door en passeren het bord van de Squaw Pass.
Een vrouw met auto vraagt of ik haar even op de foto wil zetten met het bord.

Het begint te miezeren en dit gaat over in serieuze regen.
DaniŽl komt terug gereden met een blonde dame, een Amerikaanse waar hij blijkbaar een tijdje MEE samenop heeft gefietst.
Beiden adviseren om terug te gaan en gezien de donkere lucht en het onweer is dat inderdaad een verstandig besluit.

Als we weer veilig beneden zijn schijnt de zon.
We besluiten om toch even de laatste kilometers te bekijken met de auto en het pasbord te fotograferen.
Onderweg regent het weer en nu nog harder. Omkeren was verstandig.

Morgen naar Pikes Peak als het weer het toelaat.

Vandaag 35 km en 685 hoogtemeters.

Fietsers mogen hele weg gebruiken. Frank en Henk op fietsstrook. Squaw Pass.

7 juli 2019

Vanochtend om 09:00 lokale tijd hebben we de finale voetbal gekeken van de vrouwen met dank aan de VPN van mijn werkgever.
Helaas ging het mis en moesten we lijdzaam toezien hoe de Amerikanen wonnen.

Later dan normaal stappen we op de fiets voor een rondje vanuit het hotel.
Deze ronde hebben we van een lokale fietser en uit mijn nieuwe boek "Road Biking Colorado".

De klim begint al meteen buiten de bewoonde wereld via de West Deer Creek Canyon Road.
Na 5 km klimmen tegen 5% slaan we af de South Deer Creek Road op. Wat een mooie naam voor een straat.
Het is nu 6 kilometers tot de zogenaamde "High Grade Section", waar de percentages tussen 8 en 10% zijn.
Hierna nog zo'n 6 kilometer naar de top met gelukkig wat mindere precentages.

Boven op 2563 meter (8410 feet) hoogte is een speciale stopplaats voor fietsers.
Je kunt uit koelboxen water of energiedrank pakken tegen een vrijwillige bijdrage. Heel apart en leuk.
Hier raken we ook al snel aan de praat met andere fietsers. Een sociaal volkje die fietsers.

We dalen nu af via wegen als Oehlmann Park Road en de South Turkey Creek Road.
Het laatste stuk rijden we langs de Red Rocks wat een indrukwekkend gezicht blijft.

Vandaag 55 km en 1125 hoogtemeters.

Speciale borden voor fietsers. South Deer Creek Road. Blik op de Red Rocks.

6 juli 2019

Was het het 2 dagen geleden Independence Day in de VS, vandaag gaan wij de Independence Pass fietsen.
We rijden naar het dorpje Twin Lakes, waar ik overigens 3 meren tel, en stappen op de fiets.
Het is zo'n 28 km naar de top en die ligt op 12,095 feet (3686 meter).
De weg is onderdeel van een route genaamd "Top of the Rockies", die voert over de hoogste wegen van de Rocky Mountains.

De eerste 20 km schommelen tussen 3% en 4% en het loopt lekker.
Nu volgt het mooiste deel van de klim, het gebied wordt meer open en de er stroomt een riviertje langs de weg.
Er volgen een paar haarspeldbochten, waardoor je een mooie blik hebt op de weg beneden.
Het is wel wat steiler, maar nog steeds acceptabele percentages.

Dan volgt nog een laatste stuk naar de top waar het erg druk is met IndieŽrs die zich verdringen bij het pasbord.
Na een tijdje vinden we het genoeg en nemen we het pasbord over voor onze foto's.
De Indische man vindt het prachtig en blijft gewoon foto's maken.
Als we net van plan zijn om naar beneden te gaan staat er ineens een Amerikaan voor ons die graag met ons op de foto wil.
Hij zegt dat hij zelf ook fietser is, maar zijn fiets niet mee heeft.
Ik snap het eerlijk gezegd nog steeds niet, maar ach we hebben weer iemand blij gemaakt.

De afdaling is dit keer wel lekker en met een beter wegdek dan gisteren.
Beneden in Twin Lakes eten we wat in een lokaal restaurantje. Erg aardige mensen en erg lekker eten.

Vandaag 55 km en 885 hoogtemeters.

Top of the Rockies. John zoekt fotocamera. Blik terug.

Haarspeldbocht nadert. Blik naar beneden. Op de top.

5 juli 2019

Het is heerlijk zonnig als we beginnen aan de klim naar de top van de hoogst geasfalteerde weg van Noord-Amerika, de Mount Evans.
De weg is 14 mile (23 km) lang en reikt tot een hoogte van 14.130 feet (4307 meter).

We rijden langs de auto's voor de tolpoort en beginnen aan de klim.
Het is een schitterende omgeving die alleen maar mooier wordt hoe hoger we komen.
Ik zie geiten en talloze marmotten.
De weg is nooit steil en het is prima omhoog fietsen. De enige tegenstanders zijn de wind en de ijle lucht.
Als ik de 4000 meter grens passeer stop ik voor een foto van mijn Garmin.
Een paar maanden geleden deed ik dit ook op de Pico Veleta in Spanje bij 3000 meter.
Nu ben ik echter 1000 meter hoger dan destijds en dat is een vreemde gewaarwording.

Het laatste deel is een hele serie haarspeldbochten die redelijk kort op elkaar liggen.
Ik stop om de bijzondere sneeuwgeit op de foto te zetten die hier leeft op grote hoogte. Later zie ik er nog veel meer.

Op de top is het erg druk met auto's en toeristen.
Ze hebben allemaal respect voor onze prestatie om tot deze hoogte te fietsen.
Zelf vinden wij het al heel normaal, maar inderdaad het is ook best wel een klus om hier naar boven te klauteren.

Bij het pasbord laten we een enthousiaste Amerikaan een foto maken.

De afdaling is een drama. Er liggen overal kleine gootjes dwars over de weg.
Ik moet zelfs denken aan "Kedeng kedeng" van Guus Meeuwis.
Geradbraakt kom ik beneden aan. Jammer van zo'n mooi klim en dan zo'n afdaling.
En dan te bedenken dat voertuigen hier tol moeten betalen.

Nu moet ik gaan nadenken welke klim uit mijn persoonlijke top-10 gaat verdwijnen, want deze komt daar zeker in.

Vandaag 50 km en 1090 hoogtemeters.

Het gaat beginnen. 6 mile achter de rug. De eerste bochten.

4000 meter hoogte. Prachtig 1. Prachtig 2.

Prachtig 3. Prachtig 4. Prachtig 5.

Sneeuwgeiten. Blik vanaf de top. Bij het pasbord.

4 juli 2019

Gisteravond zijn we naar het vuurwerk gaan kijken bij het meer.
Enorm veel mensen op de been om dit te kunnen zien.

Vanochtend naar Downtown Denver gereden en daar lekker door de stad gelopen en rond gekeken.
Het was veel rustiger dan wij dachten. Zelfs parkeren ging makkelijk.
Tussen de wolkenkrabbers lopen geeft altijd een speciaal gevoel.

Uiteraard mocht een bezoek aan het Hardrock Cafe niet ontbreken, waar we meteen maar even gelunched hebben.
DaniŽl is nogal gek op stadions, dus we hebben vervolgens ook nog even alle stadions bezocht van de honkballers, basketballers en American Footballers.
Er is volgende week vrijdag een wedstriid honkbal in het Coors Field stadion. We gaan proberen om hier kaartjes voor te krijgen.

Terug in het hotel hebben Frank, DaniŽl en ik nog wel zijn voor een "vlak" rondje.
We rijden over de Dinosaur Ridge (Rug van de dinosaurus) richting Red Rocks, een formatie rode rotsen net buiten Denver.
Het is hier een drukte van belang, omdat er een concert wordt gegeven in de openluchttheater van Red Rocks.

We zien dat de lucht donkerder wordt en dat er onweer op komst is.
Alsof de duivel ons op de hielen zit racen we terug.
Als de eerste druppels vallen rijden we het hotel binnen.
Nu barst het los en vallen er hagelstenen van 2 tot 3 cm.

Morgen gaan we naar Mount Evans, de hoogste klim van Noord-Amerika.
Oh ja, ik heb vandaag een prariehond gezien. Bijzonder dier.

Vandaag 40 km en 500 hoogtemeters.

Downtown Denver. Hardrock Cafe. Best hoog die wolkenkrabbers.

Coors Field Stadium. Dinosaur Ridge. Red Rocks.

3 juli 2019

Gisteravond hebben we al onze gebruikte fietskleding gewassen in zo'n echte Amerikaanse wasmachine.
Kwestie van muntjes ingooien en draaien maar.

Vandaag zijn we weer boven de 3000 meter geweest en wel op de Guanella Pass die reikt tot een hoogte van 3557 meter.
Deze pas is genoemd naar Byron Guanella in 1953, een belangrijk man in de wegenbouw destijds.

We beginnen in Georgetown, gelegen op een hoogte van 2600 meter, aan de klim.
In het begin al meteen een paar haarspeldbochten en meteen ook al pittige stukken.
In 1 van de eerste bochten ga ik dom onderuit als ik een foto probeer te maken.
Schaafwonden en een kromme derallieur is de schade.
Gelukkig weet Henk de fiets te herstellen en kan ik verder.

De weg over deze pas is heerlijk stil en vrijwel autovrij.
De natuur is overweldigend en het is echt genieten op de fiets.
We passeren een aantal stuwmeren, waar het water kraakhelder is en je de vissen kunt zien zwemmen.

Net over de helft van de klim rent er een groot hert over de weg vlak voor Henk langs.
Frank beweert marmotten gezien te hebben, maar die heb ik nog tegoed.

Hoe hoger je komt hoe mooier alles wordt.
Er ligt weinig sneeuw en het is boven de 3300 meter nog steeds heerlijk warm.
Boven staat gelukkig een pasbord :)

Ik kan wel zeggen dat tot nu toe de mooiste klim is die we hier gereden hebben.
Leukste is dat ik deze niet in het programma had staan, maar via een Amerikaanse wielrenner eergisteren als tip had gekregen.

Terug in Georgetown, waar de tijd stil heeft gestaan, eten we een heerlijke burger in een klein tentje.
Opvallend is hoe vriendelijk de mensen hier zijn, maar ook overal onderweg.
Men is nieuwsgierig en men moedigd je aan als ze voorbij rijden met de auto.

Frank heeft vandaag de grens van 200 klimgeitenpunten bereikt en heeft nu de status "Robijn".
Dat wordt weer een feestje vanavond.

Morgen nemen we een rustdag en gaan we Independence Day vieren tussen de Amerikanen in downtown Denver.

Vandaag 40 km en 960 hoogtemeters.

We gaan beginnen. DaniŽl geniet volop. Henk op steil gedeelte.

Wat moet ik nog zeggen. Op de top. Tijd staat stil.

2 juli 2019

Het liep vandaag allemaal wat anders dan we in gedachten hadden.
We waren van plan om vanuit Boulder naar het plaatsje Nederland te gaan fietsen, dat op een hoogte van 2347 meter ligt.
Aangekomen in Boulder kunnen we met veel moeite een parkeerplaats vinden voor onze veel te grote auto.
Als we eindelijk op de fiets zitten blijkt de weg afgesloten te zijn voor fietsers.
Later blijkt dat dit door de wegwerkzaamheden komt en kunnen/mogen dan geen fietsers langs.

Overschakelen naar plan B, we rijden de klim naar Flagstaff Mountain.
Dit blijkt nog een smerige en lastige klus te zijn.
Percentages van 14% en 15% komen langs en dit bij een temperatuur van 32 graden.
Ik ben blij dat de rug het houdt op deze steile passages.

Boven op de top zijn er uitzichtspunten waar je best ver van je af kunt kijken.
We dalen af naar de auto en besluiten dan maar met de auto naar Nederland te rijden.

Als we Nederland naderen, een dorp van zo'n 1400 inwoners, maken we een foto bij het plaatsnaambord.
Het voelt toch heel bijzonder om dit dorp in te rijden.
Midden in het dorp nemen we plaats op een terras voor een kop koffie, precies naast het gemeentehuis.

De plaats Nederland had eerst andere namen.
In 1873 werd de Cariboumijn, ten noordwesten van de plek, verkocht aan de Mining Company Nederland uit Nederland.
Daarna is men het dorp Nederland gaan noemen en in 1874 kreeg de plaats ook officieel die naam.

In de enige souvernirwinkel worden we hartelijk ontvangen door de eigenares.
Ze wordt enthousiast als we vertellen dat wij ook uit Nederland komen.
Ik teken het gastenboek (per ongeluk op 3 juli) en we prikken een punaise op de kaart van Nederland bij Nijkerk, die overigens nog niet gevuld was.
Na wat foto's in het dorp is het tijd om terug te gaan.
Op de terugweg zien er een waterhoos boven Denver hangen. Heel bijzonder om te zien.

Morgen gaan we weer naar boven de 3000 meter. Ik heb er nu al zin in.

Vandaag 30 km en 770 hoogtemeters.

Achter elkaar fietsen dus. Steile bochten. Op de top.

Gemeentehuis van Nederland. Bewijs van aanwezigheid. We zijn in Nederland.

1 juli 2019

Vandaag willen we gaan wennen aan het fietsen in de ijle lucht.
We rijden met de auto naar Silver Plume, weer zo'n mooie naam voor een dorpje dat bekend stond om het gouddelven.
De restanten van oude mijnschachten zijn nog zichtbaar. Lijkt wel als in een Western.
Dit dorp ligt net onder de 2800 meter hoogte en om een idee te geven is hoger gelegen dan de Stelvio.

We fietsen parallel aan de 75 interstate highway tot we na een aantal kilometers op een fraai fietspad terecht komen.
Dit fietspad loopt steeds verder omhoog en al snel zijn we de 3000 meter grens gepasseerd.
Opvallend is dat er nog steeds bomen staan op deze hoogte.
De eerste sneeuw zien we op 3200 meter hoogte, wat ook best vreemd is als je dit vergelijkt met Europa, waar sommige passen nauwelijks open zijn.

Ja de ijle lucht heeft zeker invloed op het vermogen.
Ik rij na het maken van een foto een gaatje dicht en ben meteen buiten adem.
Na een dikke 15 km stopt het fietspad en buigen we linksaf de weg op naar de Loveland Pass, genoemd naar William A.H. Loveland, de directeur van de Colorado Central Railroad.
Dit is nog eens 8 km klimmen, maar niet al te zwaar.
Uiteindelijk komen we boven op 11.990 feet wat ook op het fraaie pasbord staat.
Na een snelle omrekening kom ik tot 3655 meter hoogte. Zo hoog waren we nog nooit!

Boven praten we nog met een paar fietsende Amerikanen en een stel dat gaat skieen op de helling van de pas.
De afdaling is fraai en snel. Heerlijke rit in een schilderachtige omgeving.
Boven op de top was het overigens nog 25 graden in de zon.

Vandaag 45 km en 855 hoogtemeters.

Fraai fietspad. Fraai fietspad. Nog 4 mijl.

Let op, haarspeldbocht! Wat een uitzicht! Bij het pasbord.

30 juni 2019

Na een heerlijk ontbijt gaan we de fietsen uit de koffers halen en opbouwen.
Zo hebben vannacht in die belachelijk grote auto gestaan en ze moeten er nu echt uit.
Na dit klusje gaan we omkleden voor een eerste ritje.
We willen een makkelijk ritje rijden over de "Lookout Mountain Road", dat 2249 meter als hoogste punt heeft.

We rijden met dik 30 graden over de fietspaden richting de plaats Golden.
We voelen ons nog een beetje slap van de lange reis gisteren en de hoogte van 1800 meter zal ook best wel invloed hebben.
Het is opvallend en verrassend hoeveel racefietsen we zien op deze rit.
De fietspaden lopen prachtig langs de drukke wegen en bij de oversteekpunten geven de Amerikanen veelal voorrang.
Fietsen is blijkbaar hier al aardig geaccepteerd, gezien de borden en wegbewijzering voor fietsers.
Het is zeker nog niet zo goed geregeld als bij ons en dat is te zien bij de oversteekpunten waar je over een zebrapad naar de overkant moet.

Bij het plaatsje Golden begint de fraaie klim.
Het is een mooi geasfalteerde weg met een paar mooie haarspeldbochten.
Aan de andere kant van de berg zie ik bliksem en hoor ik gedonder. Als dat maar goed gaat komen.
Het blijft bij een paar druppels en we draaien net op tijd de andere kant op.
Boven zijn we blij met ons eerste Amerikaanse klimgeitenpunt.
DaniŽl heeft vandaag zijn 125ste punt gehaald en heeft nu status "Saffier". Dat wordt trakteren vanavond!

We rijden een andere weg terug en komen door plaatsen als Morrison en Willow Springs. Die hoor je normaal alleen in films.

Vandaag 65 km en 1010 hoogtemeters. Dat is 3314 feet. Klinkt veel stoerder.

Belachelijke auto. Wegbewijzering. Mooie fietspaden.

Oversteken over zebrapad. Start van Lookout Mountain Road. De prachtige bochtjes.

29 juni 2019

Vanochtend werden we door Angela opgehaald en naar Schiphol gebracht.
4 personen, 4 koffers en 4 fietskoffers verdwenen in de bus van broer Henk.
Op Schiphol was het inchecken en de fietskoffers inleveren bij de afdeling "odd sizes".

Na een vlucht van 3 uur komen we aan op het luchthaven van Reykjavik.
Hier moeten we overstappen naar Denver.
Mooi om IJsland uit te lucht gezien te hebben. Fraai vulkanisch landschap.

De vlucht naar Denver is 8 uur en verloopt zonder problemen.
Aangekomen op Denver Airport is het afwachten of onze fietsen echt mee zijn gekomen.
We vinden ze terug op een aparte band waar in eerste instantie alleen mijn fiets ligt.
Uiteindelijk komen de 3 andere fietsen ook hier terecht.

Op naar de autoverhuur, waar we een enorme grote bak toegewezen krijgen.
Het lukt ons wonderwel om alles erin te krijgen en DaniŽl koerst ons vakkundig naar het hotel.

Na een reis van 20 uur (deur tot deur) ploffen we moe in bed.
Het is 23:00 lokale tijd, maar 05:00 voor ons.
Morgen gaan we zien waar we terecht gekomen zijn!

Op weg met de fietskoffers. Rocky Mountains. Daar ligt mijn fiets.

22 juni 2019

Vanavond was het "25 jaar klimgeiten" feest.
Met 50 klimgeiten en partners hebben we bij mij in tuin een feest gevierd vanwege het feit dat vorig jaar, 20 juni 2018, het precies 25 jaar geleden was dat ik de beklimming deed van de Alpe d'Huez.
Een passie was geboren en het was het begin van dik 25 jaar fietsen in de bergen.

Ik moest helaas een selectie maken, omdat ik simpelweg geen 140 klimgeiten in de tuin kan hebben.
Keuze viel op de sponsoren, mede-organisatoren van fietsreizen en de meest fanatieke klimgeiten.

Samen met een paar anderen hebben we echte Italiaanse avond in elkaar gedraaid.
Alles in de tuin was in de kleuren van de klimgeiten, al het eten en drinken Italiaans en ook de muziek.

Het was een heerlijk gezellige avond waar ik diverse leuke kado's mocht ontvangen, waaronder een prachtig schilderij en nieuw "klimgeiten" bier.

Ook de geit in tricolore. Alles Italiaans. Tiramisu met logo.

De geiten kijken toe. Het nieuwe bier. Nieuwe aanwinst.

21 juni 2019

Ik was de afgelopen weken even uit de lucht.
Het schoot 3 weken geleden ineens in rug en na onderzoek bleek er een wervel niet goed te zitten.
Na een bezoek aan de osteopaat (hulde aan deze man) ben ik weer op de weg terug.
Het begon met beetje wandelen en vervolgens veel korte ritjes op de gewone fiets.
Op een gegeven moment ga je een stukje verder en besloot ik om mijn fietstenue maar aan te trekken.
Het zit wat fijner op het zadel en je beweegt wat makkelijker.
Vervelend is wel dat je door gewone mensen op een ebike wordt ingehaald en die beetje vreemd kijken naar die gast op een gewone fiets.


26 mei 2019

Als de gordijnen open gaan zie ik blauwe lucht. Wat een geluk hebben we dit jaar met het weer.

Bij het ontbijt hoor ik dat Henk en Marcel eerder weg moeten, omdat Marcel het vliegtuig moet halen.
We besluiten een kortere route te rijden, die zeker niet makkelijk is te noemen.
De klim van de Aremberg via Eschenbach is in het begin een lekkere loper, maar is na het dorp een 'killer" met stukken van 14%.
Als iederen bijgekomen is staat de gevreesde klim naar Rodder voor de deur.
Het is en blijft een loeder, waar ook de 16% aangetikt wordt. Het is niet voor niks dat ik deze niet te vaak in de routes heb zitten ;)

Nu dalen we af naar Schuld en fietsen omhoog naar Harscheid.
Het is nu op en af en via Wershofen komen we terug in Fuchshofen.

Ik besluit de klassieke klim naar Reifferscheid nog te doen.
Als ik weer terug kom bij het pension staat Henk de bus al in te laden.
Hij neemt mijn auto en ik "mag" met de bus terug.

Als we sleutels hebben uitgewisseld rijdt ik nog een keer naar Reifferscheid.
Ik wil exact weten hoe lang de klim is en hoeveel hoogtemeters het precies is.
Dit vanwege een idee van Frank dat "Everesting" heet.
Google maar en je gaat er genoeg over vinden.

Na het eten (heerlijke schnitzels) rijden we naar huis.
Peter slaapt op de achterbank en heeft een nieuwe bijnaam "Peter de Slaper".

Vandaag 75 km en 1690 hoogtemeters.

   
5,45 km en 275 hoogtemeters.    

25 mei 2019

Het is vanochtend iets frisser dan gisteren, maar het is droog en de zon schijnt.
Deze dag begint met de fraaie klim naar Reifferscheid.
Iedereen zoekt zijn ritme en start beduidend rustiger dan gisteren.

Via Adenau bereiken we de Hohe Acht. Je hoort de auto's scheuren op de Nürburgring als je lange weg omhoog fietst.
De klim is een "loper", maar volgens Kees is het een "naast je fiets loper".
We dalen af naar Kesseling en rijden naar het restaurant boven op de Steinerberg.
Onderweg naar boven fiets je over een smal steil weggetje door de gele bremstruiken. Prachtig!

Boven is het koffie met taart.
De stukken zijn eigenlijk veel te groot, maar er zijn altijd mensen die nog een stukje extra kunnen verwerken.

De volgende klim is naar het dorp Krälingen, een prachtige geasfalteerde weg met een paar leuke haarspeldbochten.
Via Obliers en Insul rijden we de klim naar Sierscheid.
Boven zijn we Frank kwijt. Hij had te maken met materiaalpech en heeft geluk dat broer Henk in de buurt was.

Als we aan het wachten zijn op deze mannen, daag ik Ton uit dat ik ga knallen op de laatse klim.
Het is pure bluf van mijn kant, maar hij pakt het serieus op.
Als we vanuit Schuld aan de klim naar Reifferscheid beginnen duikt hij meteen in mijn wiel.
Ik moet het hier van parcourskennis hebben en rijdt een gestaag tempo richting het dorp Winnerath.
Net voor het dorp springt hij hard uit het wiel. Ik blijf rustig en rijdt in het dorp het gaatje dicht.
Inmiddels is Peter ook aangesloten en die zou me nog goed van pas komen.
Net buiten Winnerath is een zeer steil stukje weg en hier plaats ik mijn demarrage.
Ik ben los, maar ik kan geen trap extra. We komen weer samen en Peter sleurt op kop.
Ook Marcel komt in het vizier en als het een stukje naar beneden loop plaats ik mijn ultieme jump.
Ik raas Marcel voorbij en ram het laatste stukje naar het bord Reifferscheid omhoog. Gewonnen!
Ton is sportief en we moeten allebei hard lachen om deze ongein. Ha ha ha.

Gelukkig hoeven we alleen nog naar beneden, waar de sterke verhalen kunnen beginnen.

Vandaag 100 km en 1955 hoogtemeters.

Groepsfoto. Brem op Steinerberg. Actie!

24 mei 2019

Vanochtend vertrokken naar Fuchshofen voor ons jaarlijkse fietsweekend in de Duitse Eifel.
Ik ben met Frank vroeg vertrokken om kwartier te maken, want we gaan dit jaar met maar liefst 19 deelnemers.
Als we arriveren begroeten we Vincent en hang ik meteen de vlag aan het balkon van kamer 5.
We maken een snelle plattegrond met een kamerindeling. Wel zo handig als ze straks allemaal arriveren.
Binnen een uur zijn ze allemaal binnen op 1 na. Juist die met de snelste auto is wederom als laatste binnen.

Er zijn dit jaar 2 debutanten, Ton en Matthias, en een herintreder, Marcel.
Voor hem zal dit een herzien zijn met de Eifel na 10 jaar afwezigheid.

Na de koffie is het omkleden en om 13:00 zitten we op fiets.
Het is heerlijk zonnig en het is korte mouwen en korte broek. Heerlijk!

We fietsen dit keer eerst omhoog naar Wershofen en vervolgens via Hümmel naar de Falkenberg.
Hier volgt een nieuw stuk in de route, wat een beetje traditie is op de vrijdag.
De nieuwe klim naar Mahlberg is schitterend, met aan het einde zelfs een stuk kasseitjes.
Ik hoor gemopper, maar ook blijdschap van met name de MTBers onder ons.

Er volgt een afdaling over een geitenpad, waarna we via de klim naar Winnen afdalen naar Ahrbrück.
Hier ligt de klassieke en altijd lastige klim naar Lind.
Nu is het heerlijk afdalen naar Liers en langs de Ahr naar Dümpelfeld.
We pakken de klim door het bos naar Reifferscheid, wat voor de debutanten een echte sloper is.

Nu nog afdalen naar Fuchshofen, waar we nog een bakkie doen in de zon.

Vandaag 75 km en 1470 hoogtemeters.

De vlag hangt. Bert is ook gearriveerd. Steentjes van de Mahlberg.

12 mei 2019

Vanochtend met broer Henk naar Valkenburg gereden.
We gaan een productpresentatie van Shimano op maandag combineren met een lekkere klimrit vandaag.
Daniël komt ook naar Valkenburg en neemt zijn fietsmaatje Dennis mee die ervaring op wil doen in de heuvels.

Na een bak koffie vertrekken we voor een route van 75 km die ik heb uitgestippeld met daarin alle beklimmingen van naam.
Op het eerste vals plat rijdt Dennis op een versnelling zo groot dat zelfs Chris Schmidt zou verbleken.
We geven hem wat tips en soms moet je het ook gewoon zelf ervaren.
De eerste serieuze klim is de Keutenberg.
Ik roep dat hij zo klein mogelijk moet schakelen, maar hij is een beetje eigenwijs.
Door de bocht staat hij meteen geparkeerd en moet stoppen om te schakelen.
Dit was een harde doch wijze les die hij ook meteen ter harte neemt.

Vervolgens rijden we de Kleebergerweg, een ook voor mij nieuwe aangename verrassing, de Vijlenerbosweg en Camerig.
Nu over de Pas van Wolfhaag, afdalen naar het Belgische Gemmenich, waar de fraaie klim begint naar het Drielandenpunt.
We steken nu door naar Wahlwiller waar de via de lastige, steile Kruisberg naar de Eyserbosweg gaan.
Dennis weet nu ook wat dit voor kuitenbuiter is. Het venijn zit hier in de staart waar de 20% even wordt aangetikt.

In Mingersberg is het tijd voor koffie met vlaai, waar we draad wee oppakken met de Hulsberg, een lange en lastige klim.
Via de Elkeraderweg komen we in Wijlre, waar we langs de brouwerij van Brand naar Stokhem rijden.
Wie Stokhem zegt, zegt Dode Man.
Dit is volgens mij de zwaarste klim van Nederland en zowel Henk als Dennis zullen dit beamen.
Gelukkig staat het bord van 18% voor de afdaling en niet aan het begin van de klim. Zou alleen maar afschrikken.

Na 75 km zijn we terug bij de parkeerplaats.
Henk, Daniël en ik besluiten nog een lusje te maken, terwijl Dennis van zijn verdiende rust gaat genieten.
We peddelen naar Gulpen en rijden de Koning van Spanje op.
Daniël let even niet op en ik probeer hem met een ultieme jump te verrassen.
Helaas is hij op zijn hoede en pareert hij vakkundig deze poging. Toch leuk geprobeerd.
We stoppen even bij monument ter ere van onze Jean Nelissen en dalen weer af naar Gulpen.
Als slotklim staat de "echte" Gulperberg op het menu. Voor Henk is dit zeker een lekker toetje :).

Nu kop over kop terug naar Valkenburg.
Wat een heerlijke dag!

Vandaag 105 km en 1370 hoogtemeters.

Keutenberg! Dennis in actie. Henk op de Dode Man.

5 mei 2019

Ik had het vanochtend in de groepsapp al gauw in de gaten. Geen animo om vanochtend te gaan fietsen.
Het regende, maar al snel dienden de opklaringen zich aan.

Ik vertrok even voor half tien richting Bunschoten/Spakenburg. Veel wind, een blauwe lucht en zonnig.
Via Eembrugge en Baarn fietste ik richting Lage Vuursche.
Ik denk dat er een toertocht langs deze route kwam, want ik heb veel groepen met fietsers gezien.
Via Den Dolder en Huis ter Heide ging ik over de Pyramide van Austerlitz.
Nu door Den Treek, waar het wegdek behoorlijk nat was.
Achteraf heb ik gehoord dat er een verschrikkelijke regenbui over getrokken is.


27 april 2019

De traditionele Oranjerit staat op het programma.
Het regent om 08:00 en ik besluit om de dikke banden fiets te nemen.
Als ik bij Sparta Tennis arriveer is het ontzettend rustig. Niet gek als het staat te regenen.
Op onze appgroep zijn de meesten reeds afgehaakt. Alleen broer Henk zegt dat hij komt.
Met frisse tegenzin komt hij naar de kantine en heeft Peter de Taper meegenomen.

Op een droog moment besluiten we te vertrekken voor de 70 km.
Met ons een groep andere leden die het ook gaan proberen.
Wat we echter niet weten is dat zij gewoon naar huis gaan en helemaal niet meer gaan fietsen. Watjes!

Met drie beginnen volgende we de gele bordjes en als snel heeft Henk een lekke band.
Gauw repareren en verder.
Het regent nog steeds, maar als je eenmaal door bent gaat het steeds beter.
Via Achterveld, Wekerom en Harskamp rijden we naar Stroe.
Het wordt droog en soms zien we even een stukje blauwe lucht.
Nu rijden we via Garderen naar Putten waar we Stenen Kamer induiken.
Het stuk via de Arlersteeg is lastig door de forse wind.

Na 84 km komen we terug in de kantine, waar nog een aantal andere "moddergezichten" aan de koffie en andere versnaperingen zitten.
Ik ben blij dat ik gegaan ben. Was een goede training.


18 april 2019

Vandaag heb ik aan het Alzheimer Café Nijkerk een cheque overhandigd van 750 Euro.
Dit is de opbrengst van de verkochte Klimgeiten bidons en een aantal giften die ik heb ontvangen.

Twee keer per maand gaat een groep vrijwilligers wandelen met dementerende mensen en hun partners vanuit de Maanenschijn in Appel.
Voor beiden is dit goed, want bewegen is goed tegen dementie en de partners kunnen ook even ontspannen.

Ik werd vandaag hartelijk ontvangen en heb mijn verhaal gedaan waarom ik dit heb gedaan. De mensen waren blij en een applaus viel mij ten deel. Dit applaus is voor iedereen die een bidon heeft gekocht!

Ik heb ook nog de route mee mogen wandelen en een aantal van de openhartige verhalen mogen horen. Petje af voor deze mensen.
Ik ga door met verkopen van bidons en hoop in de nabije toekomst nog een keer een gift te kunnen doen.


3 april 2019

Na een bijzondere week vliegen we terug naar Amsterdam.
We hebben ondanks de slechte weersomstandigheden in de eerste paar dagen toch 6 dagen fijn kunnen fietsen.

Kreta is een erg bergachtig eiland met heel verschillende soorten beklimmingen.
De mooiste zijn aan de zuidkust te vinden waar tal van weggetjes vanaf zee landinwaarts kronkelen.
Hier zijn ook schitterende rondjes samen te stellen.
Je fietst door talloze kleine dorpjes waar de tijd stil heeft gestaan.
Overal kuddes schapen en geiten (Kri-Kri) op of naast de weg.
Je fietst door velden met olijfbomen en door Western-achtige landschappen.

De Kretenzers zijn erg vriendelijk voor fietsers. Ik denk dat men graag fietsers wil hebben in het voorseizoen.
Eten en drinken onderweg is voor onze maatstaven erg goedkoop.
Flesje water onderweg bij tankstation was 40 Eurocent. Spaghetti met cola was €6,50. Waar zie je dat nog?

Liefhebbers van haarspeldbochten kunnen hun hart ophalen.
Absolute aanraders zijn Asfendilia met 19 bochten en de prachtige klim van Kapsodasos naar Kallikratis met 27 bochten.

Beste periode is vanaf half april.
Wij waren duidelijk te vroeg, want er lag nog sneeuw op 1200 meter hoogte.

Het was een mooi avontuur.
Rest mij nog om mijn fietsmaat Frank te bedanken dat hij met mij dit avontuur is aangegaan.

En .... met de fietskoffers is het ook helemaal goed gegaan. Voor herhaling vatbaar.

Ons verblijf op Kreta. Bagageband voor speciale bagage. Daar komen ze aan!

2 april 2019

Reden we gisteren de mooiste van Kreta, dan doen we vandaag de hoogste van Kreta, de klim naar het observatorium Skinakas.
De top ligt op een dikke 1700 meter en het is ongeveer 45 kilometer klimmen vanuit ons hotel.
Het is prachtig weer en we starten op de korte mouw en korte broek.
De weg kronkelt richting het zuiden van Kreta en het landschap bestaat voornamelijk uit olijfvelden.
Hoe hoger we komen hoe kaler het allemaal wordt.

Zo rond de 1100 meter hoogte zie ik sneeuw langs de kant van de weg.
Op 1200 meter hoogte ligt er ook sneeuw op de weg.
Op 1300 meter ligt er al 5 cm op de weg en op 1400 meter nog veel meer.
Er zijn 2 sporen door auto's getrokken door de sneeuw.
We besluiten dat het niet verstandig is om die laatste paar kilometer ook nog te doen onder deze omstandigheden (we luisteren naar onze moeders).
Klimmen lukt nog wel maar we moeten het ook nog afdalen.

Dit keer is niet de wind, niet de regen, maar sneeuw de spelbreker.
Aan de andere kant is het wel een prachtig gezicht om al die hellingen bedekt te zien met sneeuw.
Het doet een beetje vreemd aan dat het boven 15 graden is en dat we om moeten keren door sneeuw op Kreta!

Nu nog een hele lange afdaling naar beneden waar we de warmte induiken.

Vandaag 80 km en 1660 hoogtemeters.

Wirwar van borden. Zo uit een Western. Sneeuw op de hellingen.

Sneeuw langs de weg. Sneeuw op de weg. S(n)elfie.


1 april 2019

Nee het is geen 1 april grap, de zon schijnt.
Vandaag de koninginnerit met de klim naar de Asfendos en de klim van Kaspsodasos naar Kallikratis.
Wederom parkeren we de auto bij een gesloten restaurant, dit keer in de buurt van Lappa, en klimmen 5 km naar Asi Gonia.
Hier zijn we vrijdag tijdens de verkenning omgedraaid, omdat de weg volledig bedekt was met rotsen en gruis.
Het is een beetje opgeruimd, maar nog steeds zie je overal de sporen van het natuurgeweld.
Na het dorp een fraaie 15 haarspeldbochten die ons brengen in het dorpje (gehucht) Kallikratis.
We buigen rechts af en fietsen een flink stuk tegen de wind in (crankje voor crankje) naar de top van de Asfensdos.
Deze top ligt op een dikke 1100 meter hoogte.
Om ons heen zijn de toppen met sneeuw bedekt. Heel bijzonder op Kreta.

Nu volgt een fraaie afdaling naar de kust. Mooie bochten die lekker lopen.
We worden in het dorpje Komitades verwelkomt door een aardige Griek die ons graag op zijn terras wil hebben.
Het is heerlijk om daar in het zonnetje een spaghetti te eten met uitzicht op de Libische Zee.

We moeten gauw verder want de mooiste klim van Kreta, en misschien wel van heel Griekenland, ligt te wachten.
In Kapsodasos is het even zoeken naar het smalle weggetje omhoog richting Kallikratis.
De eerste kilometer is 17% en we vragen ons af wat er nog komen gaat. Ik heb immers geen grafiekje kunnen vinden van deze klim.
Gelukkig wordt het iets minder, maar dubbele cijfers zie ik bijna de hele klim.
De eerste van de 27 haarspelbochten dient zich aan, het wordt steeds warmer en het uitzicht op de blauwe zee is prachtig.
Hoe hoger we komen hoe mooier het wordt.
Zowel mijn telefoon als de fotocamera (ik heb kabeltje vergeten dus deze foto's zie je niet in het dagboek) maken overuren om al dit fraais vast te leggen.
Boven bij de laatse bocht is het uitzicht het allermooiste en heb je zicht op het geheel.

Snel weer wat extra kleren aan en via een lekkere afdaling terug naar de auto.
Rijden we ook nog bijna over een hond, maar deze beet gelukkig in het pedaal van Frank.
Het was een echte koninginnerit!

Vandaag 80 km en 2335 hoogtemeters.

Aso Gonia, rotzooi en schapen. Sneeuw op de toppen. Het gaat beginnen.

17% slechts. Adembenemend mooi!. Frank ziet dat het goed is.


31 maart 2019

Het is vanochtend zwaar bewolkt, maar wel droog.
We starten onze rit vandaag in Malia, een 50 km ten oosten van Heraklion.
De route is een ronde die ons eerst naar de top van de Selia Afhin brengt op een hoogte van 1059 meter.
Deze klim is 26 km lang en is een loper. De percentages schommelen tussen de 4 en 7% en is zeer gelijkmatig.
We komen dwars door dorpjes met namen als Amigdali, Zenia, Roussakiana en Meso Potami.

Op zo'n 600 meter hoogte begint het te miezeren. De temperatuur zakt naar enkele cijfers en op de top is het slechts 2 graden.
Hier heb je dan wel een prachtig uitzicht over de Lassithihoogvlakte.
Dit is met 25 vierkante kilometer de grootste hoogvlakte van Griekenland en ligt op een dikke 800 meter hoogte.
Normaal gesproken wemelt het hier van de toeristen, maar vandaag is er helemaal niemand.
De vele molens die hier staan zijn niet opgetuigd en hebben nog geen zeilen.

We dalen een stukje af naar de hoogvlakte en rijden langs de molens.
Vervolgens een hupje naar boven en we dalen weer af naar Malia.
Morgen de koninginnerit naar Kallikratris, volgens bronnen de mooiste klim van Kreta.

Vandaag 75 km en 1555 hoogtemeters.

Afslag naar Lassithi. Blik op de hoogvlakte. Typische molens op de top.

30 maart 2019

Als we wakker worden trekken we meteen het gordijn weg om te zien of het droog is. Dit is niet het geval.
Na het ontbijt zie ik ineens een stukje blauwe lucht en het is droog.
We laden de fietsen in en vertrekken naar het plaatsje Kalyvia, in het zuiden van Kreta.
De auto zetten we ergens langs de weg en gaan op weg om een fraaie ronde te fietsen met 2 beklimmingen.
Het drupt een beetje, maar er is ook veel blauwe lucht te zien.

In het dorp Mesochori slaan we linksaf en het begint meteen flink te klimmen.
Ik zeg tegen Frank: "Moet je zien hoe snel we al boven het dorp zijn".
Frank antwoord: "Vindt je het gek met zulke percentages!". Inderdaad de Garmin toont percentages tot 18%.
Het mooiste stuk moet dan nog komen. We krijgen 15 haarspeldbochten kort op elkaar voor de wielen.
Dit is schitterend!
Mallorca heeft de "Coll dels Reis" en Kreta heeft de "Asfendilia". Henk, maak maar vast een haakje voor de volgende canvas :)
Boven waait het hard en in de afdaling worden we bijna van de weg geblazen.
We moeten echt een stuk wandelen, voordat we weer in staat zijn om op de fiets af te dalen.

De volgende klim heeft geen naam, maar ik noem deze "Tsoutsouros" naar de naam van het dorp aan de Middelandse Zee.
Dit is 3 kilometer steil omhoog (percentages tussen 13 en 17%) waarna een fraaie afdaling volgt naar de blauwe zee.
Beneden schijnt de zon volop en we eten onze reepjes lekker in de zon op de stoep van een gesloten restaurant.
Alles is dicht en bouwvakkers zijn bezig om de boel klaar te maken voor het nieuwe seizoen.

Nu moeten we ook weer een dikke 4 km omhoog met hoge stijgingspercentages en de wind vol tegen.
Het is stapvoets rijden en zie snelheden van 6 km/u.
Boven op 440 meter hoogte duiken we naar beneden over het prachtige asfalt.
Wat een mooie, maar heftige klim was dit. Brrrrr.
Het is nu nog een paar kilometer naar de auto. Als we bij de auto zijn begint het te regenen.

Vandaag 65 km en 1650 hoogtemeters.

Blauwe lucht! Typisch Grieks dorp. De eerste bochten.

Asfendilia. Afdaling naar Tsoutsouros. Zo hoort het te zijn.


29 maart 2019

De weersvoorspellingen zijn helaas uitgekomen. Het waait hard en de regen komt met bakken uit de lucht.
Het is al snel duidelijk dat dit een "verplichte" rustdag gaat worden.
Intussen hebben we een waslijn hangen in de badkamer en staan de schoenen vol met kranten na de natte rit van gisteren.

We besluiten om met de auto naar Kallikratis te rijden om alvast de rit die maandag op het plan staat te verkennen.
Het regent de hele weg en als we landinwaarts rijden bij Rethymon komen we allerlei obstakels en overstromingen tegen op de weg.
Bij het dorpje Asi Gonia kunnen we niet verder. Er ligt puin op de weg en dat risico kunnen we met deze auto niet nemen.
We keren om en lunchen in een lokale pub in Rethymnon, waar de Griekse muziek uit de speakers komt en ze nog volop binnen zitten te roken. Gedver!
De tostie moest de barman overigens nog even bij elkaar kopen in de supermarkt :)

Terug in Heraklion regent het nog steeds. Dat zal de hele nacht nog zo blijven en morgen moet het beter worden. Laten we het hopen.

Vandaag 0 km en 0 hoogtemeters.

Lekker strandweer. Afslag naar Kallikratis. Grieks heilig huisje langs de weg.

28 maart 2019

Vanochtend stond het te regenen en we besluiten de gok te wagen in het zuiden van Kreta.
Plan is om rondje Chondros te rijden.
We rijden met de auto naar het dorpje Martha, waar we parkeren bij een gesloten restaurant.
Het regent ook hier en we besluiten een kortere ronde te rijden.
Eerst een paar kilometer omhoog en vervolgens een afdaling naar de kust en vanuit Keratokambas omhoog naar Chrondos.
In de afdaling komen we over een stuk geitenpad en soms zijn, door het noodweer van een paar weken terug, delen van de weg kapot.

De klim is prachtig en voert ons dwars door velden met olijfbomen.
Dit moet met mooi weer nog een stukje fraaier zijn.
Eigenlijk regent het de hele rit, maar toch kan ik genieten van de uitzichten op de veelal witte dorpen.

Gisteren zagen we nog 4 fietsers, maar vandaag heb ik ze niet gezien.
Kreta is een bijzonder mooi eiland voor fietsers.
Met name liefhebbers van klimmen en veel haarspeldbochten komen hier volledig tot hun recht.
Advies is wel om met wat dikkere banden te fietsen. Het wegdek is soms onvoorspelbaar.
Ik stond vandaag ook nog een keer overdwars in een bocht. Door de regen wordt het wegdek vettig en glad.

De weersberichten voor morgen zijn erg slecht. We gaan het zien.

Vandaag 38 km en 890 hoogtemeters.

Frank in bochtenwerk. Stukje geitenpad. Toch fietsen gespot.

27 maart 2019

Om 04:00 stond vanochtend broer Henk op de oprit om Frank en mij naar Schiphol te brengen voor een weekje fietsen op Kreta. Dit keer hebben we naast onze bagage ook onze eigen fietsen mee in een fietskoffer.
Was even kijken hoe dat zou gaan op Schiphol. Verliep eigenlijk heel soepeltjes. Gewoon inleveren bij "Odd sizes".
Even later als we op de pier staan zien we hoe de fietskoffers ingeladen worden.

Na een vlucht van 3 uur en 10 minuten arriveren we in Heraklion.
Op naar de koffers en uiteraard de fietskoffers.
We zien geen speciale balie voor onsoortige bagage en rondlopend zie ik ineens een paar mannen sjouwen met de fietskoffers.
Ze worden met de lift naar de bagagehal gebracht en we mogen ze zo meenemen zonder enig bewijs te laten zien.
Je krijgt overigens vragen van mensen wat er nou in die grote koffers zit?

Nu op zoek naar de auto. We huren een Volvo V40 en met hulp van een man van Avis krijgen we alles precies in de auto.
Het hotel is maar een half uurtje rijden en daar moeten we wachten tot een groep bejaarde Nederlanders hebben ingechecked en zo. Duurt te lang.
Frank zegt "Hier mist duidelijk een leider in deze groep".

We slepen de koffers naar onze hele grote kamer. Dat komt mooi uit want we moeten de fietsen in elkaar gaan zetten.
Dit lukt wonderwel. Henk kan trots op ons zijn.
Het is 21 graden en we willen toch nog even een ritje maken.
We doen de klim naar Krousonas, gelegen op een dikke 900 meter hoogte.
Het begint allemaal lekker, maar dan wordt het weer stoempen. De dubbele cijfers komen weer in beeld.
Boven is Frank blij met zijn "Lšnderpunkt".

Daarna nog een heerlijke afdaling.
Vandaag 55 km en 1240 hoogtemeters.

Sjouwen met fietskoffers. Fietskoffers in te grote kamer. Griekse hairpin.

25 maart 2019

Vanavond heeft Henk geholpen met het inpakken van de onze fietsen in de fietskoffers.
We zagen in de weersverwachting wel wat regen op Kreta en hebben besloten om de MTB mee te nemen.
Net iets veiliger in de afdalingen.
Echter, de MTB heb ik de hele winter gebruikt en was eigenlijk in erbarmelijke staat.
De blokjes van schijfremmen waren op en ook de ketting en tandwielen waren aan vervanging toe.
Kortom, een snelle spoedreparatie en alles ingepakt in de koffers.
Het past allemaal prima. Nu eens kijken hoe dat woensdag op Schiphol allemaal gaat.


24 maart 2019

De overgang van de MTB-fiets naar de racefiets viel me gisteren zwaar.
Overal spierpijn en niet echt lekker op de fiets zitten.
Kunnen ook nog de naweeën zijn van de "core stability" training, waarna ik ook 2 dagen niet wist waar ik het zoeken moest. Ik wist niet dat ik bepaalde plekken spieren had.

Vandaag ging het stukken beter en heb ik net als gisteren 100 km op de teller staan.
Moest nog wel stukje omrijden en de steeg op en neer om het mooie ronde getal "100"te zien.
Vanochtend waren we zelfs met 11 man. Heerlijk gereden via Wijk bij Duurstede.


18 maart 2019

Het houdt maar niet op met die wind en die regen.
Als het droog is dan waait het verschrikklijk en als het minder waait dan hebben we regen.
Toch stopt het mij en anderen niet. We trotseren de elementen en zien het als een flinke training.

Vanavond voor de eerste keer naar de sportschool geweest voor "core stability" training.
Buik- en rugspieren werden aangepakt. Ben benieuwd naar de spierpijn morgen.


10 maart 2019

Vanmiddag het museum aan de Groenestraat bijgewerkt.
Er lagen nog 6 canvassen te wachten die opgehangen moesten worden.
Henk en ik besloten de boel maar meteen anders aan te pakken om meer plek te generen voor de canvassen die nog komen gaan.
Er hangen inmiddels 25 fraaie foto's van de moosite beklimmingen van Europa.
Ga gerust een kijkje nemen!


7 maart 2019

Afgelopen weekend de Bike Motion bezocht.
Dit keer alleen en dat is me eigenlijk prima bevallen.
Ik had nu alle tijd om dingen te bekijken en wat uitgebreider met mensen te praten.

Al snel kwam ik in gesprek met Menno die bij een verzameling abstracte posters stond met bekende bergen uit Nederland en Europa. Mijn oog viel op de Monte Zoncolan.
Heerlijk gesprek met iemand die dezelfde passie deelt, fietsen in de bergen.
Meer te lezen op granddepart.eu.

Even later kom ik bij een stand waar mijn oog valt op een poster met daarop een fietsreis door Noorwegen.
De jongeman bij deze stand heet Robbert en organiseert fietsvakanties.
Ook hier ben ik behoorlijk lang aan het bomen over diverse beklimmingen en wisselen we ideeën uit.
Ik ben meer dan geinteresseerd in een reis die hij dit jaar voor het eerst gaat doen door Taiwan.
Wellicht een idee voor 2021 :)
Meer te lezen op vivavelo.nl

Uiteraard ook nog bij Trek geweest en bij onze Jelle met zijn singlespeed fietsen.
Als laatse ook nog even over de vakantiebeurs geweest en in het bijzonder bij Griekenland en Madeira wezen buurten.
Het was weer erg leuk!


16 februari 2019

Woensdagavond waren we met z'n zessen, zonder Arend van Zessen ;)

Vandaag de eerste kilometers op de racefiets gereden. Heerlijk!
Nooit eerder zat ik zo vroeg in het jaar al op de racefiets.
Morgen is het ook nog mooi weer, daarna is het maar weer afwachten.
Deze kunnen we vast in de zak steken.


10 februari 2019

Wind, wind en nog veel meer wind.
Toch dit weekend nog 150 km weggetikt.
Ketting en tandwielen beginnen te knoeken, wat het sein is om deze te gaan vervangen.
Gaan we deze week maar eens doen en hopen dat het gedaan is met sneeuw en zout.


26 januari 2019

Eindelijk is die vieze sneeuw verdwenen.
Het is niet vaak voorgekomen dat ik de hele week niet gefietst heb. Dit was zo'n week.
Vandaag weer heerlijk 65 km weggetrapt met Frank.
Wat mij betreft wordt het voorjaar.

Oh ja, gisterenavond een concert bijgewoond van de Noord-Ierse band "Therapy?". Inderdaad met het vraagteken.
Die had ik ook voor het concert in FLUOR (leuke zaal overigens) in Amersfoort, maar dat was snel verdwenen.
Wat een herinnneringen aan de jaren 90 en wat een strakke band.

Song van de dag: Therapy? - Screamager.


12 januari 2019

Woensdagavond waren er 6 mannen die het rondje "Stijn" hebben gefietst.
Mooi dat we steeds een groepje hebben. Rijdt veel prettiger met de vele wind.

Onze Daniël gaat op 10 juni maar liefst 4 keer de Mont Ventoux beklimmen.
Hij doet dit om geld op te halen voor onderzoek tegen MS.
Zijn zus heeft 3 jaar geleden de diganose MS gekregen en hij wil graag zijn steentje bijdragen.
Steun hem via zijn persoonlijk pagina https://deelnemers.klimmentegenms.nl/projects/riding-for-my-sister-nl


5 januari 2019

Vandaag hebben we de nieuwjaarsrit gereden van de club.
Ik denk dat er zich een dikke 100 mannen en vrouwen bij het voormalige zwembad Bad Bloemendal hebben verzameld voor een fraaie rit door de bossen rond Nijkerk.
Na de nieuwjaarswensen worden we door Jan naar de juiste groep gedirigeerd.

In een groepje met "gele hesjes" rijdt ik op de fiets van Henk (wat een machine) lekker mee.
De ondergrond ligt er droog bij. Heerlijk om zo in het bos te fietsen.
Bij de Gervenseweg is de stop waar snert, gluhwein en warme chocolademelk klaar staan.
Ik zie nu pas hoe druk het vandaag is. Iedereen heeft er weer zin in!

Uiteraard moet er ook weer een soort van finale gereden worden.
Heerijk beuken tegen de wind in. Het is begonnen!


30 december 2018

Vandaag is de 13.000 km grens bereikt!
Ik moest nog wel extra lusje rijden via Spakenburg om dit vandaag te redden.

Op 1 januari 2009 begon ik met het bijhouden van mijn kilometers in Excel.
Streven was om dat jaar minimaal 10.000 kilometer te fietsen.
Dat lukte wonderwel en ik heb dit de jaren erna vast kunnen houden.
In 10 jaar heb ik inmiddels 119.745 km bij elkaar gefietst. Zie ook rechts.

Opmerkelijk is dat dit jaar het beste jaar is, terwijl ik dit jaar met een haperende enkel fiets.

Ik wens alle lezers, klimgeiten, fietsfanaten en VOEK leden een hele fijne jaarwisseling en alvast een sportief en gezond 2019.

jaar:
kilometers:
2009
12.345
2010
12.650
2011
10.730
2012
11.725
2013
11.775
2014
12.000
2015
12.010
2016
12.000
2017
11.510
2018
13.000
totaal:
119.745
>>