Informatie

De meeste informatie op deze site is uit eigen ervaringen en bevindingen. De foto’s zijn allemaal zelf gemaakt.

Hierbij heb ik hulp gekregen van Henkapie en Daniël, die de laatste jaren ook flink wat foto’s hebben geschoten.

De grafieken zijn van cyclingcols.com en climbfinder.com.

Wij horen graag als dingen onjuist zijn op onze website. Ook staan wij open voor tips en suggesties.

email: info@klimgeiten.nl

De Strade Bianche is een prestigieuze Italiaanse eendaagse wielerklassieker die jaarlijks in het vroege voorjaar (begin maart) wordt verreden in de regio Toscane.
De wedstrijd is vernoemd naar de karakteristieke onverharde witte grind- en kalksteenwegen (strade bianche) die ruim een kwart van het parcours beslaan.
De start en de iconische finish liggen in de historische stad Siena.

De renners leggen tientallen kilometers af over stoffige of modderige gravelstroken.
Dit zorgt voor spectaculaire beelden en een zware, heroïsche wedstrijd.
De route is meestal rond de 180 tot 210 kilometer lang.
Het landschap is zeer heuvelachtig met venijnige, steile klimmetjes.
De slotkilometers lopen steil omhoog door de nauwe straten van Siena, met de aankomst op het wereldberoemde plein Piazza del Campo.


De wortels van de wedstrijd liggen niet bij de profs, maar bij de amateurs.
In 1997 richtte de Italiaan Giancarlo Brocci de toertocht L'Eroica op met als doel het beschermen van de laatste onverharde wegen in Toscane en het herbeleven van de nostalgische, heroïsche wielertijd.
Deelnemers mochten alleen meedoen op oude stalen racefietsen en in wollen wielertruien.
Dit amateur-evenement werd een wereldwijd succes en liet zien hoe prachtig wielrennen op onverharde wegen kon zijn.
Wielerorganisator RCS Sport (ook bekend van de Giro d'Italia) zag het succes en besloot in 2007 een professionele variant te organiseren.
De eerste wedstrijd vond plaats op 9 oktober 2007 onder de naam Monte Paschi Eroica, vernoemd naar de hoofdsponsor (de bank Monte dei Paschi di Siena).
De Rus Alexandr Kolobnev won deze allereerste editie na een lange solo.

Na het succes van de eerste editie onderging de wedstrijd snel een aantal belangrijke veranderingen.
Al vanaf de tweede editie verhuisde de koers van het najaar naar het vroege voorjaar.
Het werd de perfecte opening van het Italiaanse wielerseizoen.
Vanaf 2010 kreeg de wedstrijd haar definitieve, iconische naam: Strade Bianche.

Sinds 2015 rijden ook de vrouwen hun eigen Strade Bianche over de Toscaanse grindwegen, wat direct een van de belangrijkste wedstrijden op hun kalender werd.

De Internationale Wielerunie (UCI) gaf de koers in 2017 officieel de hoogste status binnen het mondiale wielrennen en werd het een WorldTour wedstrijd.

Tadej Pogačar wist de Strade Bianche 4 keer te winnen.
Daarnaast heeft Fabian Cancellara de klassieker 3 keer gewonnen.

Renner/Renster Land Aantal Jaren
Tadej Pogačar Slovenië 4 2022, 2024, 2025, 2026
Fabian Cancellara Zwitserland 3 2008, 2012, 2016
Michael Kwiatkowski Polen 2 2014, 2017
Annemiek van Vleuten Nederland 2 2019, 2020
Lotte Kopecky België 2 2022, 2024
Demi Vollering Nederland 2 2023, 2025

In de geschiedenis van de koers hebben 1 Nederlandse man en 4 vrouwen de wedstrijd één of meerdere keren gewonnen.

Renner/Renster Aantal Jaren
Annemiek van Vleuten 2 2019, 2020
Demi Vollering 2 2023, 2025
Anna van der Breggen 1 2018
Chantal van den Broek-Blaak 1 2021
Mathieu van der Poel 1 2021

In de historie van de Strade Bianche zijn veel bijzondere en memorabele dingen gebeurd.
Hier een paar van deze gebeurtenissen.

  1. 2016

    In zijn allerlaatste profjaar reed de legendarische Zwitser Fabian Cancellara een tactisch meesterlijke koers.
    Na een zinderende finale in Siena klopte hij de Tsjech Zdeněk Štybar in de sprint op de Piazza del Campo.
    Met deze derde overwinning stelde hij zijn ultieme beloning veilig.
    De organisatie doopte de beruchte 11,5 kilometer lange grindstrook van Monte Sante Marie officieel om tot de Sector Fabian Cancellara.

  2. 2018

    Dit was loodzware editie door extreme regen, kou en modderpoelen.De grindwegen veranderden in een glibberige modderstroom.
    De Belg Tiesj Benoot reed onherkenbaar onder de modder alleen naar de overwinning op het Piazza del Campo.
    Minstens zo iconisch waren de tv-beelden van Wout van Aert: hij viel in de gitzware slotkilometer (Via Santa Caterina) letterlijk stil door de kramp, viel van zijn fiets, maar wist kruipend en hinkend alsnog de derde plek te redden.

  3. 2021

    Een droomkopgroep met Mathieu van der Poel, Julian Alaphilippe en Egan Bernal vocht om de zege.
    Op de loodsteile slotklim in de smalle straten van Siena zette Van der Poel aan met een onnavolgbare acceleratie.
    Zijn vermogensmeter registreerde een piek van meer dan 1.300 watt, waarmee hij de wereldkampioen Alaphilippe ter plaatse degradeerde en solo naar de winst stoof.

  4. 2022

    De Nederlandse wielerlegende Annemiek van Vleuten raakte in een bloedstollend duel verwikkeld met de jonge Lotte Kopecky.
    De twee overleefden alle grindstroken en reden zij aan zij de loodsteile Via Santa Caterina op.
    In de allerlaatste bocht voor het Piazza del Campo verschalkte Kopecky Van Vleuten in een millimetersprint, wat geldt als een van de spannendste ontknopingen in de geschiedenis van de vrouwenkoers.

  5. 2023

    Demi Vollering en Lotte Kopecky vond plaats tijdens de finale van Strade Bianche Donne 2023.
    Hoewel de twee destijds als ploeggenoten voor Team SD Worx reden, vochten zij op de loeisteile Via Santa Caterina in Siena een bittere en ongekende sprint-à-deux uit voor de overwinning.
    Kopecky leek de zege in de laatste meters naar zich toe te trekken, maar Vollering kwam met een uiterste krachtsinspanning langszij.
    Beiden gooiden hun fiets tegelijk over de finishlijn.
    Het duurde minuten voordat de officiële uitslag bekend werd.
    Uiteindelijk wees de fotofinish uit dat Demi Vollering de winnares was, met slechts enkele millimeters verschil op Kopecky.

  6. 2024

    De Sloveense alleskunner Tadej Pogačar kondigde vooraf grappend aan dat hij op de zware grindstrook van Monte Sante Marie zou aanvallen.
    Hij hield woord: op exact 81 kilometer van de finish demarreerde hij uit het peloton.
    Iedereen dacht aan een zelfmoordmissie, maar Pogačar hield stand, bouwde zijn voorsprong uit naar bijna vier minuten en reed fluitend en met de fiets in de lucht het Piazza del Campo op.